PLIKNA · พลิกหน้า

ตอนที่ 18 อาหารหนึ่งจานมีคนกินอยู่ปลายทาง — เชฟซาลาเปา เล่ม 1

นิยายจีนโบราณ · โรแมนติกคอมเมดี้ · อ่านฟรี

รอยยิ้มของจางต้าฝูกระตุก ลูกน้องคนหนึ่งรีบก้มหน้าซ่อนยิ้ม

“เจ้าปากดีขึ้นทุกวัน” จางต้าฝูว่า

“ข้าก็หวังว่ารายได้จะดีขึ้นทุกวันเช่นกันเจ้าค่ะ”

“หึ!”

เขากวาดตามองเข่งซาลาเปา

“วันนี้ขายอะไร”

“ซาลาเปาเจ้าค่ะ”

“ข้ามีตา!”

“เช่นนั้นท่านคงเห็นป้ายราคาแล้ว”

“…”

ป้าหลิวยกมือขึ้นกุมขมับ

ส่วนเสี่ยวถง รีบหันไปจัดฟืนที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

จางต้าฝู สูดลมหายใจเข้าลึก

“ข้าเพียงอยากรู้ว่าของที่เจ้าทำดีเพียงใด”

อวี้หลันมองเขา

“ท่านอยากลองหรือเจ้าคะ”

“ข้าเนี่ยนะ?”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าเคยกินซาลาเปา เหลาอาหารชั้นเลิศในเมืองหลวง เจ้าคิดว่าของที่แม่ค้าข้างถนนทำ จะเทียบได้หรือ”

อวี้หลันพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เช่นนั้นท่านก็ไม่จำเป็นต้องซื้อเจ้าค่ะ”

“…”

“ข้าจะได้ขายให้คนอื่น”

จางต้าฝูขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวก่อน!”

อวี้หลัน หยุดมือที่กำลังจะปิดเข่ง

“เจ้าคะ?”

เขามองซาลาเปาสีงาช้างอ่อน ๆ ที่วางเรียงอยู่ในเข่ง ผิวแป้งเป็นมันน้อย ๆ จากไอน้ำ

รอยจีบเรียงสวย

กลิ่นข้าวสาลีหอมอุ่นลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นเห็ดและขิง จางต้าฝู เผลอกลืนน้ำลาย เขาออกเก็บหนี้มาตั้งแต่เช้า ยังไม่ได้กินอะไรจริงจัง นอกจากหมั่นโถวแห้งเพียงครึ่งลูก

แต่จะให้คนอย่างเขา ยอมรับว่าหิวต่อหน้าลูกหนี้หรือ?

ไม่มีทาง!

“ข้าจะซื้อสามลูก”

เขาประกาศ

อวี้หลันยิ้มทันที

“สิบแปดอีแปะเจ้าค่ะ”

จางต้าฝู หยิบเงินออกมา

“เอาไป”

อวี้หลันนับจนครบ ก่อนส่งซาลาเปาสามลูกให้เขาและลูกน้อง

“ระวังร้อนนะเจ้าคะ”

จางต้าฝูแค่นเสียง

“ข้าเคยกินของร้อนมากกว่านี้…”

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็กัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง

แล้วหยุด

หยุดจริง ๆ

ริมฝีปากที่กำลังจะพูดค้างอยู่กลางอากาศ ลูกน้องทั้งสองมองหน้ากัน

“นายท่าน?”

ไม่มีเสียงตอบ

จางต้าฝูค่อย ๆ เคี้ยว เนื้อแป้งนุ่มและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวสาลี

เมื่อฟันสัมผัสไส้ ผักดองที่ผัดจนความเปรี้ยวเค็มกลมกล่อม ก็ปล่อยกลิ่นหอมออกมา เห็ดหอมที่คืนตัวและผัดอย่างพอดี ให้เนื้อสัมผัสหนึบเล็กน้อย ขิงช่วยตัดความเลี่ยน ส่วนความชื้นที่เหลืออยู่ในไส้ ทำให้ทุกคำชุ่มฉ่ำโดยไม่แฉะ

แป้งซึ่งดูเรียบง่าย กลับรับรสของไส้ได้อย่าง พอดิบพอดี

ไม่มีอะไรจัดเกินไป

ไม่มีอะไรอ่อนเกินไป

แม้แต่จังหวะที่รสเค็มค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกลิ่นหวานธรรมชาติ ของผักดองเมื่อเคี้ยวต่อ ก็ราวกับถูกคำนวณเอาไว้ล่วงหน้า จางต้าฝูเบิกตากว้าง

นี่มันอะไรกัน!

เขาเคยกินซาลาเปาเนื้อแพงจากเหลาใหญ่ในเมืองหลวง เคยกินหมั่นโถวเนื้อละเอียด ที่พ่อครัวอวดว่าทำจากแป้งดีที่สุด

แต่ซาลาเปาลูกนี้…

กลับทำให้เขาไม่อยากหยุดเคี้ยว ลูกน้องด้านซ้ายกัดคำแรกตาม

“อืม!”

ลูกน้องด้านขวากัดบ้าง

“โอ้!”

ทั้งสองหันมองกันทันที

“เจ้าลองเคี้ยวไส้ดูสิ!”

“ข้ากำลังเคี้ยวอยู่!”

“ทำไมมันหอมเช่นนี้!”

“ข้าจะไปรู้หรือ!”

จางต้าฝูหันขวับ

“เงียบ!”

ลูกน้องทั้งสองสะดุ้ง

“ขอรับ!”

เขาก้มลงกัดซาลาเปาอีกคำ คราวนี้ใหญ่กว่าเดิม ไส้เกือบไหลออกจากขอบแป้ง

จางต้าฝู รีบยกมือรอง

แล้วกัดต่อทันที

อวี้หลัน ยืนมองอย่างสงบ

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

จางต้าฝู เงยหน้าขึ้น

“ธรรมดา!”

ลูกน้องด้านซ้ายหันขวับ

“นายท่าน แต่เมื่อครู่ท่าน…”

“ข้าบอกว่าธรรมดา!”

อวี้หลันพยักหน้า

“เช่นนั้นข้าคงต้องฝึกฝีมืออีกมาก”

“แน่นอน!”

“ขอบคุณที่ชี้แนะเจ้าค่ะ”

นางยิ้มหวาน

“เช่นนั้นท่านคงไม่ต้องการซื้อเพิ่ม”

จางต้าฝู มองเข่งซาลาเปา มองซาลาเปาที่เหลือในมือตน แล้วมองเข่งอีกครั้ง

“ข้าจะซื้ออีกหกลูก!”

ลูกน้องทั้งสองหันมองพร้อมกัน

“นายท่าน!”

“อะไร!”

“ท่านเพิ่งบอกว่าธรรมดา…”

“ข้าจะซื้อไปตรวจสอบ!”

อวี้หลันเลิกคิ้ว

“ตรวจสอบอะไรเจ้าคะ”

“ตรวจสอบว่าเหตุใดของธรรมดาจึงทำให้คนอยากกินอีก!”

คำตอบนั้นดังเสียจนเถ้าแก่จูที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะลั่น อวี้หลันเอียงศีรษะ

“เช่นนั้นท่านอาจต้องตรวจสอบ อีกหลายครั้งนะเจ้าคะ”

“ทำไม!”

“เพราะคำตอบของท่าน ดูเหมือนจะยังไม่ชัดเจน”

“…”

“อีกหกลูก สามสิบหกอีแปะเจ้าค่ะ”

จางต้าฝู กัดฟันหยิบเงินออกมา

กรุ๊งกริ๊ง! เสียงเหรียญกระทบกัน ช่างไพเราะจริงๆ

อวี้หลัน รับมาอย่างสุภาพ

“ขอบคุณที่อุดหนุนเจ้าค่ะ”

ก่อนจะพูดเสริมเบา ๆ

“แต่เงินค่าซาลาเปากับเรื่องหนี้ ต้องแยกกันนะเจ้าคะ”

จางต้าฝูชะงัก

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ท่านซื้ออาหาร ข้าขายอาหาร เราจ่ายเงินกันครบแล้ว ส่วนเรื่องหนี้ ข้ายังต้องขอดูเอกสารต้นฉบับเจ้าค่ะ”

“เจ้า!”

“ข้าค้าขายซื่อตรงนะเจ้าคะ”

นางยิ้ม

“หวังว่าท่านจะชอบลูกหนี้ ที่มีนิสัยเช่นนี้”

จางต้าฝูอ้าปาก

แล้วหุบปาก

ก่อนจะยกซาลาเปาขึ้นกัดอีกคำด้วยความหงุดหงิด

ป้าหลิว ซึ่งยืนดูอยู่ด้านหลังเกือบหลุดหัวเราะออกมา

เสี่ยวถงกระซิบ

“แม่นางเสิ่น…”

“หืม”

“นายท่านจาง กำลังกินซาลาเปา เหมือนคนกลัวมีใครมาแย่งเลยขอรับ”

อวี้หลันตอบเสียงเบา

“ปล่อยเขาเถิด”

“ทำไมขอรับ”

“คนกำลังกินของอร่อย อย่าไปรบกวน”

นางหยุดเล็กน้อย

ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“โดยเฉพาะคนที่จ่ายเงินมาแล้วเก้าลูก”

เสียงโวยวายของจางต้าฝู ทำให้คนในตลาดเริ่มหันมามอง คนแรกที่เดินเข้ามา เป็นหญิงขายผักจากแผงตรงข้าม

“เกิดอะไรขึ้นหรือ”

เถ้าแก่จู ตอบพร้อมหัวเราะ

“จางต้าฝู บอกว่าซาลาเปาแม่นางเสิ่นธรรมดา!”

หญิงขายผักมองเข่ง

“แล้ว?”

“แต่ซื้อไปเก้าลูก!”

“เก้าลูก!”

เสียงนั้นดังขึ้นกว่าที่ตั้งใจ ชายขายเชือกที่เดินผ่านชะงัก

“อะไรเก้าลูก”

“จางต้าฝูซื้อซาลาเปาเก้าลูก!”

“เขาเนี่ยนะ!”

ชายผู้นั้นหันไปมองเจ้าหนี้ ร่างอ้วนที่กำลังเคี้ยวซาลาเปา อย่างเอร็ดอร่อย

“คนผู้นี้ปกติต่อราคาแม้แต่ฟืนกำเล็ก ๆ วันนี้กลับซื้อซาลาเปาเก้าลูก!”

จางต้าฝูสำลัก

“แค่ก! แค่ก!”

ลูกน้องรีบยื่นน้ำให้

“นายท่าน!”

เขาดื่มน้ำแล้วถลึงตาใส่คนทั้งตลาด

“พวกเจ้ามองอะไรกัน!”

เถ้าแก่จูหัวเราะ

“มองคนมีเงินซื้อซาลาเปาน่ะสิ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นวง อวี้หลันเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง หญิงขายผักเดินเข้ามา

“แม่นาง ลูกละเท่าไร”

“หกอีแปะเจ้าค่ะ”

“เอาสองลูก”

คนขายเชือกรีบพูด

“ข้าเอาหนึ่ง!”

ชายแบกกระสอบ ที่เดินผ่านได้ยินก็เข้ามาสมทบ

“ของดีหรือ ข้าขอลองด้วย!”

เสี่ยวถงตาโต

“แม่นางเสิ่น…”

อวี้หลันหันมามอง เด็กหนุ่มชี้ไปด้านหลัง ผู้คนเริ่มเดินเข้ามาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

บางคนเพียงอยากรู้ว่า เหตุใดเจ้าหนี้ขี้เหนียวจึงซื้ออาหารถึงเก้าลูก บางคนได้กลิ่นหอมแล้วทนไม่ไหว บางคนเห็นคนอื่นซื้อจึงอยากลองตาม

ไม่นานนัก ผู้คนหลายสิบคน ก็เริ่มเบียดกันอยู่หน้าแผง

“ข้าก่อน!”

“ข้ามาตั้งแต่เมื่อครู่!”

“อย่าดันสิ!”

“แม่นาง ยังมีอีกไหม!”

เสี่ยวถงหน้าเสีย

“แม่นางเสิ่น! ทำอย่างไรดีขอรับ!”

อวี้หลันสูดลมหายใจ

ก่อนยกมือขึ้น

“ทุกท่านเจ้าคะ!”

เสียงคนยังดังอื้ออึง นางจึงพูดอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น

“วันนี้ข้ามีซาลาเปาจำกัดเจ้าค่ะ ผู้ใดมาก่อนขอให้เข้าแถวก่อน ข้าจะขายตามลำดับ ไม่แย่ง ไม่เบียดกัน!”

หญิงขายผักรีบขยับ มายืนหน้าแผง

“ข้ามาก่อน!”

คนขายเชือกตามมาติด ๆ

“ข้ามาคนที่สอง!”

ชายแบกกระสอบรีบยกมือ

“ข้าที่สาม!”

เถ้าแก่จู ยืนหัวเราะอยู่ข้างแผง

“เอ้า ๆ! เข้าแถว! ใครแซงคิว ระวังข้าจะเอาน้ำเต้าหู้ราดหัว!”

อวี้หลันหันไปมองทันที

“เถ้าแก่จูเจ้าคะ!”

“อะไร”

“อย่าใช้น้ำเต้าหู้ราดใครนะเจ้าคะ เสียดายของ!”

ชายชราหัวเราะดังลั่น

“แม่นางเสิ่น เจ้าห่วงน้ำเต้าหู้มากกว่าคนอีกหรือ!”

“ข้าห่วงทั้งสองอย่างเจ้าค่ะ แต่ถ้าท่านอยากราดจริง ๆ ขอใช้แค่น้ำเปล่า”

เสียงหัวเราะระเบิดขึ้นทั่วหน้าแผง แม้แต่คนที่กำลังต่อแถวก็อดหัวเราะไม่ได้ ป้าหลิวรีบเข้ามาช่วยรับเงิน

เสี่ยวถงคอยนับจำนวนและส่งซาลาเปา อวี้หลันตรวจสินค้าและพูดกับลูกค้าทีละคน

“ระวังร้อนนะเจ้าคะ”

“ขอบคุณที่อุดหนุนเจ้าค่ะ”

“ท่านป้า ซาลาเปาของท่านสองลูกครบแล้ว”

“ท่านลุง อย่าเพิ่งกัดคำใหญ่นัก ไส้ยังร้อนอยู่”

กลิ่นอาหารลอยไปตามลม เสียงชมเริ่มดังขึ้นทีละคน

“แป้งนุ่มจริง!”

“ไส้นี่ทำอย่างไร เหตุใดถึงหอมเช่นนี้”

“ผักดองธรรมดาแท้ ๆ แต่กลับอร่อยกว่าที่ข้าเคยกิน!”

“ข้าจะซื้อไปฝากภรรยา!”

“ข้าจะซื้อไปฝากแม่!”

“ข้าจะซื้อให้ตัวเองอีกลูก!”

คนสุดท้ายพูดจบก็ถูกคนข้างหลังตบไหล่

“เจ้ากินไปสองลูกแล้ว!”

“ก็ข้ายังหิว!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก อวี้หลันยิ้มจนแก้มเริ่มเมื่อย

แต่ในหัวกลับทำงานอย่างรวดเร็ว

คนจำนวนมากมาซื้อเพราะความอยากรู้ บางคนซื้อเพราะคนอื่นชม บางคนซื้อเพราะเคยได้ยิน เรื่องซาลาเปาสามสิบลูกเมื่อวาน

ทั้งหมดนี้คือความสนใจ ไม่ใช่ยอดขายประจำ ที่นางจะถือเอาเป็นหลักประกันได้ทันที ลูกค้าคนหนึ่งซื้อวันนี้ ไม่ได้แปลว่าจะกลับมาซื้อพรุ่งนี้ นางต้องทำให้อาหารดีพอที่เขาจะอยากกลับมาเอง

และต้องมีของขายในวันที่เขากลับมา

อวี้หลันก้มมองเข่ง ซาลาเปาลดลงอย่างรวดเร็ว เก้าลูกแรกเป็นของจางต้าฝูกับลูกน้อง

ลูกค้าคนอื่นซื้อไปอีกหลายลูก เมื่อถึงชายคนหนึ่ง ซึ่งยืนต่อแถวพร้อมลูกสาวตัวเล็ก ๆ ในที่สุด เสี่ยวถงก็ร้องออกมา

“แม่นางเสิ่น!”

“อะไร”

“เหลือสองลูกสุดท้ายแล้วขอรับ!”

ผู้คนที่ยังรออยู่ส่งเสียงฮือฮา ชายคนนั้นมองลูกสาว ก่อนถามอย่างเกรงใจ

“แม่นาง ข้าซื้อสองลูกได้หรือไม่”

อวี้หลันยิ้ม

“ได้เจ้าค่ะ”

นางหยิบซาลาเปาสองลูกสุดท้ายส่งให้ เด็กหญิงรับไปหนึ่งลูกด้วยสองมือ

“ขอบคุณพี่สาวเจ้าค่ะ”

อวี้หลันชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ระวังร้อนนะ”

เด็กหญิงพยักหน้า แล้วเป่าเบา ๆ ก่อนกัดคำเล็ก ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายทันที

“ท่านพ่อ!”

“หืม”

“อร่อย!”

ชายผู้นั้นหัวเราะ

“เช่นนั้นก็กินให้หมด”

อวี้หลันมองสองพ่อลูกเดินจากไป ในอกอุ่นวาบอย่างประหลาด นางเคยได้รับคำชมจากนักชิมผู้มีชื่อเสียง

เคยยืนรับเสียงปรบมือในห้องจัดเลี้ยงใหญ่

แต่รอยยิ้มของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้กลับทำให้ความเหนื่อยล้าในวันนี้ดูเบาบางลง

“หมดแล้วเจ้าค่ะ!”

นางประกาศ

“วันนี้ขายหมดแล้ว!”

เสียงคนในแถวที่เหลือดังขึ้นทันที

“หมดแล้วหรือ!”

“ข้ายังไม่ได้กินเลย!”

“พรุ่งนี้มาหรือไม่!”

“ข้าจะจองไว้ก่อน!”

อวี้หลันรีบยกมือห้าม

“วันนี้ข้ายังไม่รับเงินจองเจ้าค่ะ เพราะยังไม่ทราบว่าจะทำได้กี่ลูกในวันพรุ่งนี้”

ชายคนหนึ่งบ่นอย่างเสียดาย

“เจ้าควรทำมากกว่านี้!”

อวี้หลันยิ้มอ่อน

“ข้าก็อยากทำมากกว่านี้เจ้าค่ะ”

“แล้วทำไมไม่ทำ”

“เพราะมีเพียงสองมือ และวันนี้สองมือนี้ยังทำได้เท่านี้”

นางพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“หากข้ารับปากว่าจะมีซาลาเปาให้ทุกท่าน แต่สุดท้ายทำไม่ได้ คนที่เสียความรู้สึกก็คือทุกท่าน”

ชายผู้นั้นนิ่งไป

ก่อนพยักหน้า

“เอาเถิด พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

เมื่อผู้คนเริ่มทยอยแยกย้าย เสี่ยวถงจึงหันมามองอวี้หลัน เด็กหนุ่มอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง

“แม่นางเสิ่น…”

“หืม”

“เมื่อครู่…คนทั้งตลาดมาซื้อซาลาเปาเราหรือขอรับ”

อวี้หลันหัวเราะ

“ยังไม่ถึงทั้งตลาดหรอก”

“แต่คนเยอะมาก!”

“ใช่”

“แล้ววันนี้เราขายหมดจริง ๆ!”

“จริง”

เสี่ยวถงยกสองมือขึ้น

“เย้!”

เสียงตะโกนของเขาดังเสีย จนคนเดินผ่านหันมามอง ป้าหลิวเองก็หัวเราะ น้ำตาคลอ อวี้หลันมองเข่งที่ว่างเปล่า

ซาลาเปายี่สิบสี่ลูก

ขายหมด

ได้รายรับหนึ่งร้อยสี่สิบสี่อีแปะ โดยไม่ต้องลดราคาแม้แต่ลูกเดียว นางยิ้มออกมาอย่างช้า ๆ

คราวนี้ไม่ได้ยิ้ม เพราะดีใจที่ได้เงินเพียงอย่างเดียว

แต่เพราะเริ่มเห็นแล้วว่า…

บางทีในเมืองแห่งนี้ อาจมีที่ว่างให้แม่ค้าตัวเล็ก ๆ อย่างนางจริง ๆ

“แม่หนู!”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านข้าง

อวี้หลันหันไป

ชายร่างใหญ่ไหล่กว้าง สวมเสื้อแขนสั้นที่มีรอยเปื้อนเลือดสัตว์จาง ๆ ยืนกอดอกอยู่ใกล้แผง นางจำได้ว่าเขาเป็นเจ้าของร้านขายหมูตรงหัวมุมตลาด เมื่อครู่เขาซื้อซาลาเปาไปหนึ่งลูก

“เจ้าชื่อเสิ่นอวี้หลันใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าแซ่เฉา คนแถวนี้เรียกข้าว่าเถ้าแก่เฉา”

“ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่เฉามองเข่งที่ว่างเปล่า ก่อนยกมือเกาศีรษะ

“ซาลาเปาของเจ้าอร่อยจริง”

อวี้หลันยิ้ม

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“ข้าขายหมูมาสิบกว่าปี กินซาลาเปาไส้เนื้อมาก็ไม่น้อย แต่เจ้าใช้เพียงผักดองกับเห็ด กลับทำให้ข้าอยากกินอีก”

“อาหารอร่อยไม่จำเป็นต้องใส่เนื้อสัตว์ทุกครั้งเจ้าค่ะ”

“พูดเช่นนี้ต่อหน้าคนขายหมูเชียวหรือ!”

อวี้หลันชะงัก

ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่หากมีหมูดี ๆ ข้าก็ทำให้อร่อยได้อีกหลายอย่างเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่เฉาหัวเราะลั่น

“ฮ่า ๆ! เจ้าเด็กคนนี้รู้จักพูด!”

เขามองมือนาง ที่มีรอยแดงจากการทำงาน

“ได้ยินว่าเจ้าเพิ่งหายป่วย”

“ยังไม่หายดีเจ้าค่ะ”

“แล้วยังจะมาทำซาลาเปาขายอีก”

“ถ้ารอจนแข็งแรงเต็มที่ ข้าคงไม่มีเงินซื้ออาหารบำรุงตัวเองเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้ชายร่างใหญ่เงียบไป เขามองอวี้หลันครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว”

จากนั้นเขาจึงพูดต่อ

“หากวันหน้าอยากลองทำไส้หมู มาดูของที่ร้านข้าได้”

อวี้หลันตาเป็นประกายทันที

“จริงหรือเจ้าคะ!”

“จริง แต่ข้าไม่ให้ฟรีนะ!”

“ข้าไม่ขอฟรีเจ้าค่ะ”

“ดี!”

เถ้าแก่เฉายิ้มกว้าง

“ข้าจะเลือกส่วนเนื้อให้เหมาะกับที่เจ้าจะทำ จะเอามันมากมันน้อยก็บอก แต่เรื่องราคาเราค่อยคุยกันตามจริง”

อวี้หลันยอบกาย

“ขอบคุณเถ้าแก่เฉา”

“อย่าเพิ่งขอบคุณ”

เขาชี้ไปที่เข่ง

“วันหน้าเจ้าต้องทำซาลาเปาไส้หมูให้ข้าชิม”

“ได้เจ้าค่ะ”

“แล้วข้าจะบอกว่าผ่านหรือไม่ผ่าน”

อวี้หลันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ได้เจ้าค่ะ แต่ต้องจ่ายเงินด้วยนะเจ้าคะ”

เถ้าแก่เฉา หัวเราะจนพุงกระเพื่อม

“เจ้าเด็กนี่! ข้ายังไม่ทันได้กินก็คิดเงินข้าแล้ว!”

อวี้หลันหัวเราะตาม

แต่ในใจกลับเริ่มเห็นภาพอาหารจานใหม่

หมูสับทรงเครื่อง

เนื้อหมูที่มีมันแทรกอย่างเหมาะสม สับให้ได้เนื้อสัมผัส ไม่ละเอียดจนหมดความเด้ง ผสมขิง ต้นหอม และน้ำปรุงทีละน้อยจนไส้จับตัวและอุ้มน้ำได้ดี

เมื่อนึ่ง…

ความร้อนจะทำให้ไขมันละลายแทรกอยู่ในเนื้อหมู กลิ่นหอมของเครื่องปรุงลอยออกจากรอยแป้งที่ถูกฉีก เพียงนึกถึงก็น้ำลายสอ

แต่ยังไม่ได้

นางเตือนตัวเอง

ต้องตรวจราคาหมู ต้นทุนต่อก้อน และเวลานึ่งก่อน ความอร่อยเป็นเรื่องหนึ่ง การขายแล้วเหลือเงินซื้อหมู รอบต่อไปเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“แม่นางเสิ่น”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง เถ้าแก่หานเดินเข้ามาจากด้านหลัง เสี่ยวถงรีบยอบกาย

“เถ้าแก่หาน!”

ชายชรามองแถวผู้คนที่เพิ่งเริ่มสลาย ก่อนกวาดตามองเข่งเปล่า

“ขายหมดแล้วหรือ”

“หมดแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าตั้งใจมาเข้าคิวซื้อสักลูก”

อวี้หลันยิ้มอย่างเสียดาย

“วันนี้ข้ามีน้อยเกินไปเจ้าค่ะ”

“ข้าเห็น”

เถ้าแก่หานมองแผงขาย

“คนต่อแถวไปถึงร้านขายเชือก ข้านึกว่ามีใครแจกข้าวสาร”

“ข้าไม่แจกข้าวสารเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้!”

“ถ้าแจกจริง ข้าคงต้องไปยืมเงินท่านก่อน”

“เจ้าอย่ามายืมข้าเชียวนะ!”

อวี้หลันหัวเราะ

แต่เถ้าแก่หานกลับไม่ได้หัวเราะต่อ

— จบตอนที่ 18 —

“อาหารอร่อยไม่จำเป็นต้องใส่เนื้อสัตว์ทุกครั้งเจ้าค่ะ”

แชร์ Facebookแชร์ LINE