เขามองเข่งเปล่าอย่างครุ่นคิด
“แป้งชั้นรองที่ข้าขายให้เจ้า ใช้ได้ดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“ต้องปรับวิธีผสมเล็กน้อยเจ้าค่ะ”
“แล้วแป้งวันนี้เป็นอย่างไร”
“มีรำมากกว่าเมื่อวานเล็กน้อย จึงต้องระวังเรื่องน้ำและเวลาพัก แต่ยังทำซาลาเปาที่ดีได้”
ชายชราพยักหน้า
“ข้าดีใจที่แป้งของข้าไม่ทำให้เจ้าเสียชื่อ”
อวี้หลันส่ายหน้า
“เถ้าแก่หานเจ้าคะ”
“หืม”
“คนทำอาหารที่ดีต้องรู้จักวัตถุดิบ ไม่ใช่โทษวัตถุดิบทุกครั้งที่ทำพลาด”
เขามองนางนิ่ง
อวี้หลันพูดต่อ
“แต่หากวัตถุดิบเสียจริง เราก็ต้องไม่ฝืนใช้ ท่านขายแป้งที่ยังดีให้ข้า ข้าก็ต้องทำหน้าที่ของข้าให้ดีเช่นกัน”
เถ้าแก่หาน หัวเราะหึ
“เจ้าพูดเหมือนพ่อครัวอายุมากแล้ว”
“ข้าอาจมีวิญญาณ คนแก่ก็ได้เจ้าค่ะ”
ป้าหลิวรีบหันขวับ
“พูดจาอัปมงคล!”
อวี้หลันสะดุ้ง
“ข้าล้อเล่นเจ้าค่ะ!”
เถ้าแก่หานหัวเราะเสียงดัง ก่อนน้ำเสียงจะจริงจังขึ้น
“หากเจ้าขายได้เรื่อย ๆ ข้าก็อยากขายแป้งให้เจ้าเรื่อย ๆ”
“ข้าก็อยากซื้อจากท่านเจ้าค่ะ”
“แต่ข้าไม่รับปาก ว่าจะมีของมากพอ”
อวี้หลันพยักหน้า
“ข้าเข้าใจ”
“และข้าคงลดราคาทุกครั้งไม่ได้”
“ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่าน ขาดทุนเพื่อช่วยข้า”
นางมองชายชราตรง ๆ
“ข้าอยากให้ร้านของข้าอยู่ได้ และโรงโม่ของท่านก็อยู่ได้เช่นกัน”
เถ้าแก่หานนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“เจ้าคิดไกลกว่าที่ข้าคาด”
อวี้หลันยิ้ม
“เพราะข้ายังต้องซื้อแป้ง อีกมากเจ้าค่ะ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง เถ้าแก่เฉาซึ่งยืนฟังอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
“หากวันหน้าแม่หนูนี่เปิดร้านใหญ่ ข้าจะเป็นคนขายหมูให้!”
เถ้าแก่หานหันไปทันที
“แล้วข้าก็ขายแป้ง!”
ป้าหลิวมองชายสูงวัยทั้งสอง
ก่อนแกล้งถาม
“แล้วถ้านางยังไม่มีร้านใหญ่เล่า”
เถ้าแก่เฉาตอบทันควัน
“ก็ขายให้ร้านเล็กนี่แหละ!”
อวี้หลันหัวเราะ
แต่ขณะนั้นเอง นางกลับรู้สึกอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
พวกเขาไม่ได้ยื่นเงินให้
ไม่ได้ให้วัตถุดิบฟรี
ไม่ได้รับปากว่าจะช่วยนางทุกอย่าง
แต่พวกเขาเริ่มมองนาง เป็นคนค้าขายคนหนึ่ง
ไม่ใช่เด็กกำพร้าน่าสงสาร ที่มีหนี้เต็มตัว
สำหรับอวี้หลัน…
ความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ นี้มีค่ามากจริง ๆ เหอชุ่ยหง ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอ ยู่จากหน้าร้านของตน ในมือมีผ้าเช็ดโต๊ะที่บิดจนเกือบเป็นเกลียว
“นังเด็กนั่น…”
หญิงเจ้าของร้านพึมพำ ลูกจ้างสาวข้างกายเหลือบมอง
“เถ้าแก่เนี้ย?”
“อะไร”
“วันนี้ร้านเสิ่น ขายหมดเร็วมากเจ้าค่ะ”
“ข้ามีตา!”
“แล้วเรา…”
“เราอะไร!”
เด็กสาวสะดุ้ง
“เปล่าเจ้าค่ะ”
เหอชุ่ยหงถอนหายใจ นางหันกลับไปมองเข่งซาลาเปา ในร้านตนเอง ยังเหลืออยู่หลายลูก
ทั้งที่ปกติช่วงสายเช่นนี้ ควรขายได้มากกว่านี้
นางไม่ได้โง่
ย่อมมองออกว่า แม่ค้าสาวคนนั้นมีฝีมือจริง
แต่การยอมรับว่าคู่แข่งมีฝีมือ กับการยอมให้คู่แข่งแย่งลูกค้า ไปต่อหน้าต่อตา เป็นคนละเรื่องกัน
“ไปยกเข่งที่เหลือมาอุ่นให้ดี”
“เจ้าค่ะ”
“และอย่าเอาซาลาเปาที่นึ่งไว้นาน มาปนกับของใหม่!”
ลูกจ้างสาวชะงัก
“แต่เมื่อก่อน…”
“ข้าบอกว่าอย่าปน!”
เหอชุ่ยหงถอนหายใจ ก่อนพึมพำกับตัวเอง
“ข้าขายมาสิบกว่าปี จะให้แพ้เด็กที่เพิ่งตั้งแผงไม่กี่วันได้อย่างไร…”
นางเหลือบมองอวี้หลันอีกครั้ง คราวนี้ในสายตา ไม่ได้มีเพียงความหงุดหงิด
แต่มีความมุ่งมั่นบางอย่าง ปรากฏขึ้นด้วย
ในเวลาใกล้เคียงกัน เหวินจิ่งกับเฉินโม่ เดินผ่านซุ้มขายผ้า เข้าสู่ตลาดประตูตะวันออก เฉินโม่เป็นคนแรก ที่สังเกตเห็นความผิดปกติ
“คุณชาย”
“หืม”
“เหตุใดคนจึงมุงกันมากเช่นนั้น”
เหวินจิ่งเหลือบมอง
“มีเรื่องทะเลาะวิวาทกระมัง”
“ข้าน้อยไม่คิดเช่นนั้น”
“เพราะอะไร”
เฉินโม่สูดลมหายใจ แล้วตอบอย่างมั่นใจ
“ข้าได้กลิ่นซาลาเปาขอรับ”
เหวินจิ่งหยุดเดิน มององครักษ์ของตน
“เจ้าดมกลิ่นจากระยะนี้ ได้ด้วยหรือ”
“ขอรับ”
“จมูกเจ้าทำงาน ดีกว่าหูเสียอีก”
เฉินโม่พยักหน้า
“โดยเฉพาะเวลาหิว ขอรับ”
เหวินจิ่งส่ายหน้า
แต่เมื่อลมพัดมาอีกครั้ง เขาก็ได้กลิ่นแป้งนึ่งจาง ๆ เช่นกัน
เสียงคนหัวเราะดัง มาจากข้างแผงน้ำเต้าหู้ ตามด้วยเสียงชายคนหนึ่ง ตะโกนอย่างหงุดหงิด
“ข้าบอกแล้วว่า ไม่ใช่เพราะมันอร่อย!”
เหวินจิ่งขมวดคิ้ว
เสียงนั้นคุ้นหู
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นจางต้าฝู ยืนอยู่ริมตลาด ในมือยังถือซาลาเปาลูกหนึ่ง ลูกน้องสองคนยืนข้าง ๆ แต่ละคนมีท่าทาง เหมือนเพิ่งได้กินอาหาร อันโอชะที่สุดในชีวิต
ชายหนุ่มหยุดเดิน
“จางต้าฝู…”
เฉินโม่หันมาทันที
“คนที่เรากำลังตรวจสอบหรือขอรับ”
“ใช่”
“เขามาทำอะไรที่นี่”
เหวินจิ่งมองซาลาเปาในมือเจ้าหนี้ร่างอ้วน ก่อนตอบเสียงเรียบ
“ดูเหมือนจะกำลังกิน”
เฉินโม่มองตาม
แล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที
“ซาลาเปาแม่นางเสิ่น!”
เหวินจิ่งหันมามอง
“เจ้ามั่นใจได้อย่างไร”
“ข้าจำรอยจีบได้ขอรับ!”
“…”
“และกลิ่นด้วย”
เหวินจิ่งถอนหายใจ
“เจ้าช่างมีความสามารถเฉพาะตัว ที่น่าประหลาดใจ”
แต่ยังไม่ทันเดินเข้าไปหาอวี้หลัน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหน้า
“วันนี้หมดแล้วเจ้าค่ะ!”
เฉินโม่ชะงัก
ราวกับถูกธนูยิงเข้ากลางอก
“หมด…”
เขาพึมพำ
“หมดแล้วหรือ…”
เหวินจิ่ง เหลือบมองเขา
“เจ้าดูเสียใจ ยิ่งกว่าตอนทำดาบหายเสียอีก”
เฉินโม่ถอนหายใจ
“ดาบหายยังหาใหม่ได้ขอรับ”
“แล้วซาลาเปา?”
“ต้องรอพรุ่งนี้”
เหวินจิ่งหลุดหัวเราะ
“เจ้าพูดถูกอยู่เรื่องหนึ่ง”
“เรื่องใดขอรับ”
“เจ้าควรได้พักจากงานสืบข่าว ไปเปิดร้านอาหารเสียจริง ๆ”
เฉินโม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“หากแม่นางเสิ่นรับข้าเป็นคนชิม ข้าน้อยก็ยินดีขอรับ”
“…”
เหวินจิ่งตัดสินใจไม่ตอบ เพราะรู้ดีว่าเถียงต่อไป ก็มีแต่ตนเองเสียเปรียบ จางต้าฝูเห็นเหวินจิ่งเข้ามาพอดี
เขารีบจัดเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนยอบกายทักทาย
“คุณชายเหวิน!”
เหวินจิ่งพยักหน้าเล็กน้อย
“เถ้าแก่จาง”
“ไม่คิดว่าจะพบท่านที่นี่!”
“ข้าก็เช่นกัน”
สายตาของชายหนุ่ม เลื่อนไปยังซาลาเปาในมือจางต้าฝู
“ดูเหมือนท่านจะอารมณ์ดี”
จางต้าฝูชะงัก
“ข้า…”
“อาหารอร่อยหรือ”
“ธรรมดาขอรับ!”
เหวินจิ่งมองซาลาเปา ที่เหลือเพียงชิ้นเล็ก ๆ
“ธรรมดา?”
“ขอรับ!”
“เช่นนั้นท่านคงหิวมาก”
“หิว?”
“ถึงกินของธรรมดา เสียแทบหมดก่อนจะมีเวลาวางลง”
เฉินโม่รีบก้มหน้า ไหล่สั่นเล็กน้อย
จางต้าฝูหน้าแดง
“คุณชาย…”
เหวินจิ่งยิ้มบาง ๆ
“ข้าเพียงล้อเล่น”
ก่อนถามต่ออย่างเป็นธรรมชาติ
“ช่วงนี้เถ้าแก่จาง ค้าขายเป็นอย่างไรบ้าง”
จางต้าฝูรีบยิ้ม
“พอไปได้ขอรับ”
“ได้ยินว่าร้านค้าหลายแห่ง เดือดร้อนเรื่องเงินหมุนเวียน”
“เป็นธรรมดาของการค้าขอรับ”
“แล้วร้านกัวเต๋อชางเล่า”
รอยยิ้มของจางต้าฝู ชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ
“ร้านกัว?”
“ข้าเห็นเกวียนของร้านนั้นผ่านมาหลายคัน จึงสงสัยว่าธุรกิจธัญพืชคงกำลังดี”
จางต้าฝูหัวเราะแห้ง ๆ
“เรื่องธัญพืช ข้าไม่ค่อยทราบขอรับ”
เหวินจิ่งพยักหน้า
“เช่นนั้นหรือ”
“ขอรับ”
“น่าเสียดาย ข้ากำลังคิดจะหาซื้อข้าวสาลีจำนวนหนึ่ง”
จางต้าฝูรีบตอบ
“ถ้าเป็นเรื่องซื้อขาย ข้าพอรู้จักคนอยู่บ้าง!”
เหวินจิ่งยิ้ม
“ข้าคงต้องรบกวนท่านในวันหน้า”
“ยินดีขอรับ!”
เมื่อจางต้าฝูเดินจากไปพร้อมลูกน้อง เหวินจิ่งยังคงมองตามอยู่ครู่หนึ่ง เฉินโม่ขยับเข้ามาใกล้
“คุณชาย”
“หืม”
“เมื่อครู่เขาตอบเร็วเกินไป”
“เจ้าก็สังเกตเห็น?”
“ขอรับ”
เหวินจิ่งพยักหน้าเล็กน้อย
“ตามดูว่าเขาแวะที่ใดหลังออกจากตลาด อย่าเข้าใกล้จนเขารู้ตัว”
“ขอรับ”
เฉินโม่รับคำ
แต่ก่อนจะเดินไป เขากลับเหลียวมองแผงซาลาเปาอีกครั้ง
เหวินจิ่งมองตามสายตานั้น
“มีอะไร”
“ไม่มีซาลาเปาเหลือแล้ว”
เฉินโม่หน้าสลด
“ไปทำงาน”
“ขอรับ!”
องครักษ์ร่างสูงเดินจากไปด้วยฝีเท้ามั่นคง ทิ้งให้เหวินจิ่งยืนอยู่ตามลำพัง เขามองแผงขายเล็ก ๆ ที่กำลังเก็บของ
ก่อนจะเดินเข้าไปหา
หญิงสาวในชุดเรียบง่าย กำลังนับเงินอยู่ ปอยผมบางส่วน หลุดออกมาจากมวยด้านหลัง ใบหน้ามีเหงื่อซึมเล็กน้อย แต่ดวงตากลับสดใสกว่าวันก่อน เหวินจิ่งเผลอยิ้ม
“แม่นางเสิ่น”
อวี้หลันเงยหน้า
พอเห็นว่าใครมา รอยยิ้มของนางก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าระวังตัวทันที
“อ้าว คุณชายเหวิน”
“วันนี้ค้าขายดีหรือ”
“ดีเจ้าค่ะ”
“ขายหมดแล้ว?”
“หมดแล้วเจ้าค่ะ”
“ไม่เหลือให้ข้าสักลูก?”
“ไม่เหลือเจ้าค่ะ”
เขาทำท่าครุ่นคิด
“น่าเสียดาย”
อวี้หลัน ยิ้มอย่างผู้ชนะ
“ท่านมาช้าเองนะเจ้าคะ”
เหวินจิ่งพยักหน้า
“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น”
“คราวหน้าต้องมาเร็วกว่านี้”
“เจ้าอยากให้ข้ามา?”
อวี้หลันชะงัก
“ข้าหมายถึงลูกค้าเจ้าค่ะ”
“ข้าก็เป็นลูกค้า”
“…”
เขายิ้มบาง ๆ
“เช่นนั้นเจ้าก็อยากให้ข้ามา”
อวี้หลันเม้มปาก
คุณชายผู้นี้…
เหตุใดจึงจับคำพูดคนอื่นเก่งนัก!
นางกระแอมเบา ๆ
“ข้าอยากให้เงินของท่านมาเจ้าค่ะ ส่วนตัวท่านจะมาด้วยหรือไม่ ข้าไม่บังคับ”
เหวินจิ่งหัวเราะ
“เช่นนั้นข้าควรส่งเงินมาอย่างเดียว?”
“หากท่านยืนยันว่าจะซื้อของจริง ข้าก็ยินดีขายเจ้าค่ะ”
“แล้วหากข้ามาเพียง... เพื่อพบหน้าแม่ค้า”
อวี้หลันเงยหน้ามองเขาทันที ดวงตาของชายหนุ่มสงบนิ่ง
แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่
นางรู้สึกว่า หูตัวเองเริ่มร้อน จึงรีบยกสมุดบัญชีขึ้นมาบังหน้าเล็กน้อย
“เช่นนั้นท่านคง ต้องเสียเที่ยวเจ้าค่ะ”
“เหตุใด”
“เพราะแม่ค้ากำลังจะกลับบ้าน”
“ข้าเดินไปส่งได้”
“ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ”
“ข้าไม่ได้บอกว่าจำเป็น”
อวี้หลันชะงัก
เหวินจิ่งมองนางด้วยรอยยิ้ม
“ข้าเพียงถามว่าเดินไปส่งได้หรือไม่”
นางจ้องเขา
ก่อนตอบอย่างหนักแน่น
“หากท่านอยากเดิน ก็เดินสิเจ้าคะ ถนนเป็นของเมือง ข้าห้ามท่านไม่ได้”
เหวินจิ่งพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ดี”
“ดีอะไร”
“ในที่สุดเจ้าก็ยอมให้ข้าเดินด้วย”
“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น!”
“แต่เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”
“คุณชายเหวิน!”
เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นเบา ๆ อวี้หลันหันหน้าหนีทันที
คนผู้นี้น่าหมั่นไส้จริง ๆ!
แต่ทำไมกันนะ…
พอเห็นเขาหัวเราะ หัวใจนางกลับเต้นเร็วกว่าปกติ อยู่หน่อยหนึ่ง ถนนหินที่ทอดออกจากตลาด มีร่องล้อเกวียนอยู่หลายแห่ง
เสี่ยวถงเข็นรถเปล่าตามหลัง ส่วนป้าหลิวเดินคุยกับเถ้าแก่จู ที่ออกมาส่งถึงปากตรอก อวี้หลันเดินช้ากว่าทุกคนเล็กน้อย
แม้เมื่อคืนจะได้นอนเต็มอิ่ม แต่การเตรียมอาหาร และยืนขายตั้งแต่เช้าก็ยังใช้แรงมาก สำหรับร่างกายที่กำลังพักฟื้น เหวินจิ่งเดินอยู่ข้างนาง
ไม่ได้พูดอะไรสักพัก
อวี้หลันเริ่มสงสัย
“คุณชาย”
“หืม”
“วันนี้ท่านไม่คิดจะกวนใจข้าหรือ”
เขาหันมามอง
“เจ้าผิดหวัง?”
“ใครผิดหวังกัน!”
“ข้าเห็นเจ้าเงียบ จึงนึกว่าเจ้ารอให้ข้าพูด”
“ข้ากำลังสงบจิตสงบใจเจ้าค่ะ”
“ทำไมต้องสงบจิตสงบใจ”
“เพราะข้ากำลังฝึกไม่ให้โมโหคนง่าย ๆ”
เหวินจิ่งพยักหน้า
“เป็นความคิดที่ดี”
อวี้หลันยิ้มอย่างพึงพอใจ
“ใช่ไหมเจ้าคะ”
“โดยเฉพาะคนที่เจ้าพบทุกวัน”
“…”
นางหันขวับ
“ท่านหมายถึงใคร!”
เขามองตรงไปข้างหน้า
“ข้ายังไม่ได้เอ่ยชื่อใครเลย”
อวี้หลันกัดฟัน
สวรรค์เอ๋ย!
ข้าควรกลับไปนั่งสมาธิ อีกสักชั่วยามจริง ๆ!
เหวินจิ่งหัวเราะเบา ๆ
แต่ขณะเดินผ่านร่องล้อเกวียน เขาสังเกตเห็นว่านางชะลอฝีเท้าลง
ใบหน้านางเริ่มซีด มือขวายกขึ้นแตะข้างเอวโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มของเขาค่อย ๆ จางลง
“อวี้หลัน”
นางชะงัก
นี่เป็นครั้งแรก ที่เขาเรียกชื่อโดยไม่มีคำว่า แม่นางนำหน้า
“เจ้าคะ?”
“เจ้าควรนั่งพักสักหน่อย”
“ข้ายังไหว”
“ข้าไม่ได้ถามว่าเจ้าไหวหรือไม่”
นางหันมามองทันที
“ท่านพูดเหมือนป้าหลิวเลย!”
“เช่นนั้นป้าหลิว คงเป็นคนมีเหตุผล”
“ท่านสองคนควรไปเปิดร้านด้วยกัน!”
เหวินจิ่งหัวเราะ ก่อนชี้ไปที่ม้านั่งใต้ชายคาร้านน้ำชาเล็ก ๆ
“นั่งตรงนั้นเถิด”
อวี้หลันกำลังจะปฏิเสธ
แต่เมื่อลองก้าวต่ออีกสองก้าว ขาทั้งสองกลับหนัก จนต้องยอมรับความจริง
นางถอนหายใจ
“นั่งก็ได้เจ้าค่ะ”
เหวินจิ่งไม่ได้พูดว่า ข้าบอกแล้ว
ไม่ได้ทำหน้าชนะ
เพียงเดินไปขยับม้านั่งให้มั่นคง ตรวจดูว่าไม่มีตะปูหรือเสี้ยนไม้ยื่นออกมา แล้วถอยให้นางนั่ง การกระทำนั้นเล็กน้อยมาก เล็กจนหากไม่สังเกตก็คงมองข้ามไป
แต่อวี้หลันกลับเห็น
นางนั่งลงอย่างระมัดระวัง
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องขอบคุณ”
“เช่นนั้นข้าขอถอนคำขอบคุณ”
เหวินจิ่งหันมามอง
ก่อนหลุดหัวเราะ
“เจ้านี่…”
“ทำไมเจ้าคะ”
“ไม่มีอะไร”
เขานั่งลงที่ปลายม้านั่งอีกด้าน เว้นระยะห่างพอสมควร
ครู่หนึ่งจึงถาม
“เจ้าทำงานหนักเช่นนี้ทุกวันหรือ”
อวี้หลันส่ายหน้า
“ก่อนหน้านี้ข้าทำหนักกว่านี้”
“แล้วตอนนี้”
“ข้ากำลังหัดทำให้น้อยลง แต่หาเงินให้มากขึ้น”
“ฟังดูยาก”
“ยากเจ้าค่ะ”
นางยิ้ม
“แต่ถ้าทำงานจนป่วย แล้วต้องเอาเงินทั้งหมด ไปรักษาตัว ข้าก็คงไม่ได้ร่ำรวยขึ้นสักเท่าไร”
เหวินจิ่งพยักหน้า
“เจ้าเข้าใจเรื่องนี้ก็ดีแล้ว”
อวี้หลันเหลือบมองเขา
“ท่านเองก็อย่าทำงานหนักเกินไปนะเจ้าคะ”
ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย
“เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น”
“ท่านชอบมาซื้อซาลาเปาตอนสาย ๆ แต่สีหน้าบางครั้งเหมือนคนนอนไม่พอ”
เหวินจิ่งนิ่งไป
อวี้หลันพูดต่อ
“และท่านมักมองผู้คนในตลาด มากกว่าดูสินค้าที่จะซื้อ”
“เจ้าสังเกตข้าถึงเพียงนั้น?”
นางชะงักทันที
ตายแล้ว!
เหตุใดปากข้าจึงไวเช่นนี้!
“ข้าสังเกตลูกค้าทุกคนเจ้าค่ะ!”
“ทุกคน?”
“ทุกคน!”
“แล้วลูกค้าคนอื่นนอนพอหรือไม่”
“…”
“หรือเจ้าสังเกตเพียงข้า”
อวี้หลันลุกขึ้นทันที
“ข้าหายเหนื่อยแล้วเจ้าค่ะ!”
เหวินจิ่งหัวเราะ
“เร็วถึงเพียงนั้น?”
“เร็วเจ้าค่ะ!”
“เช่นนั้นข้าคงควรพูดเช่นนี้ทุกครั้งที่เจ้าเหนื่อย”
อวี้หลันหันขวับ
“คุณชายเหวิน!”
เสียงหัวเราะของเขาดังไปตามทางเดิน
แต่ก่อนนางจะก้าวต่อ เขากลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องแบกรับเรื่องใดอยู่บ้าง”
อวี้หลันชะงัก
“แต่เจ้าควรจำไว้สักอย่าง”
“อะไรเจ้าคะ”
เหวินจิ่งมองนางตรง ๆ
“คนที่อยากเดินไปให้ไกล ไม่จำเป็นต้องวิ่งตลอดทาง”
ลมอ่อน ๆ พัดผ่านชายคา
อวี้หลันนิ่งไป
คำพูดนั้นไม่ได้หวาน
ไม่ได้อ่อนโยนจนทำให้นางหน้าแดง
แต่กลับทำให้หัวใจ รู้สึกสงบขึ้นอย่างประหลาด
นางเคยวิ่งมาแล้วครั้งหนึ่ง วิ่งไล่ตามความสำเร็จ
วิ่งไล่ตามคำชม
วิ่งจนไม่มีเวลามองชีวิตของตัวเอง
ครั้งนี้…
บางทีนางอาจลองเดินช้าลงบ้าง อวี้หลันยิ้มบาง ๆ
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”
เหวินจิ่งพยักหน้า
“ดี”
“แต่คุณชาย…”
“หืม”
“หากท่านจะเดินตามข้าทุกวัน ท่านก็ควรระวังเหนื่อยเหมือนกัน”
เขาเลิกคิ้ว
“ข้าดูอ่อนแอถึงเพียงนั้น?”
“เปล่าเจ้าค่ะ”
นางยิ้มเจ้าเล่ห์
“ข้าเพียงกลัวว่า ท่านจะเดินตาม จนไม่มีเวลาหาสตรีอื่น”
เหวินจิ่งมองนางนิ่ง ๆ ก่อนตอบอย่างสบายใจ
“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปหาสตรีอื่น”
อวี้หลันชะงัก
หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
“ท่าน…”
“ทำไม”
“ท่านพูดอะไรเช่นนั้น!”
“ข้าพูดความจริง”
“…”
เหวินจิ่งยิ้ม
“หรือเจ้าต้องการให้ข้าโกหก”
— จบตอนที่ 19 —