เมื่อหม้อน้ำเริ่มร้อน ไอน้ำก็ค่อย ๆ ลอยขึ้น หลินเยว่ตรวจปริมาณน้ำในหม้อ น้ำต้องมากพอสำหรับระยะเวลานึ่ง แต่ไม่สูงจนแตะก้นลังถึง
นางจัดการวางลังถึงไม้ไผ่ลง อย่างระมัดระวัง ซาลาเปาทั้งห้าลูกถูกจัดเรียงเว้นระยะ ไม่เบียดกันจนเกินไป
จากนั้นจึงปิดฝา
เสียงน้ำเดือดเบาๆ ดังจากใต้ลังถึง เสียงฟืนแตกเสียงเปรี๊ยะเป็นระยะ กลิ่นไม้ไหม้อ่อน ๆ ลอยปนมากับไอน้ำที่ออกตามขอบฝา
หลินเยว่ยืนมองเตา มือทั้งสองประสานกันอยู่ด้านหน้า
ป้าหลิวมองเธอ
“ทำไมทำหน้าเหมือนกำลังรอผลสอบ?”
หลินเยว่ยิ้ม
“ก็คล้ายกันเจ้าค่ะ”
“หือ?”
“ถ้าซาลาเปาออกมาดี ข้าก็สอบผ่าน”
“แล้วถ้าไม่ดี?”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“ข้าก็ต้องหาทางเริ่มใหม่”
ป้าหลิวพยักหน้า
“ดี”
นางมองลังถึง
“แต่ข้าหวังว่าจะผ่านตั้งแต่ครั้งแรก”
หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ
“ข้าก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ระหว่างรอเวลา หลินเยว่ต้องคอยรักษาไฟให้เหมาะสม ตรวจว่ามีน้ำเพียงพอ และฟังเสียงเดือดของน้ำในหม้อ
เมื่อครบเวลาตามที่ประเมินไว้ จากขนาดซาลาเปาและลักษณะการนึ่ง เธอจึงปิดไฟ ปล่อยให้ไอน้ำสงบลงช่วงสั้น ๆ จากนั้นใช้ผ้าหนาเปิดฝาอย่างระมัดระวัง ไม่ให้หยดน้ำจากฝาตกลงบนซาลาเปา
ทันทีที่ฝาถูกยกขึ้น...
ไอร้อนสีขาวก็พวยพุ่งออกมา กลิ่นแป้งสาลีที่นึ่งสุกลอยขึ้นอย่างนุ่มนวล ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผักดองที่ผ่านการผัดกับขิงและต้นหอม
หลินเยว่ยืนนิ่ง
ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ซาลาเปาทั้งห้าลูกขยายตัว ขึ้นจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด แม้ผิวของแป้งนึ่งนี้ จะไม่เรียบสมบูรณ์แบบทุกลูกก็ตาม
บางลูกมีรอยจีบเบี้ยว บางลูกเอียงเล็กน้อย
แต่เนื้อแป้งดูนุ่มฟู และไม่มีลูกใดแตกจนไส้ทะลักออกมา
ป้าหลิวชะโงกหน้ามอง
“โอ้...”
หญิงสูงวัยอุทาน
“ดูดีทีเดียว!”
หลินเยว่ยิ้มช้า ๆ หัวใจของเธอเต้นแรง เธอใช้ตะเกียบคีบซาลาเปาลูกหนึ่งออกมาวางบนจาน
ปล่อยให้คลายความร้อนสักพักใหญ่ นางใช้มือหยิบและกินได้อย่างปลอดภัย จากนั้นจึงค่อย ๆ ฉีกตัวซาลาเปาออก เนื้อแป้งด้านในนุ่ม
มีโพรงอากาศเล็ก ๆ กระจายอยู่
ไม่เปียกแฉะ
ไม่แน่นแข็ง
ไส้ผักดองด้านในส่งกลิ่นหอมอุ่น ๆ ของขิงและต้นหอม หลินเยว่ยกขึ้นชิมคำเล็ก ๆ
เธอเคี้ยวช้าๆ
รสแป้งนุ่มออกหวานอ่อนตามธรรมชาติ ไส้ผักดองมีรสเค็มเปรี้ยวพอเหมาะ กลิ่นขิงช่วยให้รสสดชื่นขึ้น
ไม่ใช่อาหารหรูหรา
ไม่มีเนื้อสัตว์
ไม่มีเครื่องปรุงราคาแพง
แต่ส่วนประกอบแต่ละอย่าง กลับทำหน้าที่ของมันได้อย่างพอดี
หญิงสาวหลับตาลง. . .
ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นซาลาเปาทำให้เธอรู้สึก เหมือนยืนอยู่ในครัวหลังคฤหาสน์ตระกูลหลินอีกครั้ง คุณย่านั่งอยู่ข้างเตา ฝนตกอยู่หลังหน้าต่าง
เด็กหญิงตัวเล็กกำลังหัวเราะเพราะแป้งติดมือ หลินเยว่ลืมตาขึ้น น้ำตาเอ่ออยู่ตรงขอบตา
แต่ครั้งนี้เธอยิ้ม
“คุณย่าคะ...”
เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“หนูทำได้แล้ว”
ป้าหลิวหันมา
“เจ้าพูดอะไร?”
หลินเยว่รีบส่ายหน้า
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”
เธอแบ่งซาลาเปาลูกที่ชิมแล้วอีกส่วนหนึ่งยื่นให้
“ป้าลองชิมสิ”
หญิงสูงวัยรับไป
กัดหนึ่งคำ
เคี้ยวช้า ๆ
แล้วนิ่ง
หลินเยว่เฝ้ามองอย่างลุ้นระทึก
“เป็นอย่างไรเจ้าคะ?”
ป้าหลิวยังคงเคี้ยว
“ป้า?”
หญิงสูงวัยกลืนอาหาร
ก่อนเลิกคิ้ว
“อร่อย”
หลินเยว่เบิกตากว้าง
“จริงหรือเจ้าคะ!”
“จริงสิ”
“อร่อยมากไหม?”
ป้าหลิวยิ้ม
“มาก”
หลินเยว่ยกสองมือขึ้นอย่างดีใจ
“ฮ่า! สำเร็จแล้ว!”
ป้าหลิวหัวเราะ
“ดูเจ้าสิ ดีใจเหมือนเก็บเงินได้สิบตำลึง!”
หญิงสาวหัวเราะตาม
“มากกว่านั้นอีกเจ้าค่ะ!”
“มากกว่าได้สิบตำลึง?”
“เจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวส่ายหน้า
“เจ้าคงรักการทำอาหารมากจริง ๆ”
หลินเยว่ชะงัก
ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“ใช่เจ้าค่ะ”
เธอมองซาลาเปาที่เหลืออยู่ในลังถึง
ดวงตาอ่อนโยนลง
“ข้ารักมันมาก”
หลังจากกินซาลาเปาลูกทดลองร่วมกันแล้ว หลินเยว่ก็นั่งลงที่โต๊ะเตี้ย เธอหยิบถ่านก้อนเล็กที่เหลือจากเตามาใช้เขียนตัวเลขคร่าวๆ ลงบนเศษกระดาษที่พบในบ้าน ป้าหลิวมองอย่างสงสัย
“เจ้าทำอะไร?”
“คิดต้นทุนเจ้าค่ะ”
“ต้นทุน?”
“ค่าของที่ใช้ทำซาลาเปา”
ป้าหลิวเดินเข้ามาดู หลินเยว่ชี้ให้เห็นทีละรายการ
แป้ง
ผักดอง
ต้นหอม
ขิง
เชื้อไฟ
และหัวเชื้อที่ยืมมา ซึ่งต้องคืนเป็นส่วนผสมที่เลี้ยงต่อได้
“แม้ของบางอย่างป้าจะให้ข้ายืม แต่เวลาคิดว่าจะขายได้กำไรหรือไม่ ข้าต้องนับมันด้วย”
ป้าหลิวเลิกคิ้ว
“ทำไมเล่า? ข้าก็ไม่ได้คิดเงินเจ้า”
หลินเยว่ยิ้ม
“วันนี้ป้าไม่คิด แต่วันหน้าถ้าข้าต้องซื้อเอง ข้าก็ต้องรู้ว่าต้องใช้เงินเท่าใด”
หญิงสูงวัยพยักหน้าช้า ๆ
“อืม...”
หลินเยว่พูดต่อ
“แล้วข้าต้องเผื่อค่าฟืน ค่าที่ขายของ และของที่อาจขายไม่หมดด้วย”
ป้าหลิวมองเธออย่างประหลาดใจ
“เจ้าไปเรียนเรื่องเหล่านี้มาจากที่ใด?”
หลินเยว่ชะงัก
อุ๊ย...
คำถามเดิมอีกแล้ว!
เธอรีบยิ้ม
“ข้า... ลองคิดดูเองเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวมองตัวเลขบนกระดาษ ก่อนหันกลับมามองหน้าเธอ
“คิดเอง?”
“เจ้าค่ะ”
“เพิ่งฟื้นไข้ไม่กี่วัน แต่คิดเรื่องค้าขายได้ถึงเพียงนี้?”
หลินเยว่ยิ้มแห้ง
“สงสัยข้าจะหิวเงินมากเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวนิ่งไป
ก่อนหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้าเด็กนี่!”
หลินเยว่หัวเราะตาม
“ก็ข้าติดหนี้ตั้งสิบแปดตำลึงนี่เจ้าคะ!”
เมื่อพูดถึงหนี้ รอยยิ้มของทั้งสองก็ค่อย ๆ ลดลง หลินเยว่ก้มมองตัวเลข หากขายซาลาเปาลูกละหกอีแปะ
ห้าลูกก็ได้เงินเพียงสามสิบอีแปะ
ยังไม่หักต้นทุน
แม้จะขายได้กำไรจริงสักสิบกว่าอีแปะ ก็ยังห่างไกลจากหนี้สิบแปดตำลึงเหลือเกิน
ถ้าหนึ่งตำลึงคิดเป็นเงินหนึ่งพันอีแปะ...
สิบแปดตำลึงก็...
หลินเยว่เงียบไป
ก่อนค่อย ๆ ยกมือกุมหน้าผาก
“เฮ้อ...”
ป้าหลิวหันมา
“เป็นอะไรอีก?”
หญิงสาวยิ้มอย่างหมดหวัง
“ข้ากำลังคิดว่า หากเจ้าหนี้ชอบกินซาลาเปา ข้าคงต้องขายให้เขากิน จนท้องแตกกระมังเจ้าคะ”
ป้าหลิวหัวเราะพรืด
“จางต้าฝูน่ะหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“คนอย่างนั้น ต่อให้เจ้าป้อนซาลาเปาจนล้นปาก เขาก็ยังคิดเงินค่าที่เจ้ายื่นมือไปใกล้หน้าอยู่ดี!”
หลินเยว่หลุดหัวเราะ
“ป้าหลิว! ท่านพูดเสียข้าเห็นภาพเลย!”
หญิงสูงวัยส่ายหน้า
“อย่าไปคิดเรื่องหนี้ทั้งหมดในวันเดียว”
นางชี้ไปที่ลังถึง
“ตอนนี้เจ้าทำซาลาเปาได้แล้ว”
“เจ้าค่ะ”
“ขั้นต่อไปก็เอาไปขาย”
หลินเยว่พยักหน้า
“จริงด้วย”
ป้าหลิวยิ้ม
“ของกินอร่อย หากไม่มีคนซื้อ ก็ยังไม่ได้เงินอยู่ดี”
หลินเยว่หันไปมองซาลาเปาที่เหลือ คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ถูกต้องที่สุดเจ้าค่ะ”
เธอยกมือขึ้นตบโต๊ะเบา ๆ
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปตลาด!”
ป้าหลิวเบิกตา
“พรุ่งนี้?”
“เจ้าค่ะ!”
“เจ้าจะไปทั้งที่ยังเดินไม่คล่องนี่หรือ!”
หลินเยว่ชะงัก
“เอ่อ...”
“เจ้าคิดจะหาบลังถึงไปเอง?”
“ข้า...”
“แล้วใครจะก่อไฟ?”
“ข้า...”
“แล้วจะยืนขายทั้งวันหรือ?”
หลินเยว่กะพริบตา ป้าหลิวยกมือเท้าสะเอว
“ตอบมาสิ!”
หญิงสาวค่อย ๆ ยิ้มแห้ง
“ป้าหลิวเจ้าคะ...”
“ว่าอย่างไร!”
“ข้าขอคิดแผนก่อนอีกนิดได้หรือไม่?”
ป้าหลิวระเบิดหัวเราะ
“ฮ่าๆๆ! ในที่สุดเจ้าก็รู้จักคิดก่อนทำเสียที!”
หลินเยว่กุมหน้าผาก
สวรรค์...
ฉันเคยบริหารครัวที่มีคนทำงานหลายสิบชีวิต
แต่ตอนนี้กลับถูกป้าคนหนึ่งสอบสวนจนพูดไม่ออก!
เธอเงยหน้ามองป้าหลิว ก่อนยิ้มอย่างยอมแพ้
“เช่นนั้นข้าขอความช่วยเหลือ จากป้าสักเรื่องได้หรือไม่เจ้าคะ?”
หญิงสูงวัยเลิกคิ้ว
“เรื่องอะไร?”
“ข้าอยากรู้ว่าตลาดใดขายอาหารได้ดี และต้องจ่ายค่าที่เท่าใด”
ป้าหลิวพยักหน้า
“เรื่องนี้ข้ารู้”
หลินเยว่ยิ้มกว้าง
“จริงหรือเจ้าคะ!”
“ข้าเคยขายอาหาร อยู่ตลาดประตูตะวันออก”
“ยอดเยี่ยม!”
ป้าหลิวชะงัก
“อะไรเยี่ยม?”
“ก็...”
หลินเยว่รีบแก้คำ
“ข้าหมายถึงดีมากเจ้าค่ะ!”
หญิงสูงวัยมองเธออย่างสงสัย
“เจ้าพูดจาประหลาดอีกแล้ว”
หลินเยว่หัวเราะแห้ง
“สงสัยไข้ยังไม่หายดีเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวถอนหายใจ
“เฮ้อ...”
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าเช่นนั้นคืนนี้เจ้าต้องพักให้เต็มที่ พรุ่งนี้ข้าจะพาไปดูตลาด แต่ถ้าเจ้าเดินไม่ไหว ต้องกลับทันที”
หลินเยว่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“ตกลงเจ้าค่ะ!”
“แล้วอย่าฝืน!”
“ไม่ฝืนเจ้าค่ะ!”
“ถ้าเหนื่อยต้องบอก!”
“บอกเจ้าค่ะ!”
“และหากข้าบอกให้พัก...”
หลินเยว่รีบพูดแทรก
“ข้าจะพักทันทีเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวชะงัก
ก่อนหรี่ตามอง
“วันนี้เจ้าเชื่อฟังง่ายผิดปกติ”
หญิงสาวยิ้มหวาน
“ข้าเป็นเด็กดีมาตลอดเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวจ้องเธอ
แล้วหลุดหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ! ข้าไม่เชื่อ!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อป้าหลิวกลับไปแล้ว หลินเยว่ก็นั่งอยู่ในครัวเล็กเพียงลำพัง ซาลาเปาที่เหลือวางอยู่ในลังถึง นางเปิดฝาให้ไอน้ำส่วนเกินระบายออกแล้ว
เธอแบ่งส่วนที่ชิมและมอบให้ป้าหลิวไว้เรียบร้อย หากจะขายจริง เธอต้องทำชุดใหม่ในวันรุ่งขึ้นด้วยวัตถุดิบที่มีอยู่ และไม่ควรนับอาหารที่ชิมแล้วเป็นสินค้าสำหรับขาย
เธอมองซาลาเปาที่ทำสำเร็จ แล้วมองแผ่นกระดาษตัวเลขบนโต๊ะ
ห้าลูก
เพียงห้าลูกเท่านั้น เมื่อเทียบกับอาหารหลายร้อยจาน ที่เธอเคยรับผิดชอบในงานเลี้ยงใหญ่ มันดูเล็กน้อยจนน่าหัวเราะ
แต่สำหรับชีวิตใหม่...
มันคือจุดเริ่มต้น หลินเยว่ยื่นมือไปแตะขอบลังถึง ปลายนิ้วสัมผัสไม้ไผ่อุ่น ๆ
เธอยิ้มออกมาอย่างช้า ๆ
“คุณย่าคะ...”
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ในครัวว่างเปล่า
“หนูไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน”
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงเย็นสีทองทอดลงบนลานดิน
“ไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านอีกหรือเปล่า”
ลมอ่อน ๆ พัดผ่านช่องไม้
“แต่หนูยังจำได้ว่าคุณย่าสอนอะไรไว้”
หญิงสาวก้มมองมือของตน มือคู่นี้ไม่ใช่มือเดิม ร่างกายนี้ไม่ใช่ร่างเดิม
แม้แต่ชื่อก็ไม่ใช่ชื่อที่เธอใช้มาตลอดชีวิต
แต่ความทรงจำเรื่องอาหารยังอยู่
ความรู้ยังอยู่
ความตั้งใจยังอยู่
และหัวใจที่รักการทำอาหาร ก็ยังเต้นอยู่ในอก
หลินเยว่หลับตาลง
ก่อนยิ้มบาง
“หนูจะลองเริ่มใหม่ค่ะ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะกับตัวเอง
“จากเชฟใหญ่กลายเป็นแม่ค้าซาลาเปา...”
“ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ”
ทันใดนั้น ท้องของเธอก็ร้องขึ้นอีกครั้ง
จ๊อก...
หญิงสาวก้มมองท้อง
ก่อนถอนหายใจยาว
“เฮ้อ...”
“รู้แล้วน่า!”
“พรุ่งนี้หาเงินได้เมื่อไร ข้าจะซื้อของอร่อยให้เจ้ากิน!”
เธอเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนหัวเราะออกมา
“พูดกับท้องตัวเองแบบนี้ ข้าคงเริ่มบ้าแล้วจริง ๆ!”
คืนนั้น ก่อนนอน หลินเยว่หยิบสมุดเก่าที่พบในหีบไม้ขึ้นมาดู
หน้าปกซีดจาง
กระดาษบางแผ่นมีคราบน้ำ เธอเปิดอย่างระมัดระวัง ด้านในมีตัวอักษรที่เขียนด้วยพู่กัน
บางหน้าเป็นบันทึกค่าใช้จ่ายในบ้าน บางหน้าเป็นรายการรับจ่ายเก่าของบิดาเสิ่นอวี้หลัน หลินเยว่ก้มลงอ่าน
แต่ทันทีที่เห็นลายมือหนึ่ง ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านศีรษะ
ภาพชายวัยกลางคนปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ใช้พู่กันจดอะไรบางอย่างลงในสมุด
เสียงแผ่วเบาดังขึ้นในความทรงจำ
“อวี้หลัน หากวันหนึ่งพ่อไม่อยู่...”
หลินเยว่สะดุ้ง
เธอรีบเงยหน้า
ภาพนั้นหายไปทันที เหลือเพียงห้องเงียบๆ กับตะเกียงน้ำมันที่มีแสงสลัว หัวใจของหญิงสาวเต้นแรง
เมื่อครู่...
ความทรงจำของเสิ่นอวี้หลันหรือ?
เธอก้มลงดูสมุดอีกครั้ง หน้ากระดาษมีบันทึกหลายรายการ บางตัวอักษรเลือนหาย
บางส่วนถูกน้ำจนอ่านไม่ชัด หลินเยว่ไล่นิ้วไปตามบรรทัด ก่อนหยุดตรงรอยหมึกเก่าที่ดูเหมือนตัวเลข
แปด...
เธอขมวดคิ้ว
หรือฉันอ่านผิด?
เมื่อเพ่งดูอีกครั้งก็พบว่าหมึกบริเวณนั้นเลือนมาก เกินกว่าจะยืนยันได้ว่าเป็นตัวเลขใด
เธอถอนหายใจ
“ช่างเถอะ...”
ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานมากพอจะสรุปอะไร เธอจึงปิดสมุดอย่างระมัดระวัง
วางกลับลงในหีบ
ก่อนเอนตัวลงบนเตียง ลมกลางคืนพัดผ่านรอยแยกของผนัง ผ้าห่มบาง ๆ ไม่อุ่นนัก
เตียงก็ยังแข็ง
แต่หลินเยว่กลับรู้สึกต่างจากคืนแรกที่ฟื้นขึ้นมา
ความกลัวไม่ได้หายไปทั้งหมด ความคิดถึงครอบครัวยังอยู่ ปัญหาหนี้สินก็ยังหนักอึ้ง
ทว่าอย่างน้อย...
เธอมีสิ่งที่จะทำในวันพรุ่งนี้แล้ว
หญิงสาวหลับตา
ก่อนพึมพำเบา ๆ
“พรุ่งนี้ไปตลาด...”
“หาลูกค้า...”
“หาเงิน...”
เธอยิ้มบาง ๆ
“แล้วค่อยหาเจ้าหนี้มาคุยเรื่องสัญญา...”
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นจากลานบ้านด้านนอก
“อวี้หลัน! เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ!”
หลินเยว่สะดุ้ง
ป้าหลิว!
เธอรีบตอบ
“นอนแล้วเจ้าค่ะ!”
เสียงหญิงสูงวัยดังกลับมา
“นอนแล้วเหตุใดยังตอบข้าได้!”
หลินเยว่ชะงัก
ก่อนยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ
“ข้า... ข้าละเมอเจ้าค่ะ!”
ด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนป้าหลิวจะตะโกนกลับมา
“ละเมอก็หุบปากแล้วนอนเสีย!”
หลินเยว่หัวเราะจนตัวสั่น
“เจ้าค่ะ!”
เสียงฝีเท้าของป้าหลิวค่อย ๆ ห่างออกไป หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว รอยยิ้มยังติดอยู่บนใบหน้า
ชีวิตใหม่นี่...
ดูท่าจะไม่เงียบเหงาเสียแล้ว
— จบตอนที่ 7 —