PLIKNA · พลิกหน้า

ตอนที่ 4 ตื่นมาอีกที เจ้าหนี้ก็เคาะประตู — เชฟซาลาเปา เล่ม 1

นิยายจีนโบราณ · โรแมนติกคอมเมดี้ · อ่านฟรี

ชีวิตคนเราช่างประหลาดนัก บางคนตื่นขึ้นมาพร้อมโอกาสครั้งใหม่ บางคนตื่นขึ้นมาพร้อมความหวัง. . . แต่สำหรับเสิ่นอวี้หลัน นางกลับตื่นขึ้นมาพร้อมเจ้าหนี้ที่ยืนทุบประตู

ปัง! ปัง! ปัง!

“เสิ่นอวี้หลัน! เจ้ายังจะซ่อนหัวอยู่อีกหรือ!”

เสียงทุบประตูดังสนั่น ราวกับคนด้านนอกตั้งใจจะทุบให้บานไม้หลุดจากวงกบเสียให้ได้ หลินเยว่ซึ่งเพิ่งรวบรวมสติกลับมาได้เพียงน้อยนิด ถึงกับสะดุ้งจนปวดศีรษะจี๊ด

โอ๊ย...

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

เธอพยายามลืมตาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องผู้ป่วยหรือเครื่องวัดสัญญาณชีพ แต่เป็นคานไม้เก่าที่มีใยแมงมุมพาดอยู่ตรงมุมหนึ่ง

แสงแดดสีซีดลอดรอยแยกบนหลังคา ทาบลงบนผนังดินแตกร้าว หลินเยว่กะพริบตาถี่ ๆ

นี่มัน...

เธอพยายามยกมือขึ้นขยี้ตา

แต่ทันทีที่มือปรากฏตรงหน้า หัวใจของเธอก็เหมือนถูกใครกระชากลงไปในท้อง

มือคู่นั้นไม่ใช่มือของเธอ

มันเล็กกว่า

ผอมกว่า

ผิวซีดจนเห็นเส้นเลือดจาง ๆ ตรงหลังมือ นิ้วเรียวยาว มีรอยด้านจากงานหยาบอยู่ตามข้อนิ้ว และมีบาดแผลเก่าบางแห่งที่เพิ่งตกสะเก็ด หลินเยว่จ้องมันนิ่ง

จากนั้นจึงค่อย ๆ พลิกฝ่ามือ

ไม่ใช่...

มือฉันไม่ใช่แบบนี้ มือของเธอในชีวิตก่อนเต็มไปด้วยร่องรอยจากการทำครัว ทั้งรอยแผลเล็ก ๆ จากมีดและรอยไหม้จาง ๆ ที่ข้อมือซ้าย

โดยเฉพาะรอยแผลรูปเสี้ยวพระจันทร์ตรงโคนนิ้วโป้ง ซึ่งเกิดจากการเผลอสัมผัสขอบถาดอบร้อนจัดระหว่างฝึกงานในฝรั่งเศส

เธอจำมันได้แม่น

แต่ตอนนี้...

ไม่มีรอยนั้นแล้ว

“...”

หลินเยว่ค่อย ๆ ยกมืออีกข้างขึ้นมา แล้วจับแก้มตัวเอง

ใบหน้าซูบผอม

ผิวแห้ง

ริมฝีปากแตก

เส้นผมยาวยุ่งเหยิงจนพันกันอยู่ตรงบ่า หัวใจเต้นกระหน่ำ

เดี๋ยวนะ...

นี่มันไม่ใช่ร่างฉันนี่นา!

ปัง!

“เสิ่นอวี้หลัน!”

เสียงด้านนอกดังขึ้นอีก

“อย่าให้ข้าต้องพังประตูเข้าไป!”

หลินเยว่สะดุ้ง

“โอ๊ย! จะทุบอะไรนักหนา!”

เสียงที่หลุดจากปากเธอแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้

แต่ที่ทำให้เธอนิ่งงันยิ่งกว่าเสียงนั้น ก็คือถ้อยคำที่ตนเพิ่งพูดออกมา

มันมิใช่เพียงสำเนียงที่แตกต่าง เธอกลับเข้าใจคำพูดของชายด้านนอกอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่มั่นใจว่าไม่เคยได้ยินเขามาก่อน

หรือว่าฉันกำลังฝัน?

หลินเยว่ยกมือหยิกแขนตัวเอง

“อ๊ะ!”

เจ็บ!

เจ็บจริงเสียด้วย!

เธอก้มมองรอยแดงบนแขน ก่อนพึมพำอย่างหมดหวัง

“สวรรค์... ถ้านี่เป็นฝัน ก็ช่วยจัดฉากให้ดูดีหน่อยไม่ได้หรือไง”

ทันใดนั้น เสียงชายด้านนอกก็ดังขึ้นอีก

“เจ้าพูดอะไร! ออกมาเดี๋ยวนี้!”

หลินเยว่หลับตาแน่น

ตั้งสติ หลินเยว่ ตั้งสติ!

ชีวิตสุดท้ายที่เธอจำได้คือ ทางเดินบริการของโรงแรมในฮ่องกง

กลิ่นแก๊ส

เสียงแจ้งเหตุ

อาเฟยที่วิ่งออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์

แล้วก็...

เสียงระเบิด

แสงสว่างวาบ

ความเจ็บปวด

และความมืด

เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอก หัวใจยังเต้นอยู่

ลมหายใจยังอุ่น

ร่างกายยังรู้สึกเจ็บ

แต่ทุกอย่างรอบตัวกลับเปลี่ยนไปหมด

หลินเยว่ก้มหน้าลงช้า ๆ

ฉันตายแล้วจริง ๆ หรือ...

ความคิดนั้นทำให้ความหนาวเย็นแล่นผ่านทั่วร่าง ชั่วขณะหนึ่ง เธอแทบอยากร้องไห้ออกมา

หรือว่าเจ้าของร่างนี้ก็หมดลมหายใจ ในเวลาเดียวกันกับฉัน?

สวรรค์คงรีบรับวิญญาณจนตาลาย เลยหยิบผิดร่างกระมัง!

หลินเยว่ยกมือขึ้นมองคานไม้เหนือศีรษะ ก่อนบ่นกับความว่างเปล่า

“สวรรค์เจ้าขา! จะส่งข้ามาผิดทั้งที เหตุใดไม่ส่งเข้าวังหลวงบ้างเล่า!”

นางมองผนังดินแตกร้าวด้วยสายตาตัดพ้อ

“ไม่ต้องเป็นฮองเฮาก็ได้ เป็นคุณหนูตระกูลมั่งคั่งสักบ้าน ข้าก็ไม่ถือสาหรอก!”

เสียงลมลอดผ่านช่องหลังคา นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ

“เอาเถิด อย่างน้อยข้าก็ยังมีลมหายใจ”

ภาพความทรงจำของหญิงสาวเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นอีกครั้ง ทั้งความหิว ความกลัว และความโดดเดี่ยว ที่นางแทบแบกรับไม่ไหว

หลินเยว่ค่อย ๆ กำมือผอมบางคู่นั้นไว้

เจ้าคงเหนื่อยมามากแล้วสินะ...

หากข้าได้ใช้ชีวิตนี้ต่อ ก็จะไม่ปล่อยให้ความพยายามของเจ้าสูญเปล่า

เพิ่งคิดจบ เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นราวกับสวรรค์ตั้งใจขัดจังหวะ

เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!ปัง!

“เสิ่นอวี้หลัน! อย่าคิดว่าทำเป็นป่วยแล้วจะหนีหนี้ได้!”

หลินเยว่กัดฟัน

หนีหนี้?

ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน!

เธอหันไปมองประตูอย่างโมโห แล้วตะโกนกลับไปสุดเสียงเท่าที่ร่างกายจะอำนวย

“ท่านจะทุบอีกกี่ครั้งกัน! หากประตูพัง ท่านจะจ่ายค่าซ่อมให้ข้าหรือ!”

ด้านนอกเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงชายคนเดิม จะดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

“นังเด็กปากดี! เจ้ายังกล้าต่อปากต่อคำกับข้าอีกหรือ!”

หลินเยว่แค่นหัวเราะ

“หากข้าไม่ใช้ปากตอบ จะให้ใช้เท้าตอบหรือ!”

“เจ้า!”

“อีกอย่าง ข้ายังป่วยอยู่! ท่านจะทวงหนี้หรือทวงวิญญาณกันแน่!”

คราวนี้คนด้านนอกถึงกับเงียบไป หลินเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ดี! เงียบเสียที

แต่แล้ว...

“ข้าจะนับถึงสาม!”

เสียงชายคนนั้นดังขึ้นอีก

“หนึ่ง!”

หลินเยว่กลอกตา

“สอง!”

เธอมองประตู

“สาม!”

ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น

“จางต้าฝู! เจ้าจะเอะอะโวยวายอะไรแต่เช้า!”

หลินเยว่ชะงัก

เสียงนั้นแหบเล็กน้อย แต่หนักแน่นราวกับเจ้าของไม่เคยกลัวผู้ใด

“เจ้าทุบประตูจนคนทั้งตรอกตื่นกันหมดแล้ว! บ้านข้าอยู่ติดกัน ไม่ใช่บ้านคนหูหนวก!”

“ป้าหลิว!” ชายคนนั้นตะคอก “นี่ไม่ใช่ธุระของเจ้า!”

“ไม่ใช่ธุระของข้าแล้วอย่างไร! ประตูบ้านนางอยู่ตรงนี้ แต่เสียงเจ้าดังไปถึงเรือนข้า!”

“ข้ามาทวงหนี้!”

“ทวงหนี้ก็ทวงไปสิ! เจ้าต้องทุบประตูเหมือนกำลังตีเกราะออกรบด้วยหรือ!”

หลินเยว่ซึ่งนั่งอยู่บนเตียงถึงกับเบิกตา

โอ้โห...

คุณป้าคนนี้ไม่ธรรมดาแฮะ เสียงชายด้านนอกอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังเจือความไม่พอใจ

“นางติดเงินข้า!”

“ข้ารู้!”

“สิบแปดตำลึง!”

“ข้าก็ได้ยินเจ้าตะโกนมาสามวันแล้ว!”

“ถ้าเช่นนั้นก็อย่ามายุ่ง!”

“หากเจ้าพูดเบาลงสักหน่อย ข้าก็ไม่อยากยุ่งหรอก!”

หลินเยว่หลุดหัวเราะพรืด

แต่หัวเราะได้เพียงนิดเดียว ก็ไอจนตัวงอ

“แค่ก! แค่ก!”

เสียงไอของเธอดังลอดออกไปถึงด้านนอก หญิงผู้ถูกเรียกว่าป้าหลิวรีบตะโกน

“อวี้หลัน! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!”

หลินเยว่ชะงัก

อวี้หลัน...

ชื่อดังกล่าวทำให้ศีรษะของเธอปวดจี๊ด ภาพบางอย่างแวบเข้ามา หญิงชราคนหนึ่งยืนถือถ้วยยาตรงหน้า

มือหยาบกร้านแตะหน้าผาก เสียงบ่นอย่างเป็นห่วง

“เจ้าเด็กโง่! ป่วยเช่นนี้ยังจะฝืนลุกไปทำงานอีกหรือ!”

ภาพหายไปอย่างรวดเร็ว หลินเยว่ยกมือกุมขมับ

“ข้า...”

เสียงเธอสั่นเล็กน้อย

“ข้ายังอยู่...”

ป้าหลิวถอนหายใจดังจนได้ยินผ่านประตู

“สวรรค์ยังเมตตา! ข้านึกว่าเจ้า...”

นางหยุดพูดกลางคัน ก่อนหันไปตวาดชายข้างตัว

“เห็นหรือไม่! นางเพิ่งฟื้นจากไข้ เจ้ายังจะเร่งรัดอีก!”

จางต้าฝูส่งเสียงฮึดฮัด

“ข้ามิได้มาทำร้ายนาง ข้าเพียงมาทวงสิ่งที่เป็นของข้า!”

“เช่นนั้นก็กลับไปก่อน!”

“แต่...”

“หรือจะให้ข้าไปตามมือปราบ มาดูว่าเจ้าคิดจะพังประตูบ้านคนป่วย?”

เกิดความเงียบขึ้น หลินเยว่เงี่ยหูฟัง ชายคนนั้นสบถเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“ดี! ข้าให้เวลาอีกเจ็ดวัน!”

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

เจ็ดวัน?

“ครบเจ็ดวันแล้วข้าจะมาใหม่! เมื่อถึงกำหนดชำระตามสัญญา อย่าหวังว่าข้าจะผ่อนปรนอีก!”

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังห่างออกไป ก่อนป้าหลิวจะตะโกนตามหลัง

“เดินดี ๆ เล่า! ระวังสะดุดความโลภของตัวเองหัวคะมำ!”

หลินเยว่ยกมือปิดปาก

แต่กลั้นหัวเราะไม่อยู่

“ฮ่า... แค่ก! แค่ก!”

โอ๊ย... ป้าคนนี้ปากจัดจริง ๆ!

ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เบากว่าเดิมมาก

ก๊อก ก๊อก

“อวี้หลันเอ๋ย”

เสียงป้าหลิวอ่อนลงทันที

“เปิดประตูให้ป้าหน่อยเถิด”

หลินเยว่ก้มมองแขนขาของตัวเอง

เธอลองขยับขา

ยังมีแรงอยู่บ้าง

แต่เพียงลุกขึ้นนั่งตรง ๆ โลกก็หมุนจนต้องรีบจับขอบเตียง

“อึก...”

แย่ละ

ร่างนี้อ่อนแรงมาก เธอพยายามประคองตัวลงจากเตียง ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นดินเย็นชื้น

เพียงก้าวแรก หัวเข่าก็แทบทรุด

“โอ๊ย...”

เสียงป้าหลิวดังจากด้านนอก

“อวี้หลัน! เจ้าอย่าฝืนลุกนะ!”

หลินเยว่ชะงัก

อ้าว...

แล้วจะให้เปิดประตูอย่างไรล่ะป้า!

“ป้าเข้ามาเองได้ไหม!”

เธอตอบเสียงแหบ

“ประตูลงกลอนอยู่หรือเปล่า?”

หลินเยว่เหลือบมองบานไม้ กลอนเป็นเพียงไม้สลักธรรมดา และดูเหมือนจะไม่ได้ขัดไว้

“เหมือนจะไม่ได้ลงเจ้าค่ะ!”

“ดี!”

ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดยาว หญิงวัยห้าสิบกว่าในเสื้อผ้าสีน้ำตาลซีดก้าวเข้ามา ใบหน้าของนางมีริ้วรอยตามวัย ผมดำปนเทารวบไว้เรียบร้อย มือหนึ่งถือห่อผ้า อีกมือหิ้วตะกร้าไม้ไผ่

ทันทีที่เห็นหลินเยว่ยืนโงนเงนอยู่ข้างเตียง หญิงผู้นั้นก็เบิกตากว้าง

“อวี้หลัน!”

ตะกร้าถูกวางลงบนโต๊ะ ป้าหลิวรีบเดินเข้ามาประคอง

“เจ้าจะลุกมาทำไม! เพิ่งฟื้นไข้แท้ ๆ!”

หลินเยว่ถูกพากลับไปนั่งบนเตียงอย่างไม่อาจขัดขืน

“ข้า...”

เธออ้าปาก

แล้วหยุด

เพราะไม่รู้ว่าจะเรียกหญิงตรงหน้าอย่างไร โชคดีที่ป้าหลิวไม่ได้สนใจความผิดปกตินั้น นางยกมือแตะหน้าผากหลินเยว่

“อืม... ไข้ลดลงมากแล้ว”

ก่อนจับข้อมือดู

“แต่ตัวยังเย็น มือไม้ไม่มีแรง หน้าซีดเหมือนกระดาษไหว้เจ้า”

หลินเยว่ยิ้มแห้ง

“ป้าชมข้าหรือเจ้าคะ?”

ป้าหลิวชะงัก

แล้วมองเธออย่างประหลาดใจ

“เจ้าเด็กคนนี้... เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็รู้จักต่อปากต่อคำแล้วหรือ!”

หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ

“ข้าคงยังไม่ตายกระมังเจ้าคะ”

คำพูดนั้นทำให้ป้าหลิวนิ่งไป หญิงสูงวัยเม้มปาก ก่อนใช้ปลายนิ้วแตะหน้าผากหลินเยว่อีกครั้ง

“อย่าพูดคำไม่เป็นมงคล!”

น้ำเสียงฟังดุ

แต่แววตากลับแดงเรื่อ

“สามคืนก่อนเจ้าตัวร้อนเสียจน ข้ากลัวว่าเช้ามา แล้วจะไม่เห็นเจ้าลืมตาอีก”

หลินเยว่ชะงัก

สามคืน...

ป้าหลิวถอนหายใจ

“หมอจ่ายยาให้ แต่ยาก็มีราคา ข้าได้แต่ช่วยต้มให้ตามที่มี”

นางหันหน้าหนีเล็กน้อย

“เมื่อวานเจ้าไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมลืมตา ข้าเรียกเท่าไรก็ไม่ตอบ”

หลินเยว่รู้สึกแน่นในอกอย่างประหลาด

มิใช่เพียงเพราะคำพูดของหญิงตรงหน้า

แต่เพราะภาพหนึ่งกำลังผุดขึ้นมาในหัว

แสงตะเกียงสลัว

ถ้วยยาขม

มือของหญิงสูงวัยที่คอยใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผาก

เสียงบ่น...

“อวี้หลันเอ๋ย เจ้าต้องอดทนอีกหน่อยนะ”

หลินเยว่ก้มหน้าลง ความทรงจำนั้นมิใช่ของเธอ

แต่ความอบอุ่นกลับเป็นสิ่งที่สัมผัสได้จริง

ป้าหลิวหยิบห่อผ้าจากตะกร้า

“เอ้า ข้าต้มข้าวมาให้หน่อยหนึ่ง”

เมื่อเปิดผ้าออก กลิ่นข้าวต้มอุ่น ๆ ก็ลอยขึ้นมา เป็นกลิ่นเรียบง่าย

ไม่เข้มข้น ไม่ใส่เครื่องปรุงใดๆ

ไม่มีเครื่องเทศราคาแพง

มีเพียงกลิ่นข้าวที่ต้มจนเมล็ดนุ่มแตกตัวในน้ำ หลินเยว่จ้องชามตรงหน้า ท้องของเธอร้องทันที

จ๊อก...

ทั้งสองคนเงียบไป ป้าหลิวก้มมองท้องเธอ

ก่อนเลิกคิ้ว

“ดูท่าท้องเจ้าจะพูดได้คล่องกว่าปากเสียอีก”

หลินเยว่หน้าแดง

“ป้าหลิว!”

“อะไรเล่า! ข้าพูดผิดหรือ?”

“...ไม่ผิดเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็กิน!”

หลินเยว่รับชามมาด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย เธอยกช้อนดินเผาขึ้นตักข้าวต้ม

เป่าให้คลายร้อน

ก่อนส่งเข้าปาก

ข้าวต้มอุ่น ๆ ไหลผ่านลำคออย่างช้า ๆ

รสชาติอ่อนมาก

แทบไม่มีเครื่องปรุง

แต่ความร้อนของมันช่วยให้ กระเพาะที่ว่างเปล่ามานานค่อย ๆ คลายตัว

หลินเยว่หลับตาลง ในชีวิตก่อน เธอเคยชิมอาหารที่ใช้วัตถุดิบราคาสูงจนน่าตกใจ เคยทำซุปที่ต้องเตรียมหลายชั่วโมง

เคยกินอาหารจากภัตตาคารชื่อดัง

แต่ข้าวต้มจืดชามนี้...

กลับทำให้เธออยากร้องไห้

ไม่ใช่เพราะมันอร่อยเลิศล้ำ

หากเพราะมันเป็นอาหารมื้อแรก หลังจากที่เธอคิดว่าตนตายไปแล้ว อาหารที่ใครบางคนตั้งใจยกมาให้ ทั้งที่คนผู้นั้นก็ไม่ได้มั่งมีอะไร

หลินเยว่ก้มหน้ากินเงียบ ๆ ป้าหลิวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนบ่นเบา ๆ

“กินช้า ๆ สิ ไม่มีผู้ใดมาแย่ง”

หลินเยว่พยักหน้า

“เจ้าค่ะ”

“แล้วอย่าร้องไห้ลงไปในชาม”

มือที่ถือช้อนของเธอชะงัก

“ข้าไม่ได้ร้องเสียหน่อย”

ป้าหลิวแค่นหัวเราะ

“หากน้ำตาไม่ไหล แล้วเหตุใดข้าวต้มของเจ้าจึงจะเค็มกว่าของผู้อื่นเล่า”

หลินเยว่หลุดหัวเราะทั้งน้ำตา

“ป้า...”

หญิงสูงวัยหันหน้าหนี

“กินไปเถิด!”

แต่ขณะที่หลินเยว่ก้มหน้ากินต่อ นางกลับเห็นป้าหลิวแอบใช้ชายแขนเสื้อเช็ดหางตาตัวเองอย่างรวดเร็ว

หลังจากกินข้าวต้มหมดไปเกือบครึ่งชาม หลินเยว่ก็เริ่มมีแรงขึ้นเล็กน้อย

เธอวางช้อนลง

แล้วมองไปรอบห้องอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก ห้องที่เธอนอนอยู่มีขนาดเล็กมาก ผนังทำจากดินอัดผสมไม้

หลังคามุงกระเบื้องเก่าที่มีรอยแตกร้าวหลายแห่ง เตียงเป็นแคร่ไม้ปูด้วยเสื่อเก่าและผ้าห่มบาง ๆ มุมห้องมีหีบไม้ใบหนึ่ง

อีกด้านเป็นโต๊ะเตี้ย ที่ขาข้างหนึ่งถูกหนุนด้วยก้อนอิฐ

บนโต๊ะมีถ้วยดินเผาสองใบ ตะเกียบไม้คู่หนึ่ง

และตะเกียงน้ำมันที่เหลือเชื้อเพลิงไม่มาก

หน้าต่างเป็นบานไม้เล็ก ๆ เปิดรับแสงจากลานบ้าน ลมเย็นลอดผ่านช่องแตกของผนังเข้ามาเป็นระยะ หลินเยว่มองทุกอย่างเงียบ ๆ

นี่มัน...

จนจริง ๆ ด้วย

เธอไม่ได้ดูถูกความยากจน

แต่ความแตกต่างระหว่างชีวิตก่อน กับชีวิตปัจจุบันรุนแรงเกินกว่า สมองจะรับได้ในคราวเดียว

เมื่อคืนก่อนที่จำได้ เธอยังเป็นหัวหน้าเชฟของโรงแรมหรูในฮ่องกง

มีครัวทันสมัย

มีอุปกรณ์ครบครัน มีคนช่วยงานหลายสิบชีวิต

แต่ตอนนี้...

เธอมีเตียงแข็ง ๆ หนึ่งหลัง

ถ้วยบิ่นหนึ่งใบ

และเจ้าหนี้หนึ่งคน ที่ดูจะมีความขยันมากกว่าพนักงานโรงแรมเสียอีก

หลินเยว่ถอนหายใจยาว

“เฮ้อ...”

ป้าหลิวหันมา

“เป็นอะไรอีก?”

หญิงสาวมองเพดาน

“ข้ากำลังคิดว่า... สวรรค์ช่างจัดที่พักให้ข้าได้ประหยัดนัก”

ป้าหลิวเลิกคิ้ว

“ประหยัดอะไรของเจ้า?”

“ก็...”

หลินเยว่กวาดตามองห้อง

“หลังคามีช่องรับแสงโดยไม่ต้องเปิดหน้าต่าง ผนังมีช่องรับลมโดยไม่ต้องทำพัด แล้วเตียงก็แข็งเสียจนไม่ต้องกลัวนอนเพลิน!”

ป้าหลิวอ้าปากค้าง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้าเด็กบ้า!”

หลินเยว่ยิ้มตาม

“ข้าพูดจริงนะเจ้าคะ”

“จริงบ้านเจ้าน่ะสิ!”

ป้าหลิวหัวเราะจนไหล่สั่น

“เมื่อก่อนเจ้าเอาแต่ก้มหน้าเงียบ ๆ วันนี้เหตุใดจึงปากคมขึ้นนัก!”

หลินเยว่ชะงัก

เมื่อก่อน?

นางคงหมายถึงเจ้าของร่างเดิม หญิงสาวรีบลดรอยยิ้มลง

“ข้า... คงเกือบตายมาครั้งหนึ่ง เลยคิดได้กระมังเจ้าคะ”

ป้าหลิวหยุดหัวเราะ ก่อนพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ก็ดีแล้ว”

นางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คนเราเมื่อลุกจากความตายมาได้ ก็อย่าเอาแต่ก้มหน้ารับชะตาอีกเลย”

หลินเยว่มองหญิงตรงหน้า หัวใจพลันรู้สึกอุ่นขึ้น

ป้าคนนี้...

ถึงจะปากร้าย แต่ใจดีจริง ๆ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ขอบคุณนะเจ้าคะ”

ป้าหลิวโบกมือ

“ไม่ต้องขอบคุณ!”

“แต่ข้า...”

“ถ้าอยากขอบคุณ ก็รีบหายป่วย แล้วหาอะไรใส่ท้องตัวเองให้เป็นเรื่องเป็นราวเสีย!”

— จบตอนที่ 4 —

“คนเราเมื่อลุกจากความตายมาได้ ก็อย่าเอาแต่ก้มหน้ารับชะตาอีกเลย”

แชร์ Facebookแชร์ LINE