PLIKNA · พลิกหน้า

ตอนที่ 17 เมื่อตลาดเริ่มรู้จักร้านเสิ่น — เชฟซาลาเปา เล่ม 1

นิยายจีนโบราณ · โรแมนติกคอมเมดี้ · อ่านฟรี

อีกฟากหนึ่งของเมือง. . . ภายในเรือนเช่าหลังหนึ่ง ที่เงียบสงบที่มีต้นไผ่ทอดเงาอยู่เหนือกำแพง ชายหนุ่มในชุดสีครามเข้ม กำลังพิจารณากระดาษแผ่นหนึ่งใต้แสงตะเกียง

เหวินจิ่ง นั่งอยู่ตรงข้ามเฉินโม่ สีหน้าขรึมเช่นเคย

“คนของเรา ตรวจเส้นทางเกวียนแล้วขอรับ”

เหวินจิ่งไม่เงยหน้า

“ว่าอย่างไร”

“เกวียนขนธัญพืชที่ออกจากคลังด้านเหนือ มีจำนวนมากกว่า ที่คนเฝ้าด่านลงไว้ในบัญชี”

ปลายพู่กันในมือเหวินจิ่งหยุดลง

“ต่างกันเท่าไร”

“ยังยืนยันจำนวนทั้งหมดไม่ได้ขอรับ แต่คนขับเกวียนสองคนให้ข้อมูลไม่ตรงกัน คนหนึ่งบอกว่าขนส่งตามคำสั่งร้านกัวเต๋อชาง อีกคนบอกว่าของทั้งหมดเป็นข้าวสาลี ที่เตรียมส่งให้โรงโม่ในเมือง”

“แล้วไปถึงโรงโม่หรือไม่”

“ยังตรวจไม่พบขอรับ”

เหวินจิ่งวางพู่กัน

“อย่าเพิ่งสรุปว่าเป็นการยักยอก ต้องดูใบรับสินค้าและจุดปลายทางก่อน”

“ขอรับ”

เฉินโม่หยุดครู่หนึ่ง

“อีกเรื่องหนึ่ง…”

“ว่ามา”

“จางต้าฝู ออกเก็บหนี้ในตลาดประตูตะวันออกบ่อยขึ้น”

เหวินจิ่งเงยหน้าขึ้น

“เขาเกี่ยวข้องกับร้านกัวหรือ”

“ยังไม่มีหลักฐานขอรับ แต่มีคนพบว่าเขาเข้าออกเรือน ของผู้ดูแลบัญชีร้านนั้นหลายครั้ง”

ชายหนุ่มนิ่งคิด

ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่าง ทำให้เปลวตะเกียงเอนวูบ

“ให้คนติดตามเส้นทางธุรกรรม อย่าเพิ่งเข้าใกล้เขามากเกินไป”

“ขอรับ”

เฉินโม่รับคำ

แต่ยังไม่เดินออกไป

เหวินจิ่งเหลือบมอง

“มีอะไรอีก”

“ข้าน้อยเพิ่งนึกได้…”

“เรื่องใด”

“แม่นางเสิ่นบอกว่า จะจัดระบบครัวก่อนรับคำสั่งซื้อครั้งใหม่”

“แล้ว?”

“ข้าน้อยสงสัยว่าพรุ่งนี้ นางจะขายซาลาเปาหรือไม่”

เหวินจิ่ง มององครักษ์ของตนอยู่พักหนึ่ง

“เฉินโม่”

“ขอรับ”

“ข้ากำลังพูดเรื่องข้าวสาลี ที่อาจถูกเบี่ยงออกจากเส้นทางขนส่ง”

“ขอรับ”

“ไม่ใช่เรื่องซาลาเปา”

เฉินโม่ พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“แต่ซาลาเปา ก็ทำจากข้าวสาลีนี่ขอรับ”

“…”

“หากเราไม่ไปดูร้านแม่นางเสิ่น อาจพลาดเบาะแสเรื่องแป้งก็ได้”

เหวินจิ่ง ยกมือขึ้นแตะหว่างคิ้ว

“เจ้าหาข้ออ้างเก่งขึ้นทุกวัน”

“คุณชายสอนดีขอรับ”

ชายหนุ่มเงยหน้าทันที เฉินโม่รีบก้มศีรษะ

“ข้าน้อยหมายถึง เรื่องสืบข่าวขอรับ!”

เหวินจิ่งถอนหายใจ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

“พรุ่งนี้ไปตลาดประตูตะวันออก”

เฉินโม่ตาเป็นประกาย

“ขอรับ!”

“ไปตรวจเรื่องธัญพืช”

“ขอรับ!”

“ไม่ใช่ไปกิน”

“…”

เฉินโม่เงียบลง

แล้วถามอย่างระมัดระวัง

“หากตรวจเสร็จเร็วเล่าขอรับ”

เหวินจิ่งมองเขานิ่ง ๆ

“ออกไป”

“ขอรับ!”

เมื่อประตูปิดลง ชายหนุ่มจึงก้มกลับมาดูเอกสาร

แต่เพียงครู่เดียว ภาพหญิงสาวผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในความคิด

ดวงตาที่ดูเหมือนพร้อมเถียงทุกคน ใบหน้าซีดเซียวซึ่งพยายามยิ้มทั้งที่เหนื่อย

และประโยคที่นางกล่าวเมื่อเช้า

ข้ากลัวทำได้ไม่ดีพอ มากกว่ากลัวไม่มีคนซื้อ เหวินจิ่งเคาะปลายนิ้วกับโต๊ะเบา ๆ เขาเคยพบผู้คนมากมายที่รีบร้อน คว้าโอกาสทุกอย่างซึ่งผ่านเข้ามา

คนที่อยากได้ชื่อเสียง คนที่อยากได้เงิน คนที่ยอมพูดคำใดก็ได้เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

แต่หญิงสาวผู้นี้กลับปฏิเสธคำสั่งซื้อ ที่อาจทำให้นางได้เงินเพิ่ม

เพียงเพราะยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้ดีพอ

“เสิ่นอวี้หลัน…”

เขาเอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบา

ก่อนจะส่ายหน้าให้ตัวเอง

“เจ้าช่างเป็นแม่ค้าที่แปลกคนจริง ๆ”

แล้วจึงกลับไปตรวจเอกสารต่อ

เพราะไม่ว่าเขาจะรู้สึกสนใจนางเพียงใด งานที่อยู่ตรงหน้าก็ยังรออยู่

และความผิดปกติของธัญพืชในเมืองนี้ อาจมีความหมายมากกว่าราคาซาลาเปาหกลูกเสียอีก

✦

เช้าวันรุ่งขึ้น อวี้หลันตื่นขึ้นเพราะเสียงนกร้องใต้ชายคา เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ที่นางไม่ได้สะดุ้งตื่นเพราะความกังวลว่าจะมีใครมาทุบประตูทวงหนี้

แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องผ่านกระดาษหน้าต่าง นางยืดแขนออกช้า ๆ ยังปวดเมื่อยอยู่

แต่ศีรษะไม่หนักเท่าเมื่อวาน

เมื่อลุกนั่ง นางนั่งพักอยู่ขอบเตียงครู่หนึ่ง เพื่อดูว่ามีอาการหน้ามืดหรือไม่ ก่อนค่อย ๆ เดินไปเปิดหน้าต่าง ลมเช้าพัดกลิ่นดินชื้นเข้ามา อวี้หลันหลับตา สูดลมหายใจอย่างผ่อนคลาย

“อรุณสวัสดิ์ โลกใบที่สองของข้า”

นางพูดเบา ๆ

จากนั้นก้มมองท้องตนเอง

เสียงร้องดัง ครืด…

“เจ้านี่ตื่นตรงเวลากว่าข้าอีกนะ”

ป้าหลิว ซึ่งเดินผ่านมาได้ยินเข้าพอดี

“เจ้าคุยกับใคร!”

“ท้องข้าเจ้าค่ะ”

“…”

“มันบอกว่าหิว”

“เช่นนั้นก็รีบมาล้างหน้ากินข้าว อย่าให้มันต้องเขียนจดหมายมาฟ้องข้า!”

อวี้หลัน หัวเราะเสียงใส วันนี้ดูเหมือนจะเริ่มต้นได้ไม่เลว หลังอาหารเช้า อวี้หลันไม่ได้ออกไปซื้อของเองทันที

นางนั่งตรวจเงินในถุง ก่อนเขียนรายการวัตถุดิบ ที่ต้องใช้ ให้ป้าหลิวกับเสี่ยวถง เงินหนึ่งร้อยสิบอีแปะจากเมื่อวานยังอยู่ครบ

และนั่นคือขอบเขต ที่นางต้องใช้วางแผน

หากใช้จนหมด แม้ขายได้ดีในวันนี้ พรุ่งนี้ก็อาจไม่มีเงินซื้อแป้งต่อ

“วันนี้เราจะทำยี่สิบหกลูกเจ้าค่ะ”

เสี่ยวถงซึ่งเพิ่งมาถึงรีบชูนิ้วขึ้นนับ

“ยี่สิบหก?”

“ขายยี่สิบสี่ อีกสองลูกใช้ตรวจคุณภาพ”

“แล้วข้า…”

“หากเจ้าหิวก็ซื้อกิน”

เด็กหนุ่มหน้าเสียทันที

“แม่นางเสิ่น!”

อวี้หลันหัวเราะ

“ข้าล้อเล่น เจ้าช่วยชิม จากลูกตรวจคุณภาพได้ แต่ต้องทำงานให้เรียบร้อยก่อน”

เสี่ยวถงรีบยืดหลังตรง

“ข้าพร้อมทำงานแล้วขอรับ!”

ป้าหลิวส่ายหน้า

“เจ้านี่เห็นอาหารสำคัญกว่า ชีวิตเสียอีก”

“ชีวิตต้องมีอาหารจึงจะอยู่ได้ขอรับ”

อวี้หลันชี้หน้าเขาทันที

“ประโยคนี้ดี!”

เสี่ยวถงยิ้มกว้าง

“ใช่ไหมขอรับ!”

“ดีจนข้าอยากให้เจ้าไปพูดกับเจ้าหนี้แทนข้า”

รอยยิ้มของเด็กหนุ่มค่อย ๆ หายไป

“เอ่อ…ข้าคิดอีกที ชีวิตข้าก็สำคัญขอรับ”

ป้าหลิวหัวเราะดังลั่น เมื่อเสียงหัวเราะสงบ อวี้หลันจึงกลับมาพูดเรื่องงาน นางตั้งงบจัดซื้อไว้ชัดเจน

แป้งสาลีชั้นรองสองจินครึ่ง ผักดองกับเห็ดแห้ง น้ำมันและเครื่องปรุง

ฟืนแห้ง

ค่าเช่าเข่งนึ่ง

ค่าที่ตลาด

และค่าแรงผู้ช่วย

นางกันเงินไว้สำหรับค่าแรงก่อนเริ่มงาน ไม่ใช่รอให้ขายหมด แล้วค่อยคิดว่าควรจ่ายหรือไม่

“เสี่ยวถง วันนี้ข้าจ้างเจ้าเจ็ดอีแปะ”

“มากกว่าเมื่อวานหนึ่งอีแปะ!”

“เพราะวันนี้เจ้าต้องช่วยตวงวัตถุดิบ จดจำนวนและตรวจเตา ไม่ใช่เพียงยกของ”

เด็กหนุ่มพยักหน้าแรง ๆ

“ขอรับ!”

“แต่หากทำผิดต้องบอก อย่าแอบแก้เองจนของเสีย”

“ขอรับ!”

“โดยเฉพาะเรื่องไฟ”

เสี่ยวถงยิ้มเก้อ

“ข้ายังจำได้ขอรับ”

ป้าหลิวรับรายการซื้อของมา

“แล้วเจ้าจะไปไหน”

“ข้าจะเตรียมหัวเชื้อ ตรวจอุปกรณ์ แล้วพักระหว่างรอท่านกลับ”

“ดี!”

หญิงชรายิ้มอย่างพึงพอใจ

“ในที่สุดก็พูดอะไรเข้าท่าเสียที”

อวี้หลันยิ้มตอบ

“ข้าพูดเข้าท่ามาตลอดนะเจ้าคะ”

“เจ้าเข้าท่าตอนนอนหลับที่สุด”

“…”

เสี่ยวถงรีบหันหน้าหนี คราวนี้เขาไม่กล้าหัวเราะออกเสียง ที่โรงโม่แป้ง เถ้าแก่หานกำลังยืนตรวจใบรับของ อยู่หน้าเกวียน

เมื่อเห็นป้าหลิวกับเสี่ยวถง เขาก็เงยหน้าขึ้น

“วันนี้เด็กบ้านเสิ่นไม่มาหรือ”

“นางพักอยู่บ้าน”

ชายชราพยักหน้าทันที

“ดีแล้ว ข้าดูหน้านางเมื่อวานก็รู้ว่ายังไม่แข็งแรง”

เสี่ยวถงยื่นรายการซื้อแป้งให้

“แม่นางเสิ่น ต้องการแป้งสองจินครึ่งขอรับ”

เถ้าแก่หานหยิบมาดู

“แป้งชั้นรองแบบเดิม?”

“ขอรับ”

“ราคาวันนี้จินละสิบสี่อีแปะ”

ป้าหลิวถอนหายใจ

“เมื่อวานยังสิบสอง”

“เมื่อวานข้ายอมลดราคาให้ เพราะเป็นแป้งเก่าที่ค้างอยู่ วันนี้ขายราคานั้นต่อไม่ไหวแล้ว”

ชายชราพูดตรง ๆ

“ข้าวสาลีที่ข้าซื้อรอบใหม่แพงขึ้นอีก”

ป้าหลิวมองแป้งในถุง

“ข้าไม่ได้จะต่อราคาท่าน เพียงแต่…”

“ข้ารู้”

เถ้าแก่หานถอนหายใจ

“คนซื้อก็บ่น คนขายก็บ่น แต่คนที่นั่งกำหนดราคาต้นทาง กลับไม่ต้องยกกระสอบสักใบ”

เขาตวงแป้งสองจินครึ่งอย่างระมัดระวัง ในราคาสามสิบห้าอีแปะ

ไม่ลด

ไม่แถม

แต่ก่อนผูกปากถุง เขากลับยื่นนิ้วไปแตะเนื้อแป้งเล็กน้อย

“บอกแม่นางเสิ่นด้วย แป้งวันนี้มีรำมากกว่าเมื่อวานนิดหน่อย เวลาผสมน้ำให้ค่อย ๆ เติม อย่าเทรวดเดียว”

เสี่ยวถงรีบพยักหน้า

“ขอรับ!”

“และบอกนางว่า…”

เถ้าแก่หานหยุด

มองถุงแป้งในมืออยู่ครู่หนึ่ง

“หากคิดจะทำต่อเนื่อง นางต้องเริ่มหา แหล่งวัตถุดิบมากกว่าหนึ่งแห่งแล้ว”

ป้าหลิวเงยหน้า

“เหตุใด”

“ข้าไม่แน่ใจว่าจะมีแป้งแบบนี้ขายไปได้อีกกี่วัน”

ในครัวบ้านเสิ่น อวี้หลันกำลังตรวจหัวเชื้อ ที่แบ่งเก็บไว้จากการทำครั้งก่อน นางไม่ได้ซื้อหัวเชื้อใหม่ทุกวัน

แป้งหมักส่วนหนึ่งถูกเลี้ยงต่อด้วยแป้งสดและน้ำสะอาด สังเกตกลิ่น การพองตัว และกำลังหมักอย่างระมัดระวัง หากเชื้อเสื่อมสภาพหรือมีกลิ่นผิดปกติ นางจะไม่ฝืนใช้

เมื่อนึกถึงคำเตือนที่ป้าหลิว ฝากมาจากเถ้าแก่หาน นางก็ยิ่งตรวจความชื้นของแป้งใหม่ อย่างละเอียด

“รำมากขึ้นจริงด้วย”

นางพึมพำ

เมื่อน้ำสัมผัสแป้ง รำละเอียดเริ่มดูดความชื้นช้ากว่าส่วนแป้งบางส่วน หากรีบนวดจนแป้งแข็งตั้งแต่แรก แล้วเติมน้ำทีหลังอย่างไม่ระวัง เนื้อแป้งอาจไม่สม่ำเสมอ

อวี้หลันจึงค่อย ๆ ผสมน้ำ ใช้มือรวบส่วนผสมให้เข้ากัน พักให้แป้งดูดความชื้นก่อนนวดต่อ งานส่วนที่ออกแรงมากให้ป้าหลิวรับช่วง

ส่วนเสี่ยวถงช่วยจัดฟืนและตรวจหม้อนึ่ง

หญิงสาวนั่งบนเก้าอี้เตี้ยใกล้โต๊ะ คอยตรวจเนื้อแป้งและสอนวิธีทำ

“ป้าหลิว อย่าออกแรงกดแป้งลงอย่างเดียวเจ้าค่ะ”

“แล้วให้ทำอย่างไร”

“ผลักไปข้างหน้า พับกลับ แล้วหมุนเล็กน้อย”

ป้าหลิวทำตาม

“เช่นนี้?”

“ใช่เจ้าค่ะ”

“แล้วทำไมต้องพับ”

“เพื่อให้เนื้อแป้งเข้ากันและค่อย ๆ เกิดความยืดหยุ่น หากนวดพอดี เวลานึ่งจะได้เนื้อที่นุ่มและรับไส้ได้ดี”

ป้าหลิวพยักหน้า

“เจ้าอธิบายเก่งจริง ๆ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“แต่ถ้าพูดน้อยลงอีกหน่อย ข้าคงนวดได้ไวขึ้น”

“…”

อวี้หลันหลุดหัวเราะ

“เจ้าค่ะ ข้าจะเงียบ”

นางเงียบได้เพียงครู่เดียว

“ป้าหลิว แป้งตรงขอบยังไม่เข้ากันเจ้าค่ะ”

“อวี้หลัน!”

เสียงเสี่ยวถงหัวเราะดังมาจากหน้าเตา กลิ่นแป้งสาลีเริ่มอบอวลไปทั่วครัว หลังจากพักแป้งจนได้ระดับที่ต้องการ พวกนางจึงเริ่มแบ่งก้อนและห่อไส้

อวี้หลันตรวจน้ำหนักก้อนแป้ง ด้วยตาชั่งคานเล็กที่บ้านมีอยู่แล้ว ก่อนปรับให้แต่ละลูกใกล้เคียงกัน ไส้ผักดองกับเห็ดที่ผัดจนหอมถูกพักให้เย็นลงก่อนห่อ

นางไม่ปล่อยให้ไส้ร้อนจัดสัมผัสแป้งหมัก เพราะความร้อนและความชื้นที่มากเกินไป อาจทำให้ตัวแป้งเสียรูป เสี่ยวถงมองนิ้วของอวี้หลันอย่างทึ่ง

“แม่นางเสิ่น ท่านห่อได้สวยทุกลูกเลยหรือ”

“ไม่ทุกลูกหรอก”

“จริงหรือ”

“แม้แต่คนทำอาหารเก่งก็พลาดได้”

เด็กหนุ่มพยักหน้า

“เช่นนั้นข้าก็มีหวัง!”

“มีหวังอะไร”

“วันหนึ่งข้าจะห่อซาลาเปาได้เหมือนท่าน!”

อวี้หลันยิ้ม

“ได้สิ”

“จริงนะขอรับ!”

“แต่เจ้าต้องฝึก”

“ข้าจะฝึก!”

“และอย่าแอบกินไส้หมดก่อน”

เสี่ยวถงชะงัก

ป้าหลิวหันขวับ

“เจ้าแอบกินหรือ!”

“เปล่าขอรับ!”

“แล้วเหตุใดปากมันวาว!”

“ข้า…ข้าชิมน้ำมันติดช้อนขอรับ!”

“เสี่ยวถง!”

เสียงโวยวายดังไปทั่วครัว อวี้หลันหัวเราะจนต้องก้มหน้าเอามือกุมท้อง วันนี้นางยังเหนื่อยอยู่

ยังมีอาการปวดเมื่อย

แต่ต่างจากวันก่อนตรงที่ งานไม่ได้กองอยู่บนบ่าของนางเพียงผู้เดียว

ความสุขเล็ก ๆ นี้ทำให้อวี้หลันเริ่มเข้าใจบางอย่าง ในโลกก่อน นางเก่งจนคนมากมายพึ่งพา

แต่บางครั้งก็เก่งจนลืมสอนให้คนอื่นทำแทน

และเมื่อทุกคนรอคำตอบจากนางเพียงคนเดียว นางก็กลายเป็นคนที่ไม่มีสิทธิ์เหนื่อย

คราวนี้นางจะไม่ทำผิดแบบเดิมอีก ซาลาเปาทั้งยี่สิบหกลูกถูกนึ่งเสร็จก่อนออกตลาด อวี้หลันตรวจลูกตัวอย่างจากการนึ่งแต่ละรอบ

ลูกแรกเนื้อแป้งแน่นขึ้นเล็กน้อยเพราะรำ แต่ไม่แข็ง

ไส้หอม

ไม่แฉะ

ส่วนลูกจากรอบที่สองนุ่มและฟูได้ดีกว่าเล็กน้อย เพราะนางปรับเวลาพักก่อนนึ่งให้เหมาะ กับอากาศของเช้าวันนี้

ทั้งสองรอบผ่านเกณฑ์ที่นางยอมรับได้ เสี่ยวถงได้ชิมเนื้อแป้งส่วนหนึ่งจากลูกตรวจคุณภาพ เด็กหนุ่มเคี้ยวอย่างตั้งใจ

“อืม…”

อวี้หลันมองเขา

“เป็นอย่างไร”

“อร่อยขอรับ”

“ต่างจากเมื่อวานหรือไม่”

เขาคิดอยู่นาน

“เมื่อวานนุ่มกว่านิดหนึ่ง แต่วันนี้เคี้ยวแล้วหอมแป้งกว่าขอรับ”

อวี้หลันยิ้มทันที

“ดีมาก”

เสี่ยวถงตาโต

“ข้าตอบถูกหรือ!”

“เจ้าบอกสิ่งที่รู้สึกจริง นั่นแหละสิ่งที่ข้าต้องการ”

เด็กหนุ่มยิ้มจนแก้มแทบปริ

“เช่นนั้นข้าขอชิมอีกลูกได้หรือไม่ขอรับ”

“ไม่ได้”

“…”

“เราต้องไปขายแล้ว”

เสี่ยวถงถอนหายใจ

“ชีวิตผู้ตรวจอาหารช่างยากลำบากเสียจริง”

ป้าหลิวหัวเราะ

“เจ้าตรวจจนท้องแตกได้แน่!”

✦

ตลาดประตูตะวันออก ในช่วงสาย เริ่มร้อนอบอ้าวขึ้นเล็กน้อย เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงเกวียน เสียงคนต่อราคา และเสียงเด็กวิ่งเล่นตามตรอก

รถเข็นเล็กของบ้านเสิ่น หยุดลงใกล้แผงน้ำเต้าหู้เถ้าแก่จู อวี้หลันจัดเข่งนึ่งให้เรียบร้อย ข้างเข่งมีป้ายไม้เล็ก ๆ

ซาลาเปาไส้ผักดองเห็ดหอม ลูกละ 6 อีแปะ เสี่ยวถง ช่วยยกผ้าคลุมออก ไออุ่นลอยขึ้นบาง ๆ

กลิ่นแป้งนึ่งกับไส้ผักดองหอมฟุ้งไปตามลม เถ้าแก่จูชะโงกหน้าออกมาจากร้าน

“วันนี้มาอีกแล้วหรือ!”

“เจ้าค่ะ”

“กี่ลูก”

“ยี่สิบสี่ลูกสำหรับขายเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่จูหัวเราะ

“เมื่อวานสามสิบ วันนี้ยี่สิบสี่ เจ้าค้าขายถอยหลังหรือ”

อวี้หลันยิ้ม

“ข้ากำลังดูว่าตัวเองทำได้เท่าไรโดยไม่ล้มป่วยเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่จูพยักหน้า

“อย่างนั้นดีแล้ว”

เขามองเข่ง

“กลิ่นหอมไม่เลว”

“สนใจซื้อหรือเจ้าคะ”

“ข้าเพิ่งกินอาหารเช้ามา”

“เช่นนั้นข้าจะจำไว้ว่าเถ้าแก่จู ยังไม่ใช่ลูกค้าของข้า”

ชายชราหัวเราะ

“แม่ค้าคนนี้จดบัญชีแม้กระทั่งคนไม่ซื้อ!”

อวี้หลันยิ้ม

นางยังไม่ทันได้เชิญลูกค้าคนแรก เสียงหนึ่งก็ดังมาจากอีกฟากของถนน

“นี่มิใช่ลูกสาวเสิ่นเหวินซานหรอกหรือ!”

เสียงนั้นทำให้ป้าหลิวหน้าตึงทันที

เสี่ยวถงชะงัก

อวี้หลันเงยหน้า

ชายร่างอ้วนในเสื้อแพรสีน้ำตาล กำลังเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องสองคน

จางต้าฝู

เจ้าหนี้ของนาง

ผู้ถือหนังสือทวงหนี้สิบแปดตำลึง

และเป็นคนที่นางไม่อยากพบมากที่สุดในเช้าวันนี้

“อวี้หลันหลานรัก!”

จางต้าฝูยิ้มกว้าง กว้างจนดูคล้ายจะเอาความใจดีทั้งหมดในโลก มารวมไว้บนใบหน้าของตน

“ข้าได้ข่าวว่าเจ้าขายซาลาเปาดี”

อวี้หลันยอบกายเล็กน้อย

“ขอบคุณที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ”

“แน่นอน ข้าย่อมห่วงเจ้า”

“ห่วงว่าข้าจะหาเงินมาคืนท่าน ไม่ได้หรือเจ้าคะ”

— จบตอนที่ 17 —

“บางครั้งก็เก่งจนลืมสอนให้คนอื่นทำแทน”

“และเมื่อทุกคนรอคำตอบจากนางเพียงคนเดียว นางก็กลายเป็นคนที่ไม่มีสิทธิ์เหนื่อย”

แชร์ Facebookแชร์ LINE