ฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น หลินเยว่มาถึงกรุงปารีส พร้อมกระเป๋าเดินทางสองใบ หนังสือภาษาฝรั่งเศสสามเล่ม และความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ความมั่นใจนั้น อยู่กับเธอได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เช้าวันจันทร์ อากาศหนาวจนปลายนิ้วชา ฝนบางๆ โปรยลงบนถนนหินกรวด รถยนต์แล่นผ่านแอ่งน้ำข้างทาง จนหญิงสาวต้องกระโดดหลบแทบไม่ทัน
“โอ๊ย! นี่มันอะไรกันเนี่ย!”
หลินเยว่ ก้มมองขากางเกงที่เปียกไปครึ่งหนึ่ง
“วันแรกก็จะให้ฉัน กลับบ้านเลยหรือไง!”
ไม่มีใครตอบ
ผู้คนเดินผ่านเธอไปอย่างเร่งรีบ หญิงสาวกระชับสายกระเป๋าแล้วออกวิ่ง เมื่อไปถึงห้องเรียนของ Le Cordon Bleu เธอเหลือเวลาเพียงไม่กี่นาที ก่อนเริ่มการสอน
ภายในห้องครัวฝึกปฏิบัติ ทุกอย่างดูแตกต่างจากครัวที่บ้าน อย่างสิ้นเชิง
โต๊ะสเตนเลสเรียงเป็นระเบียบ หม้อทองแดงและเครื่องมือแขวนไว้ตามตำแหน่ง มีดแต่ละชนิดวางอยู่ในชุดของนักเรียน กลิ่นเนยและน้ำซุป ที่กำลังเตรียมจากครัวข้างเคียงลอยมาเป็นระยะ
ทุกคนสวมชุดเชฟสีขาวสะอาด บนโต๊ะของแต่ละคนมีวัตถุดิบ ที่ถูกจัดเตรียมไว้ตามรายการ หลินเยว่มองไปรอบ ๆ
ดีละ... นี่สิ สถานที่ ที่ฉันอยากมา
เธอเคยเรียนทำอาหารกับเชฟส่วนตัวของครอบครัว เคยฝึกหั่นผักจนคล่อง และเคยช่วยคุณย่า ทำอาหารเลี้ยงแขกหลายครั้ง เธอจึงคิดว่าตัวเองน่าจะ ตามเพื่อนร่วมชั้นทันได้ไม่ยาก
จนกระทั่ง อาจารย์ผู้สอนเดินเข้ามา
หญิงวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง มีผมสีน้ำตาลเข้มเกล้ารวบเรียบตึง เธอชื่อมาดามลูซิล เป็นผู้สอนที่ขึ้นชื่อเรื่องความละเอียด และไม่ยอมปล่อยให้ความผิดพลาดเล็กๆ ผ่านไปง่ายๆ
หลังการแนะนำตัว และอธิบายบทเรียน มาดามลูซิล ให้ทุกคนเริ่มฝึกทักษะพื้นฐาน การจัดเตรียมวัตถุดิบ
การใช้มีด
การควบคุมความร้อน
การทำซอส
หลินเยว่ตั้งใจฟังทุกคำ
แต่เมื่อถึงคราวลงมือจริง ปัญหาก็เริ่มต้น
เธอหั่นผักได้เร็ว ทว่าขนาดไม่สม่ำเสมอ เธอควบคุมกระทะได้ดี แต่ใช้ไฟแรงเกินไป ในจังหวะที่ไม่ควร
และเมื่อทำ ซอสฮอลแลนเดสเป็นครั้งแรก เธอกลับทำให้ซอสแยกตัว
ส่วนที่ควรเนียนข้น กลับกลายเป็นส่วนผสม ที่มีไขมันลอยแยกออกมา อย่างไม่น่าดู
หลินเยว่จ้องชามตรงหน้า
เดี๋ยวนะ...
เธอหยิบตะกร้อมือขึ้นมา
ตีอีกหน่อย
ตีแรงขึ้นอีกหน่อย ผลลัพธ์กลับยิ่งเลวร้าย
“คุณหลิน”
เสียงของมาดามลูซิล ดังขึ้นด้านหลัง
หญิงสาวสะดุ้ง
“ค่ะ!”
อาจารย์มองซอสในชาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันคิดว่า เนยอาจจะร้อนเกินไปค่ะ”
“แล้วทำไมถึงยังตีต่อ?”
หลินเยว่เงียบไป
“ฉันคิดว่า มันอาจกลับมาเข้ากันได้”
“ด้วยการตีให้แรงขึ้นหรือ?”
“...ค่ะ”
มาดามลูซิล หยิบชามขึ้นดู แล้ววางลง
“ความขยันเป็นเรื่องดี แต่ความขยันที่ไม่เข้าใจปัญหา อาจทำให้ของเสียมากกว่าเดิม”
หลินเยว่เม้มปาก
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“ซอสชนิดนี้ต้องรักษาสมดุลของ อุณหภูมิและการผสม อย่ารีบเติมเนยมากเกินกว่าที่ ส่วนผสมจะรับไว้ได้ เมื่อซอสเริ่มเสีย ต้องประเมินสาเหตุก่อนคิดแก้”
อาจารย์มองเธอ
“เธอคงเคย ทำอาหารมาบ้าง?”
“ค่ะ”
“แล้วคงเคยมีคนชมว่าเก่ง?”
หลินเยว่ชะงัก
“...ค่ะ”
“ดี”
มาดามลูซิล เลื่อนชามใบใหม่มาให้
“แต่ที่นี่ คำชมจากเมื่อวาน ช่วยให้ซอสวันนี้กลับมาเนียนไม่ได้”
พูดจบก็เดินไปดูนักเรียนคนอื่น หลินเยว่ยืนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองซอสที่แยกตัว
“แรงชะมัด...”
เธอบ่นเบา ๆ เป็นภาษาจีน เพื่อนร่วมชั้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันมา
“ว่าอะไรนะ?”
หลินเยว่รีบยิ้ม
“ฉันบอกว่า... วันนี้อากาศดีมาก!”
เพื่อนคนนั้น เหลือบมองหน้าต่างซึ่งฝนกำลังตกหนัก
“อ้อ...”
เขาพยักหน้าช้า ๆ
“คนเซี่ยงไฮ้คงชอบฝนสินะ”
หลินเยว่แทบอยากเอาชามซอสคลุมหัวตัวเอง คืนนั้น เธอกลับถึงห้องพักด้วยความเหนื่อยล้า
แม้ครอบครัวจะเสนอให้เช่าอะพาร์ตเมนต์หรูหรา แต่หลินเยว่เลือกห้องพักขนาดไม่ใหญ่นักที่เดินทางไปเรียนได้สะดวก ห้องมีหน้าต่างบานหนึ่ง โต๊ะทำงานเล็ก ๆ และครัว ที่พอให้เธอทดลองอาหารได้
เธอถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา แขนทั้งสองข้างเมื่อยล้าจากการฝึก นิ้วมือมีรอยแดง จากความร้อนเล็กน้อย
หญิงสาวเงยหน้ามองเพดาน
“นี่แค่เริ่มเรียนเองนะ...”
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น ชื่อคุณย่าปรากฏบนหน้าจอ หลินเยว่รีบกดรับ
“คุณย่าขา!”
“เป็นอย่างไรบ้าง เสี่ยวเยว่?”
เสียงอบอุ่นคุ้นเคย ดังจากปลายสาย
“หนูสบายดีค่ะ”
“เรียนสนุกไหม?”
“สนุกมากเลยค่ะ”
“กินข้าวหรือยัง?”
“กินแล้วค่ะ”
“กินอะไร?”
หลินเยว่ เหลือบมองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่ยังไม่ได้แกะซองบนโต๊ะ
“...อาหารฝรั่งเศสค่ะ”
“อะไรนะ?”
“อาหารฝรั่งเศสค่ะ!”
“อร่อยไหม?”
“อร่อยมาก!”
คุณย่า เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนถาม
“เสี่ยวเยว่ เจ้ากำลังโกหกย่า หรือเปล่า?”
หลินเยว่นิ่งอึ้ง
“ทำไมคุณย่ารู้ล่ะคะ?”
“เวลาที่เจ้าโกหก เจ้าจะพูดเร็วกว่าปกติ”
หญิงสาวอ้าปากค้าง
“คุณย่า!”
เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสาย
“ไม่ต้องฝืนหรอกหลานรัก เหนื่อยก็บอกว่าเหนื่อย ท้อก็บอกว่าท้อ”
หลินเยว่ก้มหน้าลง
“หนูทำซอสเสียค่ะ”
“แล้วอย่างไร?”
“อาจารย์บอกว่าหนูยังไม่เข้าใจมันดีพอ”
“ก็ดีแล้วนี่”
“ดีตรงไหนคะ?”
“ดีตรงที่มีคนบอกว่า เจ้าต้องเรียนอะไรเพิ่ม”
หญิงสาวเงียบ
คุณย่าพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ตอนเจ้ายังเล็ก เจ้าก็เคยใส่แป้งมากเกินไป ย่ายังจำได้”
หลินเยว่หลุดหัวเราะ
“คุณย่ายังจำอีกเหรอคะ!”
“จำได้สิ หลานข้าเกือบทำซาลาเปาแข็งจนใช้ทุบถั่วได้”
“โธ่... อย่าเล่าสิคะ”
“แล้วเจ้าทำอย่างไร?”
“หนูก็เริ่มใหม่ค่ะ”
“นั่นแหละ”
หญิงชราหยุดเล็กน้อย
“วันนี้ก็เริ่มใหม่ พรุ่งนี้ก็เริ่มใหม่ คนเราไม่ได้เก่งเพราะไม่เคยทำผิด แต่เก่งเพราะรู้จักแก้สิ่งที่ผิดต่างหาก”
หลินเยว่เม้มปากแน่น ความอ่อนล้าที่สะสมมาทั้งวันค่อย ๆ คลายลง
“คุณย่าคะ”
“หืม?”
“ถ้าหนูเรียนจบแล้ว หนูจะกลับไปทำซาลาเปาให้กินนะคะ”
“ย่าจะรอ”
“คราวนี้จะสวยทุกลูกเลยค่ะ!”
คุณย่าหัวเราะ
“ไม่ต้องสวยทุกลูกก็ได้”
“ทำไมล่ะคะ?”
“ขอแค่เจ้ากลับมากินด้วยกันก็พอ”
หลินเยว่ยิ้ม
“ค่ะ”
หลังวางสาย เธอนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็น มีไข่ เนย และวัตถุดิบที่ซื้อมาจากร้านใกล้ห้องพักเหลืออยู่
หลินเยว่ หยิบออกมาอย่างระมัดระวัง
“เอาละ... คุณซอส”
เธอพึมพำกับตัวเอง
“คราวนี้เรามาคุยกันดี ๆ”
คืนนั้นเธอทดลองทำใหม่ โดยตั้งใจควบคุมความร้อนและค่อยๆ ผสมเนยทีละน้อย เมื่อส่วนผสมเริ่มเนียน เธอหยุดตรวจเนื้อสัมผัสก่อนทำต่อ ไม่รีบเอาชนะ ด้วยแรงแขนเหมือนครั้งแรก
ในที่สุดซอสสีเหลืองอ่อน ก็ข้นขึ้นอย่างสม่ำเสมอ เคลือบหลังช้อนได้โดยไม่แตกตัว
หลินเยว่ ยกช้อนขึ้นมอง
แล้วยิ้มออกมา
“ฮ่า! เห็นไหม!”
เธอเกือบจะหยิบโทรศัพท์โทรหาคุณย่าทันที
แต่เมื่อมองนาฬิกาและคำนวณเวลาที่เซี่ยงไฮ้แล้ว จึงเปลี่ยนใจ
พรุ่งนี้ค่อยโทรก็ได้
เธอคิดเช่นนั้น
โดยไม่รู้เลยว่าในวันข้างหน้า ประโยคธรรมดาเพียงแค่ประโยคนี้ จะกลายเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด. . .
หนึ่งปีแรกในฝรั่งเศสผ่านไป. . . ได้สอนหลินเยว่ มากกว่าที่เธอคาดคิด
เธอเรียนรู้ว่า มีดคมไม่ได้ทำให้คนหั่นอาหาร เก่งโดยอัตโนมัติ เครื่องครัวราคาแพง ไม่ได้รับประกันว่าอาหารจะอร่อย
และการมีสูตรที่ถูกต้องอยู่ตรงหน้า ก็ไม่ได้หมายความว่า ผู้ปรุงจะทำสำเร็จทุกครั้ง
ในชั้นเรียนอาหารคาว เธอฝึกทำซุปใสที่ต้องเริ่มจากน้ำสต็อกคุณภาพดี เรียนรู้การใช้ความร้อนอย่างเหมาะสม เพื่อไม่ให้น้ำซุปขุ่นโดยไม่จำเป็น
เธอฝึกทำซอสจากน้ำสต็อก ที่เคี่ยวจนรสเข้มขึ้น เรียนรู้ว่าการลดปริมาณน้ำมากเกินไปอาจทำให้รสเค็มจัด และการใส่เนยลงในซอสร้อนจัด โดยไม่ควบคุมอาจทำให้เนื้อสัมผัสไม่เป็นอย่างที่ต้องการ
ในชั้นเรียนขนมอบ เธอพบความยากอีกแบบหนึ่ง เนยต้องมีสภาพเหมาะสมกับการรีดแป้ง แป้งบางชนิดต้องพักให้คลายตัวก่อนขึ้นรูป
เตาอบแต่ละเครื่องมีลักษณะการกระจายความร้อนต่างกัน แม้ตั้งตัวเลขเท่ากัน ผลลัพธ์ก็อาจไม่เหมือนกัน หลินเยว่ เริ่มพกสมุดบันทึกเล่มเล็กติดตัว
เธอจดทั้งสิ่งที่อาจารย์สอน สิ่งที่ตนทำผิด และสิ่งที่ค้นพบจากการทดลอง หน้าหนึ่งของสมุด มีข้อความเขียนด้วยลายมือจีนตัวเล็กเรียบร้อย
อย่าฝืนวัตถุดิบให้เป็นอย่างที่เราอยากได้ จงเข้าใจเสียก่อนว่ามันเป็นอย่างไร ด้านล่างมีอีกประโยคหนึ่ง เขียนเพิ่มเติมด้วยปากกาสีแดง
และอย่าลืมชิมก่อนส่ง ไม่อย่างนั้น คนที่ต้องชิมความพินาศอาจเป็นลูกค้า!
หลินเยว่ไม่เคยอาย ที่จะจดความผิดพลาดของตัวเอง เธออายมากกว่า ถ้าหากทำผิดเรื่องเดิมซ้ำ เพราะความประมาท เมื่อเรียนจบหลักสูตร เธอไม่ได้รีบกลับบ้านพร้อมประกาศว่า ตนเป็นเชฟใหญ่
เธอสมัครเข้าทำงานในครัวจริง เริ่มจากงานเตรียมวัตถุดิบ
ปอกผัก
หั่นผัก
ตรวจความสะอาด
จัดเก็บอาหาร
เตรียมของสำหรับรอบบริการ
และทำงานซ้ำ ๆ จนบางคืนกลับห้องพักแล้วหลับไปทั้งที่ยังไม่ได้เปิดโทรทัศน์
วันหนึ่งหลังเลิกงาน หญิงสาวยืนอยู่บนรถไฟใต้ดินที่แน่นขนัด ขาทั้งสองข้างปวดจนแทบไม่อยากขยับ เธอยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพรองเท้าทำงานของตัวเอง ส่งให้เพื่อนสนิทที่เซี่ยงไฮ้
พร้อมข้อความว่า
จากคุณหนูตระกูลหลิน สู่เจ้าหญิงแห่งการปอกมันฝรั่ง เพื่อนตอบกลับทันที กลับมาทำงานกับพ่อเถอะ แกยังทัน
หลินเยว่หัวเราะ
ก่อนพิมพ์ตอบ
ไม่กลับ! วันนี้ฉันปอกมันฝรั่งสวยกว่าเมื่อวานแล้ว!
เพื่อนส่งรูปใบหน้าที่แสดงความหมดหวังกลับมา หลินเยว่ยิ้มอยู่คนเดียวบนรถไฟ แม้จะเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว แต่เธอกลับรู้สึกว่า ชีวิตกำลังเดินไปในทางที่ตนเลือกจริง ๆ
สองปีต่อมา. . . หลินเยว่ได้ทำงานในครัวภัตตาคารชั้นสูงแห่งหนึ่งในปารีส
ร้านนั้นได้รับดาวมิชลินมาก่อนที่เธอจะเข้าทำงาน และมีมาตรฐานการทำอาหารเคร่งครัด ทุกจานที่ออกจากครัวต้องมีความสม่ำเสมอ
ลูกค้าที่จ่ายเงินจำนวนมาก คาดหวังรสชาติและประสบการณ์ที่สมราคาทุกครั้ง ไม่ใช่เฉพาะวันที่เชฟอารมณ์ดี
เย็นวันหนึ่ง ระหว่างการบริการมื้อค่ำ หัวหน้าเชฟ ให้หลินเยว่รับผิดชอบการปรุงปลาสำหรับโต๊ะหนึ่ง เธอทำงานอย่างรวดเร็ว ผิวปลาถูกซับให้แห้ง ก่อนลงกระทะที่มีน้ำมันร้อนพอเหมาะ
เสียงฉ่าดังขึ้นทันทีเมื่อผิวปลาสัมผัสพื้นกระทะ กลิ่นหอมของหนังปลาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอ่อนลอยขึ้นมา หญิงสาวควบคุมไฟโดยระวังไม่ให้ผิวไหม้ก่อนเนื้อด้านในสุก
เธอคิดว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ดี
จนกระทั่งหัวหน้าเชฟเดินมาชิมซอส
เขาหยุด
มองเธอ
แล้วถามเพียงคำเดียว
“ชิมหรือยัง?”
หลินเยว่ชะงัก
“ชิมแล้วค่ะ”
“ก่อนหรือหลังลดซอส?”
“...ก่อนค่ะ”
เชฟวางช้อนลง
“ชิมอีกครั้ง”
หลินเยว่หยิบช้อนสะอาดขึ้นมาตักซอส ทันทีที่สัมผัสลิ้น เธอก็รู้
เค็มเกินไป
การเคี่ยวลดน้ำทำให้รสเข้มขึ้นมากกว่าที่เธอคาด เธอหน้าซีดเล็กน้อย
“ขอโทษค่ะ”
“ขอโทษฉันทำไม?”
หญิงสาวเงยหน้า
“เพราะฉันทำผิดค่ะ”
“คนที่จะกินไม่ใช่ฉัน”
หัวหน้าเชฟมองเธออย่างจริงจัง
“เธอมีหน้าที่ทำอาหาร ให้คนที่นั่งรออยู่ข้างนอก ไม่ใช่ทำเพื่อให้ฉันชม”
หลินเยว่ก้มศีรษะ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“ดี ไปแก้ให้ถูกต้อง”
คืนนั้นเธอทำงานจนเกือบหมดแรง เมื่อกลับถึงห้องพักก็แทบไม่อยากกินอาหาร
แต่ระหว่างนั่งมองโต๊ะว่าง ๆ ความทรงจำหนึ่งกลับลอยขึ้นมา
คุณย่าของเธอเคยบอกว่า
ก่อนจะทำให้อร่อยที่สุดในโลก ต้องทำให้อร่อยสำหรับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเสียก่อน
หลินเยว่ยิ้มบาง
“คุณย่านี่เก่งจริง ๆ”
เธอพูดกับห้องที่เงียบสนิท
“สอนเรื่องยากขนาดนี้ ตั้งแต่หนูยังเก้าขวบได้ยังไงกันนะ”
ปีที่หลินเยว่อายุยี่สิบสอง เธอเริ่มได้รับความไว้วางใจ ให้รับผิดชอบอาหารในระดับที่ยากขึ้น
เธอทำงานเก่งขึ้นมาก
ไม่ใช่เพราะไม่เคยทำผิด แต่เพราะเรียนรู้ที่จะมองเห็นความผิดพลาด ก่อนมันไปถึงโต๊ะลูกค้า
เธอจดรายการวัตถุดิบอย่างละเอียด ประสานงานกับเพื่อนร่วมครัว และรู้จักขอให้คนอื่นช่วยเมื่อจังหวะงานไม่สามารถทำคนเดียวได้ อย่างไรก็ตาม นิสัยหนึ่งของเธอยังคงไม่เปลี่ยน
เธอทุ่มเทให้การทำงานมากเสียจนมักลืมสิ่งอื่น โทรศัพท์จากมารดาในวันนั้นดังขึ้นขณะเธอกำลังเตรียมงานบริการมื้อค่ำ หลินเยว่เห็นชื่อแม่บนหน้าจอ แต่ยังรับสายไม่ได้
เธอกดส่งข้อความสั้น ๆ หนูติดงาน เดี๋ยวโทรกลับนะคะ จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า
คืนนั้นร้านมีลูกค้ามากเป็นพิเศษ เมื่อถึงเวลาที่เธอเลิกงาน ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท หลินเยว่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
มีสายที่ไม่ได้รับหลายครั้ง ข้อความจากมารดาปรากฏอยู่บนหน้าจอ เยว่เยว่ คุณย่าเข้าโรงพยาบาล แม่อยากให้ลูกโทรกลับ
หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เธอรีบกดโทรออกทันที เสียงมารดารับสายอย่างรวดเร็ว
“แม่คะ! คุณย่าเป็นอะไร!”
ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย
ก่อนมารดาจะตอบ
“คุณย่าหัวใจไม่ค่อยดีมาระยะหนึ่งแล้ว ช่วงนี้อ่อนแรงลงมาก”
“แล้วทำไมแม่เพิ่งบอกหนู!”
“แม่เคยบอกให้ลูกกลับมาเยี่ยม แต่คุณย่าไม่ยอมให้แม่พูดว่า ท่านป่วยหนักขึ้น”
หลินเยว่ยืนนิ่ง
“ท่านบอกว่าลูกกำลังทำงานสำคัญ ไม่อยากให้ลูกเป็นห่วง”
หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ เธอนึกถึงโทรศัพท์หลายสายที่เคยรับอย่างรีบเร่ง นึกถึงประโยคว่า เดี๋ยวหนูโทรกลับ
นึกถึงคำชวนกินข้าวที่เธอปฏิเสธเพราะติดงาน
“หนูจะกลับค่ะ”
“เยว่เยว่...”
“หนูจะหาตั๋วกลับเดี๋ยวนี้”
วันรุ่งขึ้นเธอขอลางาน และเดินทางกลับเซี่ยงไฮ้
แต่ระหว่างทาง มารดาโทรมาอีกครั้ง
หลินเยว่มองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับสายด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย
“แม่คะ...”
เสียงปลายสายแผ่วเบา
“เยว่เยว่ คุณย่าจากไปแล้วนะลูก”
หญิงสาวไม่พูดอะไร เสียงผู้คนในสนามบินยังคงดังอยู่รอบตัว เสียงประกาศเที่ยวบิน
เสียงล้อกระเป๋าลากไปบนพื้น เสียงรองเท้าของผู้โดยสารที่เดินผ่าน ทุกอย่างยังดำเนินไปตามปกติ
แต่สำหรับหลินเยว่ โลกกลับเงียบลงดับวูบอย่างฉับพลัน
เธอนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ทางเดิน กำโทรศัพท์ไว้แน่น
“แม่คะ...”
เสียงของเธอสั่น
“หนูยังไม่ได้กลับไป ทำซาลาเปาให้คุณย่ากินเลย”
มารดาเงียบไป
ก่อนตอบเบา ๆ
“แม่รู้”
“หนูสัญญาไว้แล้ว”
“แม่รู้จ้ะ”
“คุณย่าบอกว่าจะรอ...”
ประโยคสุดท้ายขาดหายไป
หลินเยว่ก้มหน้า
น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือ แล้วอีกหยดก็ตามมา เธอร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางผู้คนที่ไม่รู้จัก
ไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวในชุดเสื้อคลุมสีเข้ม ซึ่งนั่งอยู่คนเดียวกำลังสูญเสียอะไร
และไม่มีใครรู้เช่นกันว่า ภาพซาลาเปาเบี้ยว ๆ ลูกหนึ่งที่เธอเคยทำตอนเก้าขวบ กำลังปรากฏชัดในความทรงจำเพียงใด
หลังพิธีศพ หลินเยว่ใช้เวลาหลายวันอยู่ที่บ้าน
เช้าวันหนึ่ง เธอเดินเข้าไปในครัวเล็กด้านหลัง ลังถึงไม้ไผ่ใบเก่ายังคงวางอยู่บนชั้น
โต๊ะไม้ตัวเดิมยังมีรอยมีดบาง ๆ ที่คุณย่าเคยใช้หั่นผัก
แต่ไม่มีหญิงชรานั่งอยู่ข้างเตาอีกแล้ว
หลินเยว่ยืนมองอยู่นาน ก่อนเปิดตู้ไม้ด้านล่าง เธอพบสมุดสูตรอาหารปกผ้าสีหม่นเล่มหนึ่ง
ด้านในมีลายมือคุณย่าเขียนสูตรซาลาเปา น้ำซุป และอาหารพื้นบ้านหลายชนิด บางหน้ามีคราบน้ำมันเก่า
บางหน้ามีรอยพับ
หน้าหนึ่งมีข้อความ เขียนด้วยปากกาสีแดง
ซาลาเปาไส้ผักกาดของเสี่ยวเยว่ แป้งแข็งไปหน่อย แต่มีความตั้งใจ
หลินเยว่หลุดหัวเราะทั้งน้ำตา
“คุณย่า...”
เธอใช้นิ้วลูบข้อความนั้น
พลิกหน้าต่อไป
มีสูตรซาลาเปาอีกหลายแบบที่คุณย่าเคยปรับไว้ ทั้งแบบใช้ผักตามฤดูกาล แบบไส้หมู และแบบที่ทำขึ้นในวันเทศกาล
แต่สิ่งที่ทำให้หลินเยว่หยุดอ่าน ไม่ใช่สูตรอาหาร
หากเป็นประโยคสั้น ๆ ที่เขียนไว้หลังหน้าสุดท้าย
ถ้าวันหนึ่ง เสี่ยวเยว่ได้เป็นเชฟใหญ่ อย่าลืมกลับมากินข้าวที่บ้านบ้าง
หญิงสาวยกมือปิดปาก
คราวนี้เธอร้องไห้ออกมา อย่างไม่พยายามกลั้น เธอเคยคิดว่าตนยังมีเวลาอีกมาก มีเวลาจะกลับบ้าน
มีเวลาจะทำซาลาเปา มีเวลาจะนั่งคุยกับคุณย่า โดยไม่ต้องมองนาฬิกา
แต่บางอย่างในชีวิต ไม่เคยรอให้เราทำงานเสร็จ
และอาหารบางมื้อ เมื่อพลาดไปแล้ว ก็ไม่มีวันได้กลับมากินอีก
— จบตอนที่ 2 —