อวี้หลันหัวเราะ
“เจ้าไม่ต้องดูแลซาลาเปา เจ้าต้องดูแลเตา!”
“ขอรับ!”
นางใช้ไม้คลึงแป้งทีละก้อน แผ่นแป้งตรงกลางหนากว่าขอบเล็กน้อย เพื่อรองรับน้ำหนักไส้ ตักไส้ผักดองลงตรงกลาง
รวบขอบแป้งขึ้นมาจีบ
หนึ่งจีบ
สองจีบ
สามจีบ
นิ้วมือเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำ แต่ไม่เร่งรีบ เมื่อหมุนแป้งครบวง นางบิดปิดปากเล็กน้อย ซาลาเปาลูกแรกวางลงบนแผ่นรองนึ่ง
กลมอวบ
รอยจีบเรียงตัวเหมือนกลีบดอกไม้ เสี่ยวถงอ้าปากค้าง
“สวยยิ่งนัก!”
ป้าหลิวหยุดนวดแป้ง
“อวี้หลัน เจ้าไปฝึกห่อซาลาเปาที่ไหนมา”
มือของนางชะงัก เพียงเสี้ยวลมหายใจ
“ข้าเคยลองหัดอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
“หัดเมื่อใด”
“ตอนที่ยังไม่มีใครเห็นกระมัง”
ป้าหลิวถลึงตา
“พูดจาไม่รู้เรื่องอีกแล้ว”
อวี้หลันยิ้ม
แล้วส่งก้อนแป้งให้
“ป้าหลิว ท่านลองทำด้วยกันเถิด”
หญิงชรารับแป้งไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
จีบแรกเบี้ยว
จีบที่สองใหญ่เกิน จีบที่สามหายไปใต้ก้อนแป้ง เมื่อห่อเสร็จ ซาลาเปาของป้าหลิวมีรูปร่างคล้ายถุงเงินที่ถูกมัดไม่สนิท
เสี่ยวถงพยายามกลั้นหัวเราะ
จนตัวสั่น
ป้าหลิว ตวัดสายตา
“เจ้าขำ?”
“ไม่ขอรับ!”
“แล้วไหล่สั่นทำไม”
“หนาวขอรับ!”
“ข้างเตาเนี่ยนะ”
อวี้หลันรีบแทรก
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ซาลาเปาลูกแรกของข้า ในชีวิตก็ไม่ได้สวยนัก”
ป้าหลิวถอนหายใจ
“จริงหรือ”
“จริงเจ้าค่ะ”
“แล้วหน้าตาเหมือนอะไร”
อวี้หลันครุ่นคิด
“เหมือนก้อนหินที่กำลังเสียใจ”
คราวนี้เสี่ยวถงกลั้นไม่อยู่ เสียงหัวเราะดังไปทั่วครัว แม้แต่ป้าหลิวเองก็หัวเราะตาม
ทว่าพอเสียงหัวเราะซาลง อวี้หลันก็เริ่มเวียนศีรษะ
นางรีบจับขอบโต๊ะ โลกตรงหน้าหมุนเล็กน้อย ป้าหลิวเห็นทันที
“อวี้หลัน!”
“ข้าไม่เป็นไร…”
“นั่ง!”
คราวนี้ไม่มีใครรอให้นางเถียง เสี่ยวถงรีบยกเก้าอี้มาให้ ป้าหลิวรินน้ำอุ่น
อวี้หลันนั่งลง สูดลมหายใจช้า ๆ ความเหนื่อยสะสมจากเมื่อวาน ยังไม่หายไปไหน
ขาของนางอ่อนแรง
มือเริ่มสั่นเล็กน้อย ถ้าฝืนต่อ อาจล้มจริง ๆ นางมองแป้งที่ยังเหลือบนโต๊ะ
งานยังไม่เสร็จ
แต่ฝืนทำก็ไม่ใช่ความกล้าหาญ
“ป้าหลิว” นางพูดเบา ๆ “ข้าจะสอนท่านห่อ แล้วให้ท่านทำต่อ”
“ควรเป็นเช่นนั้นตั้งนานแล้ว!”
“เสี่ยวถง เจ้าช่วยวางแผ่นรองและเรียงเข่ง”
“ขอรับ!”
อวี้หลัน นั่งสอนจากเก้าอี้ ป้าหลิวลองอีกครั้ง
ครั้งนี้ดีขึ้น
อีกลูกหนึ่งดีขึ้นอีก
เมื่อถึงลูกที่ห้า รอยจีบเริ่มสม่ำเสมอ อวี้หลันมองแล้วอมยิ้ม
“เห็นหรือไม่เจ้าคะ”
“เห็นอะไร”
“ท่านมีพรสวรรค์”
ป้าหลิวเชิดหน้า
“แน่นอน!”
“อีกหน่อยข้าอาจต้องจ้างท่าน เป็นหัวหน้าคนห่อซาลาเปา”
“แล้วเจ้าจะทำอะไร”
“ข้าจะนั่งสบาย ๆ นับเงินเจ้าค่ะ”
หญิงชราหัวเราะ
“ฝันไปเถิด!”
แต่รอยยิ้มบนใบหน้านั้น กลับอ่อนโยนอย่างยิ่ง
เมื่อซาลาเปาสามสิบสองลูกขึ้นรูปเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปมากกว่าที่อวี้หลันคาดไว้ ตัวแป้งยังต้องพักให้คลายตัวและขึ้นฟูอีกระยะ นางไม่ยอมรีบนึ่งทันที
เพราะหากแป้งยังตึงเกิน ซาลาเปาอาจแตกหรือเนื้อแน่น
แต่ก็พักนานไม่ได้
เนื้อไส้มีความชื้น และเวลาส่งมอบกำลังใกล้เข้ามา เสี่ยวถงยืนข้างเตา
“น้ำร้อนแล้วขอรับ!”
อวี้หลันยกฝาเข่งตรวจ ไอน้ำพุ่งขึ้นมาจนต้องเบือนหน้าหนี นางมองระดับน้ำใต้ตะแกรง
“ยังพอ แต่ต้องระวังน้ำแห้ง”
“ขอรับ!”
เข่งสองชั้นวางซ้อนบนหม้อ
แต่ละชั้นเรียงได้สิบลูก โดยยังเว้นช่องให้แป้งขยายตัว
รอบแรกจึงนึ่งยี่สิบลูก ที่เหลืออีกสิบสองลูกพักรอ โดยคลุมผ้าหมาดสะอาดไว้ ไม่ปล่อยให้ผิวแป้งแห้ง เสี่ยวถงยกฟืนใส่เตา
เปลวไฟลุกแดง
เสียงน้ำเดือดดังครืนอยู่ใต้เข่ง อวี้หลันเงยหน้ามองแสงที่ลอดผ่านหน้าต่าง ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว. . .
“อีกนานไหมขอรับ” เสี่ยวถงถาม
“ยังต้องนึ่งให้สุกถึงด้านใน”
“ข้าหิวแล้ว”
“อดทน”
“ข้าหิวมาก”
“อดทนมากขึ้น”
“ข้าหิวจนได้ยินท้องร้อง”
“เช่นนั้นฟังให้เพลินก่อน”
ป้าหลิวหัวเราะ
แต่ทันใดนั้น—
เสียงไฟใต้เตากลับเบาลง
เสี่ยวถงก้มดู
“เอ๊ะ!”
เขาใช้ไม้เขี่ยกองฟืน เปลวไฟที่เคยลุกแรง กลับหดลงเหลือเพียงสีแดงตามถ่าน
“ฟืนดับหรือ”
อวี้หลันถาม
“ไม่ดับขอรับ แต่ไฟไม่แรง!”
นางขยับไปดู
ไม้ท่อนหนึ่งที่เสี่ยวถงเพิ่งเติมเข้าไปมีขนาดใหญ่เกิน และวางพาดปิดช่องลมใต้เตา อากาศเข้าไม่สะดวก เชื้อไฟจึงอ่อนกำลัง
อวี้หลันมองไอน้ำที่เริ่มบางลง หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที การนึ่งซาลาเปาต้องอาศัยไอน้ำต่อเนื่อง หากอุณหภูมิแกว่งมาก เนื้อแป้งอาจสุกไม่สม่ำเสมอ
“เสี่ยวถง เอาไม้ท่อนใหญ่ขยับออก”
“ขอรับ!”
“อย่าเปิดฝาเข่ง”
“ขอรับ!”
“ใช้ไม้เล็กแห้งที่เตรียมไว้ เติมทีละน้อย แล้วเปิดช่องลมใต้เตา”
เด็กหนุ่มทำตามอย่างรวดเร็ว ป้าหลิวเข้ามาช่วยใช้เหล็กเขี่ยถ่าน
ไม่กี่อึดใจ เปลวไฟก็กลับมาลุกขึ้น
เสียงน้ำเดือดดังชัดอีกครั้ง ไอน้ำขาวเริ่มพวยพุ่งตามรอยต่อของเข่ง อวี้หลันถอนหายใจ
“ดี”
เสี่ยวถงหน้าเสีย
“ข้าทำเสียหรือไม่ขอรับ”
“ยังไม่รู้”
“ข้าขอโทษ!”
“ไม่ต้องขอโทษก่อนตรวจของ”
นางมองเขาอย่างจริงจัง
“จำไว้นะ เสี่ยวถง ทำผิดแล้วต้องแก้ให้ถูก แต่หากยังไม่ตรวจให้แน่ชัด ก็อย่าเพิ่งตัดสินว่าของเสีย”
เด็กหนุ่มพยักหน้าแรง ๆ
“ขอรับ!”
ป้าหลิวหันมาหาอวี้หลัน
“แล้วถ้าเสียจริง ๆ เล่า”
นางมองซาลาเปาอีกสิบสองลูก ที่ยังรอนึ่งอยู่
“เราส่งไม่ครบ”
“แล้วจะทำอย่างไร”
“คืนเงินส่วนที่ส่งไม่ได้ และรับผิดชอบตามที่ตกลงกับลูกค้า”
ป้าหลิวหน้าซีด
“นั่นมัน…”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
อวี้หลันมองเข่งที่กำลังนึ่ง
“เพราะอย่างนั้นเราต้องตรวจให้ดี”
เมื่อครบเวลาและพักให้ไอน้ำสงบลงเล็กน้อย อวี้หลันจึงให้ป้าหลิวเปิดฝา ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมา กลิ่นแป้งสุกหอมอุ่นลอยขึ้นมา พร้อมกลิ่นข้าวสาลีและผักดองจากไส้ด้านใน
ซาลาเปายี่สิบลูกนอนเรียงอยู่ในเข่ง ผิวไม่ขาวจัด แต่เป็นสีงาช้างอ่อน ๆ รอยจีบบางลูกเรียบร้อย บางลูกเบี้ยวเล็กน้อยตามฝีมือป้าหลิว
แต่ทุกลูกยังคงรูป
ไม่มีลูกใดแตก
อวี้หลันใช้นิ้วแตะผิวลูกหนึ่งเบา ๆ เนื้อแป้งยุบลงแล้วค่อย ๆ คืนตัว นางยกซาลาเปาลูกหนึ่งขึ้นมาตรวจ
ด้านล่างไม่แฉะ
เนื้อแป้งสุกทั่ว กลิ่นหมักหายไป เหลือแต่กลิ่นสาลีอ่อน ๆ นางฉีกออกเป็นสองส่วน
ไอร้อนลอยขึ้นจากรอยแยก เนื้อในเป็นรูอากาศละเอียดไม่สม่ำเสมอจนเกินไป ตรงกลางเผยให้เห็นไส้ผักดองสีเขียวเข้มปนเห็ดสีน้ำตาล มันวาวจากน้ำมันเพียงเล็กน้อย
กลิ่นขิงโชยตามไอน้ำ เสี่ยวถงกลืนน้ำลายเสียงดัง อวี้หลันคีบเนื้อแป้งส่วนหนึ่งมาชิม
นุ่ม
มีแรงต้านจากแป้งสาลี มากกว่าซาลาเปาขาว ที่นางเคยทำในโลกก่อนเล็กน้อย
แต่ยังเคี้ยวเพลิน
ไส้ไม่แฉะ
ความเค็มพอดี เมื่อกินพร้อมแป้ง
นางหลับตา
ความกังวลที่เกาะอยู่ในอก มาตลอดคืนค่อย ๆ คลายออก
“ผ่าน”
เสี่ยวถงตาโต
“ผ่านแล้วหรือขอรับ!”
“รอบแรกผ่าน”
ป้าหลิวเอามือทาบอก
“สวรรค์มีตา!”
อวี้หลันหัวเราะเบา ๆ
“สวรรค์ยังไม่ได้ช่วยอะไรเลยเจ้าค่ะ”
“แล้วใครช่วย”
นางชี้ไปที่เตา
“ฟืนแห้ง”
ชี้ไปที่เข่ง
“การพักแป้ง”
ชี้ไปที่ป้าหลิว
“แล้วก็คนห่อซาลาเปาที่เก่งที่สุดในบ้าน”
ป้าหลิวหน้าแดง
“เจ้านี่!”
เสี่ยวถงรีบยกมือ
“แล้วข้าเล่าขอรับ!”
อวี้หลันมองเด็กหนุ่ม
“เจ้าคือคนที่เกือบทำให้ฟืนแห้งไร้ประโยชน์”
“อ้าว!”
“แต่ก็แก้ได้ทัน”
นางยิ้ม
“เก่งมาก”
เสี่ยวถง ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ซาลาเปารอบที่สองถูกนำขึ้นนึ่ง คราวนี้ไฟสม่ำเสมอ
ไม่มีใครกล้าใส่ฟืนท่อนใหญ่ลงไปอีก
เมื่อซาลาเปาทั้งสามสิบสองลูกสุกครบ อวี้หลันตรวจนับทีละลูก ลูกที่ใช้ชิมหนึ่งลูก ลูกสำรองหนึ่งลูก
ลูกสำหรับส่งมอบสามสิบลูก นางให้เสี่ยวถงกินลูกสำรองตามที่สัญญาไว้ หลังตรวจว่าลูกนั้นสุกและเรียบร้อยดี เด็กหนุ่มรับไปด้วยสองมือ
กัดคำแรกแล้วนิ่ง
ป้าหลิวถาม
“เป็นอะไร”
เขาไม่ตอบ
กัดคำที่สอง
แล้วเงยหน้ามองอวี้หลัน
“แม่นางเสิ่น…”
“หืม”
“ข้าไม่เคยกินซาลาเปาแบบนี้เลยขอรับ”
“ไม่อร่อยหรือ”
เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้า
“อร่อยมาก!”
เขาก้มมองซาลาเปาในมือ
“ไส้มันหอม แล้วก็ไม่เค็มจนต้องดื่มน้ำตาม แป้งก็นุ่ม…”
คำพูดขาดห้วง
อวี้หลันเพิ่งสังเกตเห็นว่า เด็กหนุ่มกำลังพยายามกลั้นน้ำตา
“เสี่ยวถง?”
“ข้า…ข้าเพียงนึกถึงแม่ขอรับ”
ป้าหลิวหยุดมือ
เด็กหนุ่มยิ้มเก้อ ๆ
“เมื่อก่อนแม่เคยทำหมั่นโถวให้ข้ากิน ตอนยังเด็กข้าชอบยืนเฝ้าหน้าเตา นางบอกว่าหากข้าโตพอจะยกเข่งไหว จะให้ข้าช่วยทำ”
เขาก้มหน้า
“แต่แม่ไม่อยู่แล้ว”
ครัวเงียบลง
อวี้หลัน มองซาลาเปาในมือเขา นางไม่ได้ถามต่อว่ามารดาเสียชีวิตหรือจากไปด้วยเหตุใด บางความสูญเสีย ไม่จำเป็นต้องถูกซักถามทันที
“เสี่ยวถง”
“ขอรับ”
“เจ้าช่วยยกเข่งได้แล้วนี่”
เด็กหนุ่มเงยหน้า
“ขอรับ”
“เช่นนั้นวันนี้ เจ้าก็ได้ช่วยทำซาลาเปาแล้ว”
เขานิ่งไป
อวี้หลันยิ้มอ่อน
“แม่เจ้าคงดีใจ”
ริมฝีปากของเสี่ยวถงสั่นเล็กน้อย ก่อนเขาจะก้มศีรษะลงอย่างแรง
“ขอรับ!”
ป้าหลิวรีบหันไปหยิบผ้าเช็ดมือ
“เด็กพวกนี้นี่…ทำคนแก่ร้องไห้แต่เช้า!”
อวี้หลันมองนาง
“ป้าหลิวร้องไห้หรือเจ้าคะ”
“ไอน้ำเข้าตา!”
“ทั้งที่เข่งปิดแล้ว?”
“อวี้หลัน!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้อบอุ่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เมื่อพวกนางยกเข่งซาลาเปาออกจากบ้าน ท้องฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว
เสี่ยวถงเป็นคนเข็นรถเข็นเล็ก ที่ยืมใช้จากโรงโม่โดยได้รับอนุญาตจากเถ้าแก่หาน และต้องนำกลับคืนในสายวันเดียวกัน
เข่งถูกคลุมด้วยผ้าสะอาดเพื่อรักษาความอุ่น โดยเว้นทางให้ไอน้ำระบายได้ ไม่ขังจนหยดน้ำกลับลงบนผิวแป้ง ป้าหลิวเดินประกบด้านข้าง อวี้หลันเดินตามช้า ๆ
หน้าผากมีเหงื่อซึม
แต่ในหัวกลับปลอดโปร่ง
เมื่อถึงตลาดประตูตะวันออก นางให้เสี่ยวถงหยุดรถข้างแผงน้ำเต้าหู้เถ้าแก่จู ตามสถานที่นัดหมาย
“อ้าว! แม่นางเสิ่น!”
เถ้าแก่จูทักด้วยรอยยิ้ม
“วันนี้เอาซาลาเปามาขายอีกหรือ”
“มาส่งคำสั่งซื้อเจ้าค่ะ”
“กี่ลูก”
“สามสิบ”
มือของเถ้าแก่จูที่กำลังตักน้ำเต้าหู้ หยุดกลางอากาศ
“สามสิบ!”
เสี่ยวถงยืดอกทันที
“ขอรับ!”
เถ้าแก่จูหัวเราะ
“เมื่อวานยังขายห้าลูก วันนี้สามสิบ ช่างก้าวหน้าเร็วจริง!”
“เพิ่งเป็นคำสั่งซื้อแรกเจ้าค่ะ ยังต้องเรียนรู้อีกมาก”
อวี้หลันจ่ายค่าที่ตลาดสองอีแปะตามระเบียบ และให้เสี่ยวถง ช่วยตั้งเข่งในจุดที่ไม่กีดขวางทางเดิน นางเงยหน้ามองท้องฟ้า ยังไม่ถึงกลางยามซื่อ
ทันเวลา
แต่คนที่นัดไว้กลับยังไม่ปรากฏตัว
เสี่ยวถงกระซิบ
“คุณชายจะมาหรือไม่ขอรับ”
“ต้องรอ”
“ถ้าไม่มาเล่า”
อวี้หลันมองเข่งซาลาเปา คำถามนี้นางคิดไว้แล้วเมื่อคืน เงินมัดจำรับมาแล้วครึ่งหนึ่ง
หากผู้ซื้อไม่มารับ ต้องรักษาสินค้าให้ดี ในช่วงเวลาที่เหมาะสม และพยายามติดต่อผู้ซื้อ ก่อนตัดสินใจอย่างอื่น
แต่ในยุคที่ไม่มีโทรศัพท์และไม่มีที่อยู่ลูกค้าแน่นอน ทางเลือกก็น้อยนัก
นางจึงกำหนดเวลารอไว้ในใจ
ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง
“แม่นางเสิ่น”
เสียงทุ้มต่ำ
สุขุม
และชวนให้รู้สึกอยากเถียงด้วย อย่างไร้เหตุผล
อวี้หลัน หันไป
คุณชายเหวินจิ่ง ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนในตลาด ชุดสีครามเข้มเรียบง่าย แต่เนื้อผ้าดูดีกว่าของชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าหล่อเหลายังคงสงบนิ่ง
ข้างกายคือเฉินโม่ ผู้มีสีหน้าขรึมราวกับกำลังตรวจตรากองทัพ
เพียงแต่สายตาขององครักษ์ผู้นั้น…
กำลังมองเข่งซาลาเปา
“ท่านมาตรงเวลา” อวี้หลันกล่าว
เหวินจิ่ง เหลือบมองเข่ง
“ข้ากลัวเจ้าจะขาย ของที่สั่งไว้ให้คนอื่น”
“ข้ามีสัญญาใจค้าขายเจ้าค่ะ”
“สัญญาใจ?”
“ท่านจ่ายมัดจำ ข้าทำของส่ง เป็นเรื่องที่ต้องรักษาคำพูด”
“ดี”
เขาพยักหน้า
“ข้าชอบคน รักษาคำพูด”
อวี้หลัน เลิกคิ้ว
“ข้าก็ชอบลูกค้า ที่จ่ายเงินครบเจ้าค่ะ”
เฉินโม่ไอเบา ๆ
เหวินจิ่งหันไปมอง
“เจ้าป่วยหรือ”
“ไม่ขอรับ”
“แล้วไอทำไม”
“ข้าน้อยเพียงเห็นว่าแม่นางเสิ่น พูดตรงดีขอรับ”
“เห็นด้วยหรือ”
“เห็นด้วยขอรับ”
อวี้หลันยิ้ม
“เช่นนั้นพวกเราคงเข้าใจกันดี”
เหวินจิ่งปรายตามองนาง
“ดูเหมือนเจ้าเตรียมคำพูดมามากพอ ๆ กับซาลาเปา”
“เปล่าเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้น?”
“คำพูดข้าไม่มีต้นทุน”
เฉินโม่หลุดหัวเราะออกมา คราวนี้เสียงดังชัดเจน เหวินจิ่งมองเขานิ่ง ๆ
“เฉินโม่”
“ขอรับ”
“เจ้าควรจำไว้ว่า ตนเองกำลังทำหน้าที่อะไร”
เฉินโม่ กลับมายืนตรงทันที
“คุ้มกันคุณชายขอรับ”
“ดี”
“และตรวจนับซาลาเปาขอรับ”
อวี้หลัน หัวเราะจนต้องเอามือปิดปาก เหวินจิ่งถอนหายใจเบา ๆ
“ข้าคงต้องหาคนใหม่ มาเป็นองครักษ์”
เฉินโม่ตอบทันที
“หากคุณชายหาได้ ข้าน้อยขอรับซาลาเปาที่เหลือเป็นค่าชดเชยขอรับ”
“…”
คราวนี้แม้แต่เหวินจิ่งก็ยังหลุดยิ้มออกมา การส่งมอบเริ่มขึ้นอย่างจริงจัง อวี้หลันให้เสี่ยวถงเปิดเข่งทีละชั้น
ไออุ่นลอยออกมา กลิ่นผักดองกับแป้งนึ่ง โชยไปถึงแผงน้ำเต้าหู้ข้าง ๆ เฉินโม่นับอย่างตั้งใจ
“หนึ่ง…สอง…สาม…”
อวี้หลันคอยตรวจจำนวนควบคู่ เมื่อครบสามสิบลูก นางจึงปิดเข่ง
“สามสิบลูกครบเจ้าค่ะ”
เหวินจิ่งมองซาลาเปา
“ต่างจากเมื่อวานเล็กน้อย”
อวี้หลันพยักหน้า
“แป้งเป็นคนละชุดเจ้าค่ะ มีรำละเอียดปนอยู่บ้าง ผิวจึงไม่ขาวเท่าเดิม แต่ข้าตรวจเนื้อแป้งและรสชาติแล้ว”
“เหตุใดไม่ใช้แป้งชนิดเดียวกัน”
“ราคาในตลาดขึ้นสูง และแป้งชนิดเดิมมีไม่พอ”
นางตอบตรงไปตรงมา
“ข้าเลือกแป้งที่ยังมีคุณภาพดีจากโรงโม่ และปรับวิธีผสมให้เหมาะ หากท่านไม่พอใจรูปลักษณ์ ข้ายินดีให้ตรวจสินค้าก่อนรับ”
เหวินจิ่งมองนางครู่หนึ่ง
“เจ้าบอกเรื่องที่ คนขายหลายคนพยายามปิดบัง”
“เพราะข้าอยากขายให้ท่านอีก ในวันหน้าเจ้าค่ะ”
“หวังผลระยะยาว?”
“ยิ่งกว่านั้น”
“อะไร”
“ข้าไม่อยากให้คนกินซาลาเปาของข้า ต้องมานั่งสงสัยว่าตนเองถูกหลอกหรือไม่”
เหวินจิ่งพยักหน้า
“เหตุผลดี”
เฉินโม่ หยิบเงินออกมาอีกเก้าสิบอีแปะ
“เงินส่วนที่เหลือขอรับ”
อวี้หลัน รับมานับต่อหน้าทุกคน
ครบเก้าสิบ
นางจึงบันทึกการส่งมอบลงบนกระดาษ และกล่าวขอบคุณ เหวินจิ่ง มองท่าทีของนางด้วยความสนใจ
“เจ้าไม่รีบเก็บเงิน?”
“ต้องนับก่อนเจ้าค่ะ”
“ไม่ไว้ใจข้า?”
“เรื่องไว้ใจเป็นเรื่องหนึ่ง เรื่องตรวจเงินเป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
เขายิ้มบาง ๆ
“แล้วหากข้าขาดไปหนึ่งอีแปะ”
“ข้าก็ทวงหนึ่งอีแปะ”
“แม้ข้าจะเป็นลูกค้ารายใหญ่?”
“ยิ่งต้องทวงเจ้าค่ะ”
เฉินโม่ พยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ถูกต้องขอรับ”
เหวินจิ่งหันไปมอง
“เจ้าจะเข้าข้างนางทุกเรื่องหรือ”
เฉินโม่ คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เรื่องเงิน ข้าน้อยคิดว่าแม่นางเสิ่นพูดถูก”
“แล้วเรื่องอื่น?”
“ต้องลอง กินซาลาเปาก่อนขอรับ”
อวี้หลัน หัวเราะเสียงใส
“ท่านเฉิน ข้าว่าท่านควรเปิดร้านอาหารเอง”
“เพราะอะไร”
“ท่านเข้าใจ หัวใจลูกค้าดีมาก”
เฉินโม่ ทำหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง
“ข้าน้อย จะเก็บไว้พิจารณาขอรับ”
เหวินจิ่งส่ายหน้า
แต่ในดวงตากลับมีแววขบขัน
ก่อนเดินจาก เขาหันมาถาม
“หากข้าสั่งอีก หกสิบลูกเล่า”
— จบตอนที่ 15 —