สองปีหลังจากเริ่มทำงานในครัวฝรั่งเศส ชื่อของหลินเยว่เริ่มเป็นที่รู้จัก เธอไม่ได้โดดเด่นเพราะ ปรุงอาหารยากได้มากที่สุด หากเพราะรู้ว่าอาหารจานหนึ่ง ควรทำให้คนกินรู้สึกอย่างไร
คืนหนึ่ง หลังปรับสูตรซอสเป็ดอยู่หลายวัน หลินเยว่ ก็ส่งจานเป็ดหนังกรอบออกจากครัว ได้อย่างมั่นใจ ไม่นานนัก พนักงานก็นำคำชมจากลูกค้ากลับมาบอก
เธอยิ้มกว้าง จนเพื่อนเชฟอดแซวไม่ได้
“เชฟใหญ่ชมเธอตั้งหลายครั้ง ไม่เห็นดีใจขนาดนี้เลย”
“ก็คนกินต่างหากที่เป็นคนตัดสินว่า จานนี้อร่อยจริงหรือเปล่า!”
หลินเยว่หัวเราะ ก่อนหันกลับไปดูอาหารจานถัดไป
ไม่นานนัก สื่อด้านอาหารเริ่มเรียกเธอว่า ‘นางฟ้าแห่งอาหารยุโรป’ คนอื่นได้ยินแล้วรู้สึกภูมิใจแทน แต่เจ้าตัวกลับหัวเราะ
“นางฟ้าอะไรกัน วันนี้ฉันยังทำซอสหกใส่รองเท้าตัวเองอยู่เลย!”
คืนก่อนออกจากปารีส หลินเยว่เปิดสมุดสูตรอาหารของคุณย่า ข้างสูตรซาลาเปามีลายมือคุ้นตาเขียนว่า ‘แป้งแข็งไปหน่อย แต่ตั้งใจดี’
“คุณย่าคะ” เธอกระซิบกับห้องว่าง “หนูทำอาหารให้คนตั้งมากมายแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำซาลาเปาให้คุณย่ากินอีกเลย”
ไม่มีใครตอบ นอกจากเสียงลมยามค่ำคืน
เธอปิดสมุดเบา ๆ คราวนี้หลินเยว่ตัดสินใจ กลับไปเรียนอาหารจีนให้ลึกซึ้งกว่าเดิม ไม่ใช่เพื่อเพิ่มชื่อเสียง แต่เพื่อเข้าใจอาหาร ที่เคยทำให้เด็กหญิงคนหนึ่งรู้สึกว่า ตนมีบ้านให้กลับ
เสียงฝาลังถึงกระทบขอบหม้อดังแกร๊ก ไอร้อนสีขาวพวยพุ่งขึ้นใต้ชายคา ร้านเก่าแห่งหนึ่งในปักกิ่ง
“ไม่ถูก” เสียงอาจารย์เฉินเต๋อซุ่นดังขึ้น
หลินเยว่หันมองก้อนแป้งในมือ “ตรงไหนคะ?”
“ทั้งหมด”
“ทั้งหมดเลยหรือคะ!”
“เจ้าพักแป้งนานเท่าใด?”
“หนึ่งชั่วโมงสิบห้านาทีค่ะ หนูคำนวณจากอุณหภูมิห้องแล้ว”
ชายชราชี้ออกไปยังท้องฟ้าครึ้ม “แล้ววันนี้อากาศเหมือนเมื่อวานหรือ?”
“ไม่ค่ะ”
“ความชื้นเท่ากันหรือ?”
“ไม่เหมือนค่ะ”
“เช่นนั้นเจ้าคำนวณจากสิ่งใด?”
หลินเยว่หุบปากทันควัน เสียงหัวเราะของหลี่ชุนฮวาดังมาจากหลังเตา
“ข้าเคยทำขนมปังฝรั่งเศสมานะคะ!” หลินเยว่ยังอดเถียงไม่ได้
“ดี เช่นนั้นก็กลับไปทำขนมปังฝรั่งเศสเสียสิ”
“อาจารย์!”
“ข้าสอนทำซาลาเปา ไม่ได้สอนให้เจ้ามาเล่าประวัติตัวเอง”
กว่าจะได้ยินคำชมว่า ‘อร่อย’ จากอาจารย์ หลินเยว่ต้องฝึกนวดและพักแป้ง จนรู้จักดูเนื้อแป้งด้วยตาและสัมผัสด้วยมือ มิใช่เชื่อเวลาในตำราเพียงอย่างเดียว พอคำชมนั้นหลุดจากปากชายชรา เธอกลับดีใจเสียจน คนในร้านหัวเราะกันทั้งครัว
อาจารย์ส่ายหน้า “เจ้าดีใจเพียงเพราะ ข้าชมคำเดียวหรือ?”
“คำเดียวของอาจารย์มีค่ามากเจ้าค่ะ!”
เมื่อย้ายมาฝึกงานที่เซี่ยงไฮ้ หลินเยว่คิดว่าตนคงได้เรียนรู้เพียงอาหารเจียงหนานรสละมุน แต่เช้าวันแรก อาจารย์หลัวกลับวางแป้งสาลี ไข่ไก่ และข้าวสุกไว้ตรงหน้า
“วันนี้ทำสามอย่าง ซาลาเปา บะหมี่ แล้วก็ข้าวผัด”
“สามอย่างนี้หรือคะ?” เธอเลิกคิ้ว “อาจารย์รู้ไหมว่าหนูเคยทำอาหารให้โรงแรมห้าดาวมาแล้ว”
“รู้” เขาพยักหน้า “จึงอยากรู้ว่าเธอยังทำอาหารธรรมดา ให้อร่อยได้หรือเปล่า”
หลินเยว่ยิ้มค้างไปครู่หนึ่ง อาจารย์อาหารจีนทุกคน ต้องมีวิชาทำให้เชฟฝรั่งเศส เสียความมั่นใจด้วยหรือไงนะ!
ซาลาเปาเป็นบทเรียนแรก เธอนวดแป้งจนเนียน พับจีบสวยเท่ากันทุกลูก ทว่าเมื่อเปิดซึ้ง อาจารย์กลับหยิบลูกหนึ่งขึ้นมาบิดู แล้วส่งให้
“ผิวนุ่มก็จริง แต่เนื้อแน่นไปนิด เธอมองเวลาเก่งแล้ว ลองฟังแป้งด้วยมือบ้าง”
เธอลองใหม่ คราวนี้คอยสังเกต ทั้งความยืดหยุ่นของแป้ง และไอน้ำในซึ้ง เมื่อลูกที่สองฟูเบา อาจารย์จึงพยักหน้าเพียงนิดเดียว
“ชมเพิ่มอีกคำไม่ได้หรือคะ?”
“เก็บไว้ชมบะหมี่ก่อน”
บทเรียนถัดมา แป้งสาลีผสมไข่และน้ำด่างในสัดส่วนที่เหมาะสม กลายเป็นเส้นสีเหลืองอ่อน เธอรีดและตัดเส้นอย่างคล่องมือ แต่เมื่อลวกขึ้นมาชิม เส้นกลับขาดความหนึบที่ควรมี
“ใจร้อนอีกแล้ว” อาจารย์หลัวว่า “เส้นต้องได้เวลาพัก พอ ๆ กับคนทำเส้นนั่นแหละ”
“ถ้าเส้นพักแล้วอร่อยขึ้น งั้นหนูขอพักตามเส้นด้วยได้ไหมคะ?”
“ทำให้ผ่านก่อน แล้วค่อยต่อรอง”
สุดท้ายเป็นข้าวผัด อาจารย์ให้เธอใช้ข้าวที่หุงแล้วแช่เย็นไว้จนเมล็ดร่วน ไข่ ต้นหอม และเครื่องปรุงเพียงเล็กน้อย กระทะร้อนจัดส่งเสียงฉ่า เมล็ดข้าวกระเด้งตามจังหวะตะหลิว กลิ่นหอมของไข่และกระทะค่อย ๆ ลอยขึ้นมา
เธอตักคำแรกให้อาจารย์ชิม เขาเคี้ยวช้า ๆ ก่อนถามว่า “รู้หรือยังว่าจานไหนยากที่สุด”
“จานที่อาจารย์ยอมชมยากที่สุดค่ะ”
เสียงหัวเราะดังลั่นครัว อาจารย์หลัวส่ายหน้าพลางตักข้าวอีกคำ
“ของแพงช่วยปิดข้อบกพร่องได้บ้าง แต่อาหารธรรมดาไม่มีที่ให้ซ่อนฝีมือ”
คืนนั้น หลินเยว่จดไว้ในสมุดสูตรอาหารสามคำ แป้ง เส้น ข้าว แล้วนึกถึงซาลาเปา ของคุณย่าอย่างไม่มีเหตุผล เธอเคยคิดว่าต้องเดินทางไกลจึงจะพบรสชาติใหม่ๆ แต่บางทีสิ่งที่ตามหา อาจอยู่ในอาหารสามัญที่คนทำตั้งใจมอบให้ใครสักคน
หลายเดือนต่อมา เธอได้รับความไว้วางใจ ให้ช่วยดูแลทีมครัวมากขึ้น แต่ชั่วโมงทำงานที่ยาวนาน ก็เริ่มเบียดเวลาพักผ่อนอย่างเงียบงัน
ในวัยอายุสามสิบเอ็ดปี หลินเยว่รับตำแหน่ง หัวหน้าเชฟฝ่ายอาหารจีน ในโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่ฮ่องกง เธอได้เรียนรู้อาหารกวางตุ้ง ติ่มซำ อาหารนึ่ง และการประสานทีมครัวขนาดใหญ่
โจวเหม่ยหลิง ผู้ช่วยหัวหน้าเชฟที่พูดตรงเสียยิ่งกว่าใคร เป็นทั้งคู่หูและคนคอยเตือนให้เธอพัก ส่วนอาเฟย เด็กหนุ่มขี้เล่นประจำครัว ชอบแหย่จนบางครั้ง หลินเยว่อยากเอาสมุดงานเคาะศีรษะ
. . .สามปีต่อมา โรงแรมรับงานเลี้ยงแขกสองร้อยแปดสิบคน ระหว่างเตรียมงานมีรายงานอุปกรณ์ผิดปกติหลังครัว หลินเยว่สั่งกันพื้นที่เสี่ยงไว้ จนกว่าช่างจะยืนยันว่าปลอดภัย
“งานเลี้ยงเลื่อนไม่ได้” ผู้บริหารกล่าว
“เข้าใจค่ะ” เธอตอบ “แต่ชีวิตพนักงาน ก็เลื่อนไปวันอื่นไม่ได้เหมือนกัน”
เมื่อใกล้ถึงวันงาน เธออ่อนล้าจนต้องยกมือกดขมับ โจวเหม่ยหลิงเห็นเข้าก็สั่งให้เธอกลับไปนอน อาเฟยยังแอบหัวเราะ ว่าเชฟหลินคงมีแต่สูตรอาหารอยู่ในสมอง
“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยล้อฉัน!” หลินเยว่ชี้หน้าเขา ก่อนเก็บสมุดงานลงกระเป๋า
เธอตั้งใจจะกลับห้องพักจริง ๆ ในคืนนั้น
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้น เป็นมารดาโทรมา หลินเยว่รีบกดรับ
“แม่คะ!”
“เยว่เยว่ ยังทำงานอยู่อีกหรือเปล่าลูก? กินข้าวแล้วหรือยัง?”
“กินแล้วค่ะ” เธอตอบ พลางเหลือบมองขนมปังครึ่งชิ้นบนโต๊ะ
“กินอะไร?”
“...ขนมปังค่ะ”
“เป็นเชฟทั้งที ทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเองบ้าง!”
“หนูก็ชิมอาหารทั้งวันนี่คะ”
“ชิมกับกินให้อิ่ม มันเหมือนกันหรือ?”
“ไม่เหมือนค่ะ...” หลินเยว่ายิ้มแห้ง
เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง “แม่คะ หนูจัดวันหยุดสามวันไว้แล้วนะ งานเลี้ยงเสร็จเราจะไปเที่ยวกัน หนูจะทำอาหารให้พ่อกับแม่กินเอง”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมารดาจะถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ
“สัญญานะลูก?”
หลินเยว่มองวันที่วงไว้ในปฏิทิน “สัญญาค่ะ คราวนี้หนูจะไม่ผิดสัญญาแล้ว”
เสียงบิดาดังแทรกมาตามสาย “บอกลูกด้วยว่าพ่ออยากกินซาลาเปา!”
“ไส้หมูนะ!”
“รู้แล้วค่ะพ่อ!”
“อย่าใส่ผักเยอะ!”
“พ่อคะ!” เธอหัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก
เมื่อวางสาย หลินเยว่มองโทรศัพท์อยู่นาน มือคู่นี้ทำอาหาร ให้คนแปลกหน้ากินมานับไม่ถ้วน แต่กลับไม่ได้ทำซาลาเปา ให้พ่อแม่กินมาหลายปี
“งานนี้เสร็จเมื่อไร...” เธอเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า “ฉันจะพักจริง ๆ แล้ว”
เวลาเกือบห้าทุ่ม ครัวส่วนใหญ่ปิดงานเตรียมไปแล้ว พนักงานหลายคนกลับบ้าน
เหลือเพียงเจ้าหน้าที่ประจำเวร และทีมบางส่วนที่กำลังเก็บอุปกรณ์ หลินเยว่เดินออกจากห้องพักพนักงานในชุดลำลอง เธอสะพายกระเป๋าไว้บนไหล่
พร้อมจะกลับห้องพักเสียที ขณะเดินผ่านทางเดินบริการด้านหลัง กลิ่นบางอย่างทำให้เธอหยุด หลินเยว่ขมวดคิ้ว
เธอสูดลมหายใจอย่างระมัดระวัง กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นอาหาร
ไม่ใช่กลิ่นน้ำซุป
และไม่ใช่กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดที่เธอคุ้นเคย
นี่มัน...
หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอถอยออกจากบริเวณนั้นทันที ก่อนเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยซึ่งอยู่ใกล้ทางออก
“ช่วยแจ้งฝ่ายฉุกเฉินของโรงแรมเดี๋ยวนี้ค่ะ!”
ชายคนนั้นหันมา
“มีอะไรครับ?”
“ฉันได้กลิ่นคล้ายแก๊สจากทางเดินบริการด้านหลัง!”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที หลินเยว่รีบพูดต่อ
“แจ้งให้คนออกจากบริเวณนั้นก่อน อย่าให้ใครเข้าไปใช้อุปกรณ์!”
เธอหันไปหาพนักงานครัวที่กำลังเก็บของ
“ทุกคนออกไปทางประตูฉุกเฉิน! เดี๋ยวนี้!”
คนงานหลายคน เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
“เชฟ?”
“ออกไปก่อน!”
น้ำเสียงของเธอเด็ดขาด
“อย่ากลับไปเก็บของ!”
เสียงแจ้งเหตุเริ่มดังขึ้นจากจุดหนึ่งของอาคาร พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบประสานงานตามขั้นตอนฉุกเฉิน หลินเยว่เดินไปยังทางออก พร้อมพนักงานกลุ่มสุดท้าย
หัวใจของเธอเต้นแรง ภาพรายงานปัญหาระบบครัว เมื่อสองวันก่อนผุดขึ้นมา
ทำไมถึงยังมีกลิ่น...
เธอไม่รู้คำตอบ
และไม่คิดจะเสียเวลา เข้าไปหาคำตอบด้วยตนเอง
สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือ พาคนออกไปให้พ้นพื้นที่เสี่ยง
“ทุกคนครบไหม?”
เธอถามระหว่างเดิน พนักงานคนหนึ่งหันมามองรอบตัว
“ผมคิดว่าครบครับ!”
“คิดว่าหรือครบจริง?”
“เดี๋ยวผมตรวจรายชื่อครับ!”
หลินเยว่พยักหน้า
“ไปตรวจที่จุดรวมพลข้างนอก!”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดินอีกด้าน
“เชฟหลิน!”
อาเฟยวิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ผมอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์ ได้ยินเสียงแจ้งเหตุ เลยรีบออกมา!”
หลินเยว่หันขวับ
“อาเฟย!”
“ครับ!”
“ทำไมยังอยู่ข้างใน!”
“ผมกำลังเก็บของครับ!”
“ของอะไรสำคัญกว่าชีวิตตัวเอง!”
ชายหนุ่มหน้าซีด
“ขอโทษครับเชฟ!”
หลินเยว่รีบคว้าแขนเขา
“ไม่ต้องขอโทษแล้ว ไป!”
ทั้งสองเร่งฝีเท้าไปทางประตูหนีไฟ
ประตูอยู่ไม่ไกล
อีกเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น
หลินเยว่รู้สึกได้ถึงมือของอาเฟยที่สั่น
“ไม่ต้องกลัว” เธอบอก “มองทางข้างหน้าไว้”
“ครับ!”
“อย่าวิ่งแซงกัน!”
“ครับ!”
เสียงแจ้งเหตุยังดังต่อเนื่อง
แล้วจู่ ๆ ...
เสียงทุ้มต่ำบางอย่าง ก็ดังขึ้นจากภายในอาคาร
หลินเยว่ชะงัก
มันไม่ใช่เสียงที่เธอเคยได้ยินจากเครื่องครัวใด ๆ
ไม่ใช่เสียงหม้อล้ม
ไม่ใช่เสียงท่อไอน้ำ
แต่เป็นเสียงที่ทำให้ความรู้สึก เย็นวาบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง
เธอหันไปมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบดึงอาเฟยให้พ้นแนวประตู
“หมอบลง!”
แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะคิด เสียงระเบิดดังสนั่น แรงกระแทกมหาศาลพุ่งผ่านทางเดิน
แสงสว่างวาบขึ้น
เสียงกระจกแตกดังระงม พื้นใต้เท้าสั่นสะเทือน หลินเยว่รู้สึกเหมือนถูกคลื่นที่มองไม่เห็น ผลักออกไปอย่างรุนแรง
เธอไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าร่างของตนกระแทกกับอะไร มีเพียงความเจ็บปวดฉับพลัน แล้วเสียงทั้งหมดก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป
ไกลขึ้น. .
ไกลขึ้น. . .
ราวกับโลกใบนี้ กำลังถูกจุ่มลงใต้น้ำ อย่างช้าๆ. . .
เกิดอะไรขึ้น...
หลินเยว่พยายามลืมตา
แต่เปลือกตาหนักเหลือเกิน
เธอได้ยินเสียงคนตะโกนอยู่ไกล ๆ
เสียงฝีเท้า
เสียงเรียกขอความช่วยเหลือ มีใครบางคนกำลังพูดชื่อของเธอ
แต่ถ้อยคำเหล่านั้นกลับฟังไม่ชัด
อาเฟย...
เด็กคนนั้นออกไปทันไหม...
เธออยากถาม
อยากรู้ว่าคนในครัวปลอดภัยหรือไม่
แต่ริมฝีปากกลับไม่ยอมขยับ
ความรู้สึกหนาวเย็นแปลกประหลาด เริ่มแทรกเข้ามา ทั้งที่เมื่อครู่ยังมีความร้อนมหาศาลอยู่รอบตัว จู่ๆ เกิดภาพย้อนกลับในหัวขึ้นมา อย่างรวดเร็ว
งานเลี้ยง...
ภาพกระดานรายการอาหารปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง
ยี่สิบแปดโต๊ะ
แขกสองร้อยแปดสิบคน
ซุป
ปลา
อาหารนึ่ง
ซาลาเปาหมูแดง
พรุ่งนี้...
อาหารยังไม่เสร็จเลย...
ความคิดนั้นผ่านเข้ามาตามความเคยชิน
แต่ทันใดนั้น ภาพอีกภาพก็ปรากฏขึ้น
โทรศัพท์บนโต๊ะ
ข้อความของมารดา
แม่จะรอนะ
หัวใจของหลินเยว่บีบรัดอย่างรุนแรง
แม่...
เธออยากยกมือขึ้น อยากหยิบโทรศัพท์
อยากโทรกลับไป
อยากบอกว่าเธอกำลังกลับบ้านแล้ว
แต่ไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย
พ่อ...
หนูยังไม่ได้ทำซาลาเปาให้กิน...
หญิงสาวพยายามฝืนลืมตาอีกครั้ง
ทว่าโลกตรงหน้ากลับมืดลงทุกขณะ
ความทรงจำหลายภาพไหลผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว ครัวหลังคฤหาสน์ตระกูลหลิน คุณย่าหัวเราะเมื่อเห็นซาลาเปาหน้าตาบิดเบี้ยว
บิดานั่งกุมขมับเพราะลูกสาวอยากไปเรียนเป็นเชฟ มารดายืนรอที่ประตูบ้าน มาดามลูซิลกับชามซอสที่แยกตัว
อาจารย์เฉินผู้ดุเก่ง หลี่ชุนฮวาที่ชอบหัวเราะเยาะเธอ เหอจวิ้นกับน้ำซุปที่เคี่ยวเข้มเกินไป
โจวเหม่ยหลิงที่บ่นให้เธอพัก อาเฟยที่บอกว่าอยากชิมสมองซาลาเปาของเธอ
ทุกคน
ทุกสถานที่
ทุกคำพูด
กำลังค่อย ๆ ลอยห่างออกไป. . .
ฉันยังอยากทำอาหารอีก...
ความคิดสุดท้ายของหลินเยว่เริ่มไม่เป็นประโยค
ยังมีอะไรอีกตั้งมากที่ฉันยังไม่ได้ทำ...
เธอนึกถึงคุณย่า
นึกถึงเสียงหัวเราะในครัว นึกถึงมือเหี่ยวย่นที่จับมือเล็ก ๆ ของเธอนวดแป้ง แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในความทรงจำ
“เสี่ยวเยว่...”
เสียงนั้นอบอุ่นเหลือเกิน
“เหนื่อยแล้วก็พักเสียบ้าง”
น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากหางตาของหลินเยว่ เธอไม่รู้ว่าตนร้องไห้จริงหรือเพียงกำลังฝัน
คุณย่าคะ...
หนูเหนื่อยจังเลย...
ความมืดค่อย ๆ กลืนกินทุกสิ่ง. . .
และในที่สุด...
หลินเยว่ก็ไม่รู้สึกเจ็บอีกเลย
ระหว่างความมืดกับแสงสว่าง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด
ไม่มีเวลา
ไม่มีเสียงนาฬิกา
ไม่มีแสงจากหน้าต่างห้องพัก
มีเพียงความมืดที่ดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด หลินเยว่รู้สึกคล้ายกำลังลอยอยู่กลางสายน้ำ บางครั้งเหมือนร่างกายเบาหวิว
บางครั้งกลับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่รู้ว่าตนยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ภาพจากอดีตแวบเข้ามาเป็นช่วง ๆ
ใบหน้ามารดา
เสียงของบิดา
ครัวที่ปารีส
ไอน้ำจากลังถึง
เธออยากเรียกใครสักคน
แต่ไม่รู้จะเรียกใคร
นี่ฉันตายแล้วหรือ...
ไม่มีคำตอบ
แล้วคนอื่นล่ะ...
อาเฟยปลอดภัยไหม...
ความเงียบยังคงอยู่ หลินเยว่พยายามขยับ
แต่ไม่รู้ว่าตนมีแขนขาอยู่หรือไม่
ความรู้สึกทุกอย่างประหลาดไปหมด
ทันใดนั้น กลิ่นบางอย่างก็ลอยเข้ามา
ไม่ใช่กลิ่นแก๊ส
ไม่ใช่กลิ่นไหม้
แต่เป็นกลิ่นดินชื้น
กลิ่นไม้เก่า
และกลิ่นสมุนไพรต้มที่ขมฝาด
กลิ่นอะไร...
เธอพยายามสูดหายใจ แล้วพบว่าตนหายใจได้
แต่ลมหายใจนั้นสั้นและติดขัด
ราวกับคนที่เพิ่งฟื้นจากไข้หนัก
โรงพยาบาลหรือ...
ความหวังเล็ก ๆ ผุดขึ้น
เธอพยายามลืมตา
แต่เปลือกตาหนักมาก
จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
แผ่วเบา
คล้ายเสียงผู้หญิง ที่ร้องไห้มาเป็นเวลานาน
“...ท่านพ่อ...”
หลินเยว่ชะงัก
เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากคนที่ยืนข้างเธอ มันคล้ายดังอยู่ภายในศีรษะ
“...ข้าขอโทษ...”
หลินเยว่พยายามตั้งใจฟัง
ใคร...
เสียงนั้นสั่นเครือ เต็มไปด้วยความอ่อนล้า และความสิ้นหวัง
“...ข้ารักษาบ้านไว้ไม่ได้...”
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
จู่ ๆ ภาพที่ไม่ใช่ความทรงจำของเธอก็ปรากฏขึ้น
บ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง
หลังคารั่ว
โต๊ะตัวเล็ก
หม้อดินที่มีน้ำอยู่เพียงครึ่งใบ หญิงสาวในชุดผ้าหยาบกำลังนั่งก้มหน้าร้องไห้ มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงประตู
ในมือเขาถือเอกสารเก่า ๆ แล้วตวาดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“สิบแปดตำลึง! เจ้าจะจ่ายหรือไม่จ่าย!”
หลินเยว่สะดุ้งอยู่ในความมืด
อะไรนะ...
สิบแปดตำลึง?
ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง มือผอมบางคู่หนึ่งกำลังค้นหาของในไห มีแป้งเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย
ข้าวสารแทบหมด
หญิงสาวเจ้าของมือคู่นั้นยกแขนเช็ดน้ำตา
แล้วพึมพำ
“ท่านแม่... ท่านอยู่ที่ใด...”
หลินเยว่รู้สึกเย็นวาบ
ไม่ใช่...
นี่ไม่ใช่ความทรงจำของฉัน...
เธอพยายามถอยหนีภาพเหล่านั้น
แต่กลับทำไม่ได้
เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เบาจนแทบจับคำไม่ได้
“...ข้าเหนื่อยเหลือเกิน...”
หลินเยว่รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ความรู้สึกเศร้าสร้อยที่ไม่ใช่ของตนเอง ไหลเข้ามาอย่างประหลาด
มันเป็นความหิว
ความหนาว
ความกลัว
และความสิ้นหวัง ของใครบางคนที่เธอไม่รู้จัก
หญิงสาวพยายามเรียก
เธอเป็นใคร...
ไม่มีเสียงตอบ
กลับสู่ความมืดระหว่างสองภพ
ภาพทุกอย่างเลือนหายไป เหลือเพียงความมืด แล้วความรู้สึกบางอย่างก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
คราวนี้เธอรู้สึกถึงสิ่งที่รองอยู่ใต้แผ่นหลัง
แข็ง
ไม่สม่ำเสมอ
และเย็นชื้น
เตียง?
เธอพยายามขยับนิ้ว ความเจ็บปวดแล่นผ่านข้อมือ
แต่...
มันเป็นความเจ็บปวดแบบคนมีชีวิต
ไม่ใช่ความว่างเปล่าเหมือนเมื่อครู่
หลินเยว่รู้สึกถึงลมหายใจ ได้ยินเสียงลมลอดช่องไม้ ได้ยินเสียงนกอยู่ไกล ๆ
และได้กลิ่นสมุนไพรขม ๆ ชัดเจนขึ้น
ฉัน...
ยังไม่ตายหรือ?
ทันใดนั้น!
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงทุบประตูดังสนั่น หลินเยว่สะดุ้งสุดตัว
“เสิ่นอวี้หลัน!”
เสียงชายคนหนึ่งตะโกนจากด้านนอก
“เสิ่นอวี้หลัน! เจ้ายังจะนอนอีกนานเท่าใด!”
หลินเยว่ขมวดคิ้ว
ใคร?
ปัง! ปัง!
“ออกมาเดี๋ยวนี้!”
เสิ่น... อะไรนะ?
ชายคนนั้นตะโกนต่อด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
“อย่าคิดว่าทำเป็นป่วยแล้วจะหนีหนี้พ้น!”
หลินเยว่พยายามลืมตา แสงสลัวลอดผ่านเปลือกตาเข้ามา
“วันนี้ข้าจะเอาคำตอบจากเจ้าให้ได้!”
ปัง!
“ได้ยินหรือไม่!”
หลินเยว่รู้สึกปวดศีรษะจนแทบระเบิด เธอพยายามยกมือขึ้นปิดหู
โอ๊ย...
ใครมันมาโวยวายอยู่หน้าห้องผู้ป่วยแต่เช้า!
เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“เสิ่นอวี้หลัน!”
คราวนี้หลินเยว่ทนไม่ไหว เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด แล้วตะโกนออกไปอย่างหงุดหงิด
“รู้แล้วน่า!”
เสียงของเธอแหบพร่าอย่างประหลาด
“จะทุบอะไรนักหนา!”
ความเงียบเกิดขึ้นทันที หลินเยว่หอบหายใจ
แต่ก่อนจะทันได้รู้สึกโล่งอก เสียงชายคนนั้นก็ดังขึ้นอีก
“ดี! ในที่สุดเจ้าก็ตื่น!”
เธอกัดฟัน
เออ! ตื่นแล้ว!
พอใจหรือยัง!
ชายคนนั้นตะโกนประโยคสุดท้าย
“เช่นนั้นก็ออกมาชำระหนี้สิบแปดตำลึงเสีย!”
หลินเยว่ชะงัก
...
อะไรนะ?
สิบแปด...
ตำลึง?
เธอนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนความคิดหนึ่งจะแล่นผ่านสมองอันหนักอึ้ง
เดี๋ยวนะ...
นี่ฉันประสบอุบัติเหตุ หรือหลุดเข้ามาในกองถ่ายละครจีนกันแน่!
— จบตอนที่ 3 —