ป้าหลิวแค่นเสียง
“ปากดี”
แต่เมื่ออวี้หลันยื่นเงินหกอีแปะให้ นางกลับรับไว้และเก็บลงในถุงเงินอย่างทะนุถนอม
เสี่ยวถง นั่งมองอยู่เงียบ ๆ
ก่อนจะถาม
“แม่นางเสิ่น แล้วเงินของข้าอีกหกอีแปะเล่า”
“กันไว้แล้ว”
“ข้ายังไม่ได้รับนี่ขอรับ”
“เพราะเจ้ายังไม่ได้ทำงานเสร็จ”
“อ้อ!”
เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างจริงจัง
“เช่นนั้นข้าต้องทำให้เสร็จ”
อวี้หลันยิ้ม
“ถูกต้อง”
นางขีดเส้นใต้ยอดสุดท้าย เงินสดสามสิบสี่อีแปะ กันไว้จ่ายค่าแรงเสี่ยวถงอีกหก และค่าที่ตลาดสอง
เงินที่ยังนำไปใช้ได้จริง เหลือยี่สิบอีแปะ
ส่วนยอดรายรับอีก เก้าสิบอีแปะ ที่คุณชายเหวินจะจ่ายในวันรุ่งขึ้น นางยังไม่เอามานับเป็นเงินสด
เพราะซาลาเปายังไม่ส่ง หากส่งไม่ครบ หรือคุณภาพไม่ได้ตามตกลง เงินก้อนนั้นก็ยังไม่แน่นอน อวี้หลันนั่งมองบัญชีอยู่ครู่หนึ่ง
ค่าใช้จ่ายสำหรับคำสั่งซื้อครั้งนี้ รวมทั้งหมดเก้าสิบแปดอีแปะ หากส่งมอบสำเร็จ จะมีรายรับหนึ่งร้อยแปดสิบอีแปะ
เหลือส่วนต่างแปดสิบสองอีแปะ ก่อนคิดค่าเสื่อมของเตา อุปกรณ์เดิม และค่าใช้จ่ายอื่นที่ยังไม่เกิดขึ้น
ไม่ใช่เงินก้อนโต
แต่เป็นเงินที่ได้มาจากการทำงานจริง
หากทำเช่นนี้ได้ซ้ำ ๆ โดยไม่เสียคุณภาพ นางจึงจะเริ่มเรียกมันว่า อาชีพได้เต็มปาก
แต่ตัวเลขหนึ่งบนขอบกระดาษ ทำให้รอยยิ้มเลือนหาย
18,000 อีแปะ
สิบแปดตำลึง
เงินที่จางต้าฝู กล่าวหาว่าครอบครัวนางเป็นหนี้
ต่อให้ทุกคำสั่งซื้อสามสิบลูกมีกำไรส่วนต่างแปดสิบสองอีแปะ เช่นวันนี้ และไม่มีค่าใช้จ่ายอื่นอีก นางก็ต้องทำสำเร็จมากกว่าสองร้อยครั้ง จึงจะได้เงินถึงจำนวนดังกล่าว
และจางต้าฝู ไม่ได้ให้เวลานางหลายเดือน
อวี้หลันค่อย ๆ วางถ่านลง
“ป้าหลิว”
“หืม”
“ก่อนบิดาข้าเสีย เขากู้เงินจางต้าฝูจริง ๆ เท่าใดกันแน่”
มือของป้าหลิวที่กำลังเก็บถ้วยชะงัก
“แปดตำลึง”
คำตอบนั้นหนักแน่น
“ท่านแน่ใจหรือ”
“ข้าอยู่ในวันที่เจ้าพ่อเจ้ากลับมาจากทำสัญญา เขาบอกข้าเองว่าแปดตำลึง ต้องใช้คืนพร้อมเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้”
“แล้วเหตุใดในหนังสือทวงหนี้จึงกลายเป็นสิบแปด”
“ข้าไม่รู้”
หญิงชราวางถ้วยลง
“หลังบิดาเจ้าตาย คนของจางต้าฝูก็เอากระดาษมาให้ดู บอกว่ามีเงินต้นกับยอดที่แก้ไขตามสัญญา ข้าอ่านได้เพียงบางคำ จึงไม่อาจเถียงเขา”
“ท่านเห็นสัญญาฉบับเดิมหรือไม่”
“ไม่เคย”
“มีพยานในวันที่ทำสัญญาหรือ”
“น่าจะมี แต่ข้าไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด”
อวี้หลันพยักหน้า
“เช่นนั้นเรายังกล่าวไม่ได้ว่าเอกสารปลอม เพียงแต่ยอดที่ท่านจำได้ กับยอดที่เขาเรียกเก็บไม่ตรงกัน”
ป้าหลิว มองนางอย่างแปลกใจ
“เจ้ากำลังจะทำอะไร”
“หาหลักฐาน”
“เจ้าคิดว่าจางต้าฝู จะยอมให้เจ้าดูง่าย ๆ หรือ”
“ไม่ยอมแน่”
“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”
อวี้หลันมองบัญชีบนโต๊ะ
“เริ่มจากถามว่าเงินอีกสิบตำลึง งอกขึ้นมาจากตรงไหน”
นางพับกระดาษเก็บไว้
“เงินต้น ค่าปรับ ดอกเบี้ย วันทำสัญญา วันแก้ไขสัญญา ผู้รับเงิน ผู้ส่งเงิน ทุกอย่างต้องมีที่มา”
“หากไม่มีเล่า”
“ก็ต้องรู้ให้ได้ว่า ใครเป็นคนทำให้มันไม่มี”
ป้าหลิวไม่ได้ตอบ ไฟในเตาลุกขึ้นเล็กน้อย เสียงไม้แตกดังเปรี๊ยะ ในความเงียบ อวี้หลันนึกถึงครัวในโลกก่อน
เมื่อวัตถุดิบหายไปจากคลัง จะมีคนต้องอธิบายว่าใครเบิก เมื่อใด จำนวนเท่าไร แม้แต่ปลาหนึ่งตัวก็ยังตรวจสอบย้อนกลับได้ นับประสาอะไรกับเงินสิบตำลึง
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
ป้าหลิวสะดุ้ง
อวี้หลันหันไปมอง เสี่ยวถงซึ่งกำลังจัดฟืนอยู่รีบลุกขึ้น แต่ป้าหลิวห้ามไว้
“ข้าไปเอง”
เมื่อประตูเปิดออก ชายร่างอ้วนในเสื้อแพรสีน้ำตาลเข้มก็ยืนอยู่ตรงนั้น
จางต้าฝู
ด้านหลังมีชายติดตามสองคน แสงตะเกียงส่องให้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของเขา แต่ดวงตากลับเย็นชาอย่างประหลาด
“อวี้หลันหลานรัก”
เขาเรียกด้วยน้ำเสียงสนิทสนม
“ได้ข่าวว่าวันนี้ค้าขายดี”
อวี้หลันไม่ได้ลุกไปต้อนรับ
“ข่าวไปไว กว่าเกวียนส่งแป้งอีกนะเจ้าคะ”
จางต้าฝูหัวเราะ
“คนทำมาหากิน ย่อมมีคนพูดถึง”
“เช่นนั้นท่านก็คงทราบว่า ข้าขายได้เพียงห้าลูก”
“ห้าลูกวันนี้ สามสิบลูกพรุ่งนี้…”
เขาหยุดยิ้ม
“ดูท่าหนี้สิบแปดตำลึงของเจ้า จะมีหวังขึ้นมาบ้างแล้ว”
เสี่ยวถงเผลอมองถุงเงินบนโต๊ะ อวี้หลันเห็นทันทีจึงเลื่อนผ้าคลุมถุงเงินไว้
“ท่านมาทวงหนี้หรือเจ้าคะ”
“มาดูแลหลานสาวของสหายเก่า”
“เช่นนั้นท่านคงไม่ต้องพาคนมาสองคน”
“ข้ากลัวทางมืด”
“สองคนนั้นถือไม้ด้วย”
“เผื่อพบสุนัขดุ”
อวี้หลันพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว”
จางต้าฝูยิ้ม
“เข้าใจสิ่งใด”
“สุนัขแถวนี้คงดุมาก ถึงได้ต้องพาไม้มาเดินข้าง ๆ ท่านทั้งสองคน”
รอยยิ้มของจางต้าฝูกระตุก ป้าหลิวรีบขยับมายืนข้างอวี้หลัน
“ท่านจาง หากไม่มีธุระก็กลับไปเถิด นางยังป่วยอยู่”
“ข้ามีธุระกับนาง”
เขาหยิบแผ่นกระดาษพับ ออกมาจากแขนเสื้อ
“กำหนดเวลายังเดินอยู่ เหลืออีกไม่กี่วัน”
อวี้หลันมองเอกสาร
“ขอดูหน่อยเจ้าค่ะ”
จางต้าฝูเลิกคิ้ว
“เจ้าดูรู้เรื่องหรือ”
“ถ้าอ่านไม่ออก ข้าก็ถามท่านได้”
เขาหัวเราะหึ แล้วกางเอกสารให้ดูจากระยะที่ยังเก็บกลับได้ทันที อวี้หลันไม่ได้เอื้อมไปแย่ง นางเพ่งมองตัวอักษร
จำนวนเงินสิบแปดตำลึงเขียนไว้ชัดเจน
แต่ส่วนที่อธิบายยอดนั้นกลับใช้ถ้อยคำคลุมเครือ และลายหมึกบางช่วงเข้มกว่าส่วนอื่น
แสงตะเกียงสั่นไหว ยังไม่มีอะไรพอจะใช้เป็นข้อพิสูจน์
“ท่านจาง” นางกล่าว “บิดาข้ากู้แปดตำลึงใช่หรือไม่”
สีหน้าเขาแทบไม่เปลี่ยน
“เจ้าจำผิดแล้ว”
“ข้าเพียงถาม”
“สัญญาเขียนสิบแปด”
“แล้วแปดตำลึงกลายเป็นสิบแปดเมื่อใด”
“เจ้าจะถามไปทำไม”
“เพื่อจะได้รู้ว่าข้าติดหนี้จากอะไรบ้าง”
จางต้าฝูหุบยิ้ม
“เด็กสาวอย่างเจ้า คิดเพียงหาเงินมาคืนก็พอ”
“เงินแปดตำลึงข้าจะไม่ปฏิเสธ หากมีหลักฐานว่าบิดากู้จริง ส่วนอีกสิบตำลึง ข้าต้องขอดูที่มา”
“เจ้ากล้าสงสัยสัญญา?”
“ข้ากำลังขอตรวจสอบยอดหนี้”
“ต่างกันตรงไหน!”
“ต่างกันตรงที่ ข้ายังไม่ได้กล่าวหาท่านว่าโกงเจ้าค่ะ”
ความเงียบตกลงทันที ป้าหลิวเม้มปากแน่น เสี่ยวถง ถึงกับหยุดหายใจไปชั่วครู่
จางต้าฝูมองนางอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ดี”
เขาพับเอกสารเก็บ
“ลูกสาวเสิ่นเหวินซาน โตขึ้นมากจริง ๆ”
อวี้หลันไม่ได้ตอบ
“แต่เจ้าควรจำไว้ว่า ต่อให้ทำซาลาเปาได้ทั้งเมือง ก็ใช่ว่าจะหาซื้อแป้งได้ตลอดไป”
ประโยคนั้นทำให้นางเงยหน้าขึ้น
“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”
“ไม่มีอะไร”
เขายิ้มอีกครั้ง
“ข้าเพียงเป็นห่วงว่าเจ้าจะเหนื่อยเปล่า”
จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปพร้อมคนติดตาม เมื่อเสียงฝีเท้าห่างออก ป้าหลิวจึงทรุดนั่งลงบนม้านั่ง
“เจ้าจะทำข้าหัวใจหยุดเต้น!”
อวี้หลันถอนหายใจ
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะยั่วเขา”
“แต่เจ้าทำแล้ว!”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
นางมองประตู
ความกลัวค่อย ๆ ไหลขึ้นมาจากท้องน้อย นางไม่ได้เป็นคนกล้าหาญไร้ขอบเขต ชายผู้นั้นมีคนติดตาม มีเงิน และมีเส้นสาย
ส่วนตัวนางมีเพียงเตาไฟ กับหนี้ก้อนโต
หากเขาเลือกใช้กำลังจริง ๆ นางไม่มีทางสู้ได้
แต่การก้มหน้ารับหนี้ที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ ก็ไม่ใช่หนทางที่จะทำให้เขาหยุดรังแก
“พรุ่งนี้” นางกล่าวเบา ๆ “เราส่งซาลาเปาให้สำเร็จก่อน”
ป้าหลิวมองนาง
“แล้วเรื่องหนี้?”
“ข้าจะไม่ลืม”
อวี้หลันหันไปมองชามหัวเชื้อที่วางอยู่ในมุมครัว ใต้ผ้าคลุมบาง ๆ เริ่มมีฟองอากาศเล็ก ๆ ปรากฏบนผิวแป้งหมัก
“แต่คืนนี้…”
นางยิ้มจาง ๆ
“เราต้องทำให้แป้งฟูก่อนเรื่องอื่นเจ้าค่ะ”
คืนนั้น ครัวเล็กของบ้านเสิ่นไม่เคยเงียบสนิท เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะ
ตึก ตึก ตึก
อวี้หลันยืนหั่นผักดองอยู่ข้างเตา มือซ้ายกดส่วนปลายของผักอย่างมั่นคง มือขวาขยับมีดสม่ำเสมอ
แม้ร่างกายยังอ่อนแรง แต่กล้ามเนื้อบางส่วนกลับเคลื่อนไหว ราวกับจดจำทักษะจากอีกชีวิตหนึ่งได้ ในโลกก่อน นางเคยยืนหน้าครัวที่มีพ่อครัวหลายสิบคน
เคยชิมซอสจนจำกลิ่นเครื่องเทศได้เพียงสูดครั้งเดียว เคยจัดจานอาหารให้แขกสำคัญด้วยมือที่นิ่งสนิท แม้เบื้องหลังจะมีคนตะโกนเร่งเวลาไม่หยุด
แต่คืนนี้…
นางมีเพียงเขียงหนึ่งแผ่น
มีดหนึ่งเล่ม
และซาลาเปาสามสิบสองลูก ที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น
“พอแล้ว!”
ป้าหลิวแย่งมีดไปจากมือ
“เจ้าหั่นมานานแล้ว ไปนั่ง”
“ยังเหลือเห็ด…”
“ข้าหั่นเอง!”
“แต่เห็ดต้องหั่นให้…”
“ข้ารู้ว่าต้องหั่น!”
“เล็กหน่อยนะเจ้าคะ”
“รู้แล้ว!”
“ไม่ต้องละเอียดจนเป็นผง”
“อวี้หลัน!”
นางยกสองมือยอมแพ้ทันที
“ข้าไปนั่งแล้วเจ้าค่ะ”
เสี่ยวถง ซึ่งนั่งขัดเข่งไม้ไผ่ให้สะอาด อยู่ใกล้ประตูหลุดหัวเราะ
ป้าหลิวหันขวับ
“เจ้าหัวเราะอะไร”
“เปล่าขอรับ!”
“เช่นนั้นขัดต่อไป!”
“ขอรับ!”
อวี้หลันนั่งลงข้างเตา ก่อนหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนขั้นตอนเตรียมอาหารไว้ขึ้นมา ผักดองต้องล้างเพื่อลดความเค็ม แล้วบีบน้ำออกให้มากพอ
เห็ดแห้งต้องแช่น้ำสะอาดจนคืนตัว ล้างส่วนที่ติดดินออก แล้วหั่นเป็นชิ้นเล็ก ขิงและต้นหอมใช้แต่งกลิ่น แต่ไม่ควรใส่มากจนกลบรสผักดอง
น้ำมันต้องร้อนพอจะปลุกกลิ่นหอม แต่ไม่ร้อนจนเครื่องปรุงไหม้ หัวใจสำคัญคือความชื้น หากไส้เปียกเกินไป น้ำจะซึมเข้าแป้งระหว่างพักตัว ทำให้ก้นซาลาเปาแฉะและเนื้อแป้งบางส่วนไม่ฟู
“ป้าหลิว ใส่ผักลงกระทะก่อนเจ้าค่ะ”
“ไม่ใส่น้ำมันหรือ”
“คั่วไล่ความชื้นก่อน”
ป้าหลิวทำตาม
เสียงผักดองสัมผัสกระทะเหล็กร้อนดังฉ่าเบา ๆ กลิ่นเปรี้ยวเค็มลอยขึ้นมาก่อน ตามด้วยกลิ่นขิงเมื่ออวี้หลันให้เติมน้ำมันเล็กน้อย เห็ดที่หั่นเตรียมไว้ถูกใส่ตามลงไป
ไม้พายกวาดส่วนผสมไปตามก้นกระทะ สีของผักดองค่อย ๆ เข้มขึ้น เห็ดดูดซับรสเค็มหอม ขณะที่น้ำส่วนเกินระเหยจนเหลือเพียงผิววาวบาง ๆ
“พอแล้วเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวยกกระทะลง อวี้หลันใช้ตะเกียบคีบไส้ชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาชิม
เค็มนำเล็กน้อย
ตามด้วยกลิ่นเห็ด มีความเปรี้ยวบาง ๆ ช่วยตัดความมัน เมื่ออยู่ในแป้งนึ่งรสอ่อน ความเข้มของไส้น่าจะพอดีกัน
“อืม…”
ป้าหลิวโน้มตัวมา
“เป็นอย่างไร”
อวี้หลันหลับตาชั่วครู่
“ยังขาดอะไรบางอย่าง”
“ขาดอะไรอีก!”
“ความอดทนเจ้าค่ะ”
“หา?”
“ข้าหิว”
เสี่ยวถง หัวเราะดังลั่น ป้าหลิวถึงกับยกไม้พายขึ้น
“เจ้าเด็กสองคน!”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ อวี้หลัน แบ่งไส้ออกบนถาดสะอาดให้เย็นเร็วขึ้น ไม่ปล่อยให้ความร้อนขังอยู่ในภาชนะลึก ก่อนเก็บในไหสะอาด ปิดด้วยผ้าโปร่งกันแมลง และย้ายไปยังห้องเก็บของที่เย็นที่สุดของบ้าน
อากาศกลางคืนในช่วงนี้เย็นจัดพอสมควร แต่ใช่ว่านางจะไว้ใจได้ทั้งหมด พรุ่งนี้ก่อนห่อแป้ง นางจะต้องตรวจกลิ่นและสภาพไส้อีกครั้ง
อาหารที่ทำขายคนอื่น ไม่ใช่สิ่งที่ทำพลาดแล้ว จะหัวเราะกลบเกลื่อนได้ ก่อนเข้านอน อวี้หลันตรวจหัวเชื้ออีกครั้ง
ผิวของมันพองขึ้น มีรูอากาศเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่ว เนื้อแป้งมีกลิ่นหมักอ่อน ๆ ไม่แหลมจนฉุน นางแตะนิ้วลงไปเบา ๆ เชื้อยังมีกำลังดี
จึงย้ายไปไว้ในมุมที่เย็นกว่าเดิมเล็กน้อย เพื่อไม่ให้หมักต่อเร็วเกินไประหว่างคืน ป้าหลิวยกชามน้ำขิงอุ่นมาให้
“ดื่ม”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วนอน”
“เจ้าค่ะ”
“ห้ามแอบลุกมานวดแป้งตอนข้าหลับ”
อวี้หลันเงยหน้า
“ท่านรู้ทันข้าได้อย่างไร”
“เพราะข้าเลี้ยงเจ้ามา ตั้งแต่ยังไม่สูงเท่าโต๊ะ!”
นางรับชามน้ำขิงมาดื่ม ความร้อนอุ่น ๆ ไหลผ่านลำคอ อวี้หลันก้มมองมือของตนเอง
มือคู่นี้ไม่เหมือนมือในโลกก่อน
ผิวหยาบกว่า
ปลายนิ้วมีรอยแผลเล็ก ๆ ข้อมือผอมจนมองเห็นกระดูกชัด
แต่เมื่อสัมผัสแป้ง นางกลับรู้สึกเหมือน ชีวิตทั้งสองเชื่อมต่อกันด้วยสิ่งเดียว
การทำอาหาร
หลินเยว่เคยทำอาหารเพื่อชื่อเสียง เคยทำเพื่อความสำเร็จ เคยทำเพื่อคนที่รัก
แต่เสิ่นอวี้หลันในวันนี้…
ทำอาหารเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อ
นางหลับตาลง
ภาพคุณย่าปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง มือเหี่ยวย่นของหญิงชราที่เคยจับมือเล็ก ๆ ของนางขณะหัดนวดแป้ง เสียงหัวเราะอ่อนโยน
กลิ่นขนมร้อน ๆ ในครัวเก่า ความทรงจำนั้นบีบหัวใจจนเจ็บ
“คุณย่า…”
นางกระซิบเป็นภาษาไทยแผ่วเบา
“หนูกำลังเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนะคะ”
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงเสียงลมกลางคืนลอดผ่านรอยต่อของหน้าต่าง อวี้หลันเช็ดหางตา ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมอก
คืนนี้นางต้องนอน
ไม่ใช่เพราะอ่อนแอ
แต่เพราะพรุ่งนี้ยังมีงานที่ต้องทำ
และครั้งนี้นางจะไม่ยอมทำงาน จนร่างกายพังเหมือนชีวิตก่อนอีกแล้ว
อวี้หลันขยับผ้าห่มให้กระชับ ก่อนหลับตาลง ปล่อยให้ความเหน็ดเหนื่อยตลอดวันค่อย ๆ คลายไปกับความเงียบของค่ำคืน
เสียงไก่ขันยังไม่ทันดังเป็นครั้งที่สอง อวี้หลันก็ตื่นขึ้น
ฟ้ายังมืด
ลมหายใจกลายเป็นไอจาง ๆ เมื่อเปิดประตูห้อง ในครัวมีแสงตะเกียงดวงเล็ก ป้าหลิวกำลังต้มน้ำ
ส่วนเสี่ยวถง นั่งสัปหงกอยู่ข้างกองฟืน
“เสี่ยวถง”
เด็กหนุ่มสะดุ้ง
“ขอรับ! ข้าไม่ได้กิน!”
อวี้หลันนิ่งไป
“ข้ายังไม่ได้ถามอะไรเลย”
“อ้อ…”
เขาขยี้ตา
“ข้านึกว่ามีคนถามว่าซาลาเปาหายไปไหน”
ป้าหลิวหัวเราะจนไหล่สั่น
“ข้าว่าเจ้าเด็กคนนี้ คงฝันถึงอาหารทั้งคืน”
อวี้หลันตรวจมือ ล้างให้สะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้าชั้นนอกเป็นชุดที่สะอาดกว่า และรวบผมเก็บให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเริ่มผสมแป้ง นางไม่ได้เทน้ำทั้งหมดลงไปในคราวเดียว
แป้งสามจินนี้มีรำละเอียดปนอยู่ การดูดซับน้ำจึงต่างจากแป้งขาวที่เคยใช้ นางค่อย ๆ เติมน้ำทีละส่วน ใช้ฝ่ามือรวบแป้งให้เกาะกัน แล้วพักไว้ให้ความชื้นกระจายทั่วก่อนนวดต่อ
ป้าหลิวเข้ามาช่วย
“ทำไมไม่รีบนวด”
“ให้แป้งดูดน้ำก่อนเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องออกแรงมาก”
“อ้อ”
“แล้วท่านช่วยนวดต่อช่วงหนึ่งนะเจ้าคะ”
“ข้าก็รออยู่!”
หัวเชื้อที่ฟื้นกำลังแล้ว ถูกแบ่งผสมเข้าไปในแป้งใหม่ อวี้หลันตรวจความนุ่มด้วยปลายนิ้ว
ไม่เหลวจนติดมือเป็นโคลน
ไม่แข็งจนกดแล้วแตกร้าว
เมื่อคลึงไปเรื่อย ๆ ผิวแป้งเริ่มเรียบขึ้น นางหอบหายใจเบา ๆ หลังออกแรงอยู่พักหนึ่ง ป้าหลิวเข้ามารับช่วงทันที
“พอ”
“อีกนิด…”
“พอ!”
อวี้หลันยอมปล่อยมือ เวลาผ่านไปท่ามกลาง เสียงไฟแตกเปรี๊ยะและเสียงหินโม่ไกล ๆ จากท้ายตรอก แป้งถูกคลุมผ้าให้พักในที่อุ่นพอเหมาะ ไม่วางชิดเตาจนร้อนเกินไป
เมื่อแป้งเริ่มขึ้นฟู นางตรวจสภาพด้วยมือ กดแล้วเนื้อแป้งค่อย ๆ คืนตัว กลิ่นหมักไม่เปรี้ยวเกิน
จึงนำมาคลึงไล่ฟองอากาศขนาดใหญ่ และแบ่งเป็นก้อนเล็ก ๆ
สามสิบสองก้อน
ไม่ใช่สามสิบ
เสี่ยวถง มองอย่างสนใจ
“แม่นางเสิ่น คุณชายสั่งสามสิบลูกไม่ใช่หรือขอรับ”
“ใช่”
“แล้วทำไมมีสามสิบสอง”
“หนึ่งลูกสำหรับตรวจเนื้อแป้งและรสชาติ อีกหนึ่งลูกเป็นส่วนเผื่อ”
“เผื่ออะไร”
“เผื่อมีลูกแตก ไส้รั่ว หรือรูปร่างเสีย”
เด็กหนุ่มพยักหน้า
“ถ้าไม่เสียเล่า”
“ก็ดี”
“แล้วลูกที่เหลือ…”
“เจ้ากินได้หนึ่งลูกตามที่ตกลงไว้”
ดวงตาเสี่ยวถงสว่างขึ้นทันที
“ข้าจะดูแลมันอย่างดีขอรับ!”
— จบตอนที่ 14 —