แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านหลังคาเก่า
เสียงไก่ขันดังจากบ้านใกล้เคียง หลินเยว่ตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึก ที่แปลกไปจากหลายวันก่อน แม้เธอยังเหนื่อยง่ายอยู่
แต่ศีรษะไม่หนักเท่าเดิม
ความปวดเมื่อยลดลง
และที่สำคัญที่สุด...
เธอหิว!
หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง
ก่อนยิ้มออกมา
“ดี!”
“หิวได้ก็แปลว่ายังมีแรง!”
เธอสวมเสื้อผ้าหยาบสีซีดที่ป้าหลิวช่วยซักไว้ รวบผมยาวให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไปยังครัว
ลังถึงไม้ไผ่วางอยู่บนชั้น ไหแป้งยังมีแป้งเหลืออยู่เล็กน้อย หัวเชื้อส่วนที่เลี้ยงไว้ยังต้องได้รับการดูแลต่อ
หลินเยว่ เริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับซาลาเปาชุดใหม่ ด้วยความระมัดระวัง วันนี้เธอต้องลองทำเพื่อขายจริง
ไม่ใช่เพียงทดลองกินเอง
เธอตั้งใจทำจำนวนเพียงห้าลูกอีกครั้ง เพราะยังไม่รู้ว่าตลาดจะตอบรับอย่างไร และไม่ต้องการเสี่ยงใช้วัตถุดิบเกินกำลัง ป้าหลิวมาถึงในเวลาไม่นาน
“ตื่นแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ!”
“วันนี้มีแรงหรือไม่?”
“มีเจ้าค่ะ!”
“แน่ใจ?”
“แน่ใจ!”
ป้าหลิวหรี่ตา
“ถ้าอย่างนั้นเดินให้ข้าดู”
หลินเยว่ชะงัก
“...อะไรนะเจ้าคะ?”
“เดิน!”
หญิงสาวทำตาม
ก้าวหนึ่ง
สองก้าว
สามก้าว
ยังมีอาการอ่อนแรงเล็กน้อย แต่ไม่โงนเงนเหมือนวันแรก
ป้าหลิวพยักหน้า
“ดีขึ้นจริง”
หลินเยว่ยิ้มกว้าง
“เห็นไหมเจ้าคะ!”
“แต่อย่าเดินมาก”
“เจ้าค่ะ”
“อย่ายกของหนัก”
“เจ้าค่ะ”
“ถ้าเหนื่อยต้องพัก”
“เจ้าค่ะ”
ป้าหลิวมองเธอ
“แล้วอย่าต่อปากต่อคำ!”
หลินเยว่ชะงัก
ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
“ข้อนี้... ข้ารับปากไม่ได้เจ้าค่ะ!”
“เจ้า!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน เมื่อตะวันสูงขึ้นเล็กน้อย ซาลาเปาชุดใหม่ก็ถูกนึ่งจนสุก ไอร้อนสีขาวลอยกรุ่นออกจากลังถึง
กลิ่นแป้งนึ่งสุกผสมกับกลิ่นไส้ผักดองหอมอ่อน ๆ กระจายไปทั่วครัว หลินเยว่ตรวจซาลาเปาทีละลูก
ผิวไม่แตก
ขนาดใกล้เคียงกัน เนื้อแป้งนุ่มตามที่ต้องการ เธอเลือกเก็บทั้งห้าลูกไว้สำหรับขาย โดยไม่หยิบลูกใดมากิน
เพราะเธอได้ตรวจสูตร และชิมจากชุดทดลองก่อนหน้าแล้ว และครั้งนี้ใช้วัตถุดิบกับวิธีทำในสัดส่วนเดียวกัน ป้าหลิวช่วยเตรียมตะกร้าไม้ไผ่ ใช้ผ้าสะอาดรองด้านใน
หลินเยว่จัดซาลาเปาลงอย่างระมัดระวัง ไม่ปิดแน่นจนไอน้ำควบแน่นหยดกลับลงบนผิวแป้ง จากนั้นใช้ผ้าคลุมหลวม ๆ เพื่อช่วยรักษาความอุ่นระหว่างเดินทางระยะสั้น
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็มองผลงานของตัวเอง
ห้าลูก
ซาลาเปาห้าลูก
ไม่มีเนื้อสัตว์ราคาแพง
ไม่มีเครื่องปรุงเลิศหรู
มีเพียงแป้ง ผักดอง และฝีมือที่เธอใช้เวลาฝึกฝนมาหลายปี
แต่ในสายตาของหลินเยว่ มันมีค่ามากกว่าอาหารหลายจาน ที่เธอเคยทำในภัตตาคารเสียอีก
เพราะนี่คืออาหารชุดแรก ที่เธอทำขึ้นเพื่อหาเลี้ยงชีวิตใหม่ด้วยตัวเอง ป้าหลิวเดินเข้ามา
“พร้อมหรือยัง?”
หลินเยว่สูดลมหายใจลึก
ก่อนยิ้มกว้าง
“พร้อมเจ้าค่ะ!”
“กลัวหรือไม่?”
หญิงสาวมองตะกร้า แล้วพยักหน้าอย่างจริงใจ
“กลัวเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวชะงัก
“กลัวแล้วจะไปหรือ?”
หลินเยว่ยิ้ม
“ไปสิเจ้าคะ”
“ทำไม?”
หญิงสาวยกตะกร้าขึ้นด้วยความระมัดระวัง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เพราะถ้าข้าไม่ไป วันนี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าซาลาเปาของข้าอร่อยเพียงใด”
ป้าหลิวมองเธอ
ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ดี!”
หลินเยว่ยิ้มกว้างกว่าเดิม
“อีกอย่างหนึ่ง...”
“อะไร?”
เธอถอนหายใจ
“ถ้าข้าไม่ขาย วันนี้ก็คงไม่มีเงินซื้อข้าวกิน!”
ป้าหลิวหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆ! ข้ารอให้เจ้าพูดประโยคนี้อยู่!”
หลินเยว่หัวเราะตาม
“ป้าหลิว! ท่านนี่จริง ๆ เลย!”
ทั้งสองเดินออกจากเรือนเก่า แสงแดดยามเช้าส่องลงบนทางดินแคบ ๆ เมืองชิงเหอเริ่มตื่นขึ้น
เสียงพ่อค้าแม่ค้า เรียกลูกค้าดังแว่วมาจากตลาดประตูตะวันออก กลิ่นอาหารเช้าจากบ้านเรือนริมทางลอยมากับสายลม หลินเยว่ก้มมองตะกร้าซาลาเปาในมือ
เธอรู้ดีว่าวันนี้อาจไม่มีใครซื้อ อาจขายได้เพียงลูกเดียว หรืออาจต้องหอบกลับบ้านทั้งหมด
แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็จะได้รู้ว่าตลาดต้องการอะไร
และจะได้เริ่มต้นจริง ๆ เสียที
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
ดวงตาเป็นประกาย
“เอาละ!”
เธอพูดกับตัวเอง
“ชีวิตใหม่ของข้า...”
ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“หากสวรรค์ไม่ยอมประทานเงินทองให้ ข้าก็จะหาเอาเอง!”
ป้าหลิวหันมามอง
“เจ้าบ่นอะไรอีก?”
หลินเยว่หัวเราะ
“เปล่าเจ้าค่ะ!”
“ข้าได้ยินว่าเจ้าพูดถึงสวรรค์”
“ข้าแค่กำลังขอกำลังใจเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวส่ายหน้า
“ขอกำลังใจจากสวรรค์?”
“เจ้าค่ะ!”
หญิงสูงวัยแค่นหัวเราะ
“ข้าว่าเจ้าขอจากลูกค้าดีกว่า!”
หลินเยว่ชะงัก
ก่อนหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆ! ป้าพูดถูกอีกแล้ว!”
เสียงหัวเราะของทั้งสองค่อย ๆ กลืนไปกับเสียงผู้คนยามเช้า เบื้องหน้าคือตลาดที่เธอไม่เคยรู้จัก ผู้คนที่ไม่เคยพบ
กฎเกณฑ์ที่ยังไม่เข้าใจ
และเส้นทางชีวิตที่ไม่มีใครบอกได้ว่าจะเป็นเช่นไร
หลินเยว่สูดลมหายใจลึก ก่อนก้าวเดินต่อไป
โดยไม่รู้เลยว่า...
ในเช้าวันเดียวกันนั้น มีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังเดินทางเข้าสู่ตลาดประตูตะวันออก พร้อมผู้ติดตามใบหน้าขรึมอีกคน ชายหนุ่มผู้นั้นมีภารกิจสำคัญที่ไม่อาจเปิดเผย เขาไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย
และไม่คิดว่าการเดินผ่านตลาดในวันธรรมดาวันหนึ่ง จะทำให้ชีวิตตนเปลี่ยนไป
สำหรับชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อการเจรจาใดง่าย ๆ ...
การพบกันครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของความยุ่งยากที่เขาไม่อาจคาดคิด
ส่วนสำหรับเสิ่นอวี้หลัน...
นางยังไม่รู้เลยว่า ซาลาเปาเพียงห้าลูกในตะกร้า
อาจนำพาชายที่น่ารำคาญที่สุดผู้หนึ่งเข้ามาในชีวิต!
ในใต้หล้านี้มีคนอยู่สองประเภท คนประเภทแรกเห็นของอร่อยแล้วควักเงินซื้อ ส่วนคนประเภทที่สองเห็นของอร่อยแล้วชอบถามโน่นถามนี่ จนแม่ค้าอยากเอาลังถึงครอบศีรษะ
ไม่รู้ว่านางจะโชคดีหรือโชคร้าย ที่วันนี้. . . เสิ่นอวี้หลันกำลังจะได้พบคนประเภทที่สองเป็นครั้งแรก
ยามเช้าของเมืองชิงเหอมีกลิ่นเฉพาะตัว
มิใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง หรือกลิ่นดอกไม้หายากในสวนของผู้มั่งคั่ง หากเป็นกลิ่นขนมแป้งทอดที่กำลังถูกยกขึ้นจากกระทะ กลิ่นน้ำเต้าหู้ร้อน กลิ่นควันฟืนจากร้านอาหารข้างทาง และกลิ่นดินชื้นที่ถูกเหยียบย่ำ ด้วยรองเท้าของผู้คนหลายร้อยคู่
เสียงล้อเกวียนบดผ่านพื้นหินดังครืดคราด เสียงคนขายผักร้องเรียกลูกค้าแข่งกับเสียงพ่อค้าขายปลา
“ผักกาดสด ๆ มาแล้วจ้า!”
“ปลาจากคลองเช้านี้! สดจนยังสะบัดหางได้!”
“หมั่นโถวร้อน ๆ! ลูกใหญ่เต็มกำมือ!”
ตรงหัวมุมถนน ชายสูงวัยผู้หนึ่งกำลังเข็นรถบรรทุกฟืน เขาหยุดพักหอบหายใจข้างแผงขายน้ำชา ขณะที่เด็กส่งของสองคนวิ่งผ่านพร้อมตะโกนขอโทษเมื่อเกือบชนผู้คน
หลังคากระเบื้องสีเทาทอดตัวเรียงรายสองฝั่งถนน ผ้าป้ายร้านค้าสีแดง สีคราม และสีเหลืองหม่นแกว่งไกวตามลม
ไกลออกไปมองเห็นสะพานหินโค้งทอดข้ามคลองสายหนึ่ง มีเรือบรรทุกกระสอบธัญพืชลอยผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกสิ่งเต็มไปด้วยชีวิต
เต็มไปด้วยเสียงของผู้คน
และเต็มไปด้วยคนที่กำลังพยายามหาเงิน
เสิ่นอวี้หลันยืนมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง
“โอ้โห...”
ป้าหลิวหันขวับ
“เจ้าว่าอะไร?”
“ข้าบอกว่า... ตลาดช่างคึกคักยิ่งนักเจ้าค่ะ!”
“แน่นอนสิ! นี่คือตลาดประตูตะวันออก ไม่ใช่ลานหน้าบ้านเจ้า”
อวี้หลันพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น นางเคยเดินตลาดพื้นเมืองในปักกิ่งมาแล้ว เคยไปตลาดสดเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง
เคยยืนดูร้านติ่มซำในฮ่องกง ที่ผู้คนต่อแถวยาวจนล้นหน้าประตู
แต่ตลาดตรงหน้านี้แตกต่างออกไป
ไม่มีตู้แช่
ไม่มีป้ายราคาไฟฟ้า
ไม่มีเครื่องคิดเงิน
ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังแทรกจากกระเป๋าใคร
ทุกการซื้อขายเกิดจากการมองหน้า พูดคุย หยิบเหรียญ นับเงิน และตกลงกันตรงนั้น
นี่มันคือตลาดจริงๆ...
ตลาดที่ไม่มีใครเสียเวลาก้มหน้าดูโทรศัพท์เลยสักคน!
หญิงสาวยิ้มออกมา
ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้
ก็แน่สิ! โทรศัพท์ยังไม่มีนี่นา!
นางเกือบหัวเราะให้กับความคิดของตัวเอง
แต่ทันใดนั้น ความวิงเวียนเล็กน้อยก็แล่นขึ้นมา
อวี้หลันหยุดเดิน ยกมือแตะข้างกำแพง ป้าหลิวเห็นเข้าก็หันกลับมาทันที
“เป็นอะไร?”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
“หน้าซีดแล้ว!”
“ข้าแค่เดินเร็วไปหน่อย”
ป้าหลิวขมวดคิ้ว
“ข้าบอกตั้งแต่บ้านแล้วว่าให้ค่อย ๆ เดิน!”
อวี้หลันยิ้มแห้ง
“เจ้าค่ะ”
“แล้วเจ้าก็ยังเร่งฝีเท้า!”
“เจ้าค่ะ”
“นี่เจ้าฟังข้าบ้างหรือไม่!”
หญิงสาวถอนหายใจ
“ป้าหลิวเจ้าคะ”
“อะไร!”
“ถ้าข้าฟังท่านทุกคำ ข้าคงต้องนั่งอยู่บ้านจนรากงอกแล้วเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวอ้าปาก
ก่อนยกมือขึ้นชี้หน้า
“เจ้าเด็กปากร้าย!”
อวี้หลันหัวเราะคิกคัก
“ข้าล้อเล่นเจ้าค่ะ!”
“ล้อเล่นก็ต้องดูแรงตัวเองด้วย!”
ป้าหลิวบ่นต่อ แต่กลับยื่นมือมารับตะกร้าซาลาเปาไปถือเอง
“เอามานี่”
“ข้าถือได้เจ้าค่ะ”
“ข้ารู้ว่าเจ้าถือได้!”
หญิงสูงวัยดึงตะกร้าไป
“แต่เจ้าถือแล้วข้าต้องคอยมองว่าเมื่อไรจะล้ม ข้าเหนื่อยตา!”
อวี้หลันชะงัก
ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องทำเสียงหวาน!”
“เจ้าค่ะ”
“ไป! ตามข้ามา!”
หญิงสาวเดินตามอย่างว่าง่าย
แต่ริมฝีปากยังแอบยิ้มอยู่
ป้าคนนี้... ปากร้ายยิ่งกว่าเชฟใหญ่บางคน ที่ฉันเคยเจอเสียอีก
แต่ใจดีชะมัด
ป้าหลิวพานางเลี้ยวเข้าซอยข้างตลาด บริเวณนี้ไม่พลุกพล่านเท่าถนนใหญ่ แต่มีผู้คนเดินผ่านเป็นระยะ เพราะเป็นทางเชื่อมไปยังท่าน้ำและย่านโรงโม่ แผงอาหารตั้งเรียงอยู่ตามแนวชายคา
มีร้านขายแผ่นแป้งทอด
ร้านน้ำเต้าหู้
ร้านโจ๊กข้าวฟ่าง
และร้านขายหมั่นโถว ที่มีควันขาวลอยขึ้นจากลังถึงใบใหญ่
ป้าหลิวหยุดหน้าแผงน้ำเต้าหู้แห่งหนึ่ง เจ้าของเป็นชายอายุราวห้าสิบปี รูปร่างท้วม มีหนวดบางเหนือริมฝีปากและรอยยิ้มเป็นมิตร
“เถ้าแก่จู!”
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น
“อ้าว! ป้าหลิว!”
“ยังจำข้าได้หรือ?”
“จะลืมได้อย่างไร!”
เขาหัวเราะ
“ครั้งก่อนท่านมาต่อว่าข้า เรื่องน้ำเต้าหู้จืดไปหน่อย ข้ายังจำได้ถึงวันนี้!”
ป้าหลิวเท้าสะเอว
“ก็วันนั้นมันจืดจริง ๆ!”
“ข้าก็บอกแล้วว่าคนซื้อบางคนไม่ชอบหวาน!”
“ไม่หวานกับจืดสนิทเป็นคนละเรื่อง!”
เถ้าแก่จูยกสองมือยอมแพ้
“ได้ ๆ! ข้าเถียงท่านไม่ชนะ!”
อวี้หลันยืนฟังอย่างขบขัน
นี่ขนาดยังไม่เริ่มขายของ ป้าก็เปิดศึกแล้วหรือเนี่ย!
ป้าหลิวหันมาดึงนางเข้าไปใกล้
“นี่เสิ่นอวี้หลัน หลานสาวเพื่อนบ้านข้า”
เถ้าแก่จูมองหญิงสาว
“อ้อ... บุตรสาวของเสิ่นเหวินซาน?”
อวี้หลันชะงักเล็กน้อย
“เจ้าค่ะ”
สีหน้าของชายสูงวัยอ่อนลง
“ได้ข่าวว่าเจ้าป่วยหนัก”
“ตอนนี้ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”
“ดีแล้ว ๆ”
เขาพยักหน้า
“คนยังหนุ่มยังสาว อย่าเพิ่งยอมแพ้ต่อชีวิต”
อวี้หลันยิ้มบาง
“ขอบคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ”
ป้าหลิวรีบเข้าประเด็น
“ข้าพานางมาลองขายซาลาเปา”
เถ้าแก่จูเลิกคิ้ว
“ซาลาเปา?”
“ใช่”
“นางทำเองหรือ?”
“ทำเอง”
เถ้าแก่จูมองอวี้หลันอีกครั้ง คราวนี้มีแววประหลาดใจ
“เจ้าเพิ่งฟื้นไข้ ยังมีแรงทำซาลาเปาหรือ?”
หญิงสาวยิ้ม
“มีแรงทำได้ห้าลูกเจ้าค่ะ”
ชายสูงวัยชะงัก
“ห้าลูก?”
“เจ้าค่ะ”
“เพียงห้าลูก?”
“เจ้าค่ะ”
เถ้าแก่จูนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ! ข้าขายน้ำเต้าหู้วันหนึ่ง หลายสิบถ้วย เจ้ามาขายซาลาเปาห้าลูกนี่นะ!”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“เถ้าแก่เจ้าคะ”
“หืม?”
“ข้าเพิ่งเริ่มต้น หากวันนี้ขายได้ห้าลูก วันหน้าข้าก็อาจขายได้สิบลูก”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ก็จริง”
“หากขายได้สิบลูก วันต่อไปก็อาจขายได้ยี่สิบลูก”
“อืม”
“แต่หากวันนี้ข้าไม่เริ่มเลย...”
นางยกมือขึ้นช้า ๆ
“ต่อให้ผ่านไปสิบปี ข้าก็คงขายไม่ได้แม้แต่ลูกเดียว”
เถ้าแก่จูมองนาง
รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป
“พูดได้ดี!”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ
ก่อนรีบกล่าว
“เช่นนั้นข้าขอยืมพื้นที่ข้างแผงเจ้าหน่อย”
เถ้าแก่จูหัวเราะ
“ที่แท้ท่านพูดมาทั้งหมดก็เพื่อเรื่องนี้!”
ป้าหลิวแค่นเสียง
“ข้าเพิ่งพูดไม่กี่ประโยคเอง!”
“ไม่กี่ประโยคของท่าน ยาวกว่าคนอื่นพูดทั้งเช้า!”
“จูต้าซาน!”
“ฮ่า ๆ! ได้ ๆ!”
ชายคนนั้นชี้ไปยังพื้นที่ว่างข้างแผง
“ตรงนี้เดิมเป็นที่วางตะกร้าถั่วของข้า วันนี้ข้าไม่มีของมาวาง เจ้าจะใช้ก็ได้”
อวี้หลันมองพื้นที่นั้นอย่างพอใจ มีชายคาบังแดดบางส่วน ผู้คนเดินผ่านพอสมควร
และอยู่ติดร้านน้ำเต้าหู้
คนซื้อซาลาเปาอาจอยากดื่มน้ำเต้าหู้ด้วย
ส่วนคนซื้อน้ำเต้าหู้อาจอยากกินซาลาเปา
ทำเลเข้ากันได้ดี...
เธอรีบถาม
“แล้วต้องจ่ายค่าที่เท่าใดเจ้าคะ?”
เถ้าแก่จูตอบ
“สองอีแปะสำหรับเช้านี้ เจ้าขายเสร็จก่อนเที่ยงก็เก็บของได้”
อวี้หลันพยักหน้า
“ตกลงเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวหันขวับ
“เจ้ายังไม่ได้เงินสักอีแปะ จะตกลงเร็วไปไหน!”
อวี้หลันยิ้ม
“ข้าคิดไว้แล้วเจ้าค่ะ”
“คิดอะไร?”
“ถ้าข้าขายได้ห้าลูก ลูกละหกอีแปะ ก็ได้เงินสามสิบอีแปะ”
เถ้าแก่จูพยักหน้า
หญิงสาวพูดต่อ
“หักค่าที่สองอีแปะ เหลือยี่สิบแปด ก่อนหักต้นทุน”
ป้าหลิวขมวดคิ้ว
“แล้วถ้าขายไม่หมด?”
อวี้หลันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงใจ
“ข้าก็ต้องยอมรับว่าข้าคาดการณ์ผิด แล้วหาทางทำให้ดีขึ้นเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่จูยิ้ม
“เจ้าคิดเรื่องค้าขายเป็นเหมือนกันนี่”
อวี้หลันหัวเราะ
“ข้าแค่ไม่อยากขาดทุนตั้งแต่วันแรกเจ้าค่ะ!”
ชายสูงวัยพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดี! ถ้าเช่นนั้นวันนี้ข้าให้เจ้าจ่ายค่าที่หลังขายเสร็จ”
หญิงสาวรีบประสานมือ
“ขอบคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ!”
เถ้าแก่จูโบกมือ
“ไม่ต้องขอบคุณมาก รีบขายให้หมดเถิด!”
ป้าหลิวพึมพำ
“ถ้าขายไม่หมด ข้าคงต้องกินแทนจนท้องป่อง”
อวี้หลันหัวเราะ
“ป้าเจ้าคะ!”
“อะไร!”
“ถ้าป้ากินหมด ข้าจะเอาเงินที่ไหนใช้หนี้เล่า!”
“เช่นนั้นเจ้าก็ขายให้หมดสิ!”
หญิงสาวยกสองมือขึ้นยอมแพ้
“เจ้าค่ะ ๆ!”
อวี้หลันจัดตะกร้าบนโต๊ะไม้เตี้ย ข้างแผงน้ำเต้าหู้
นางไม่ได้เปิดผ้าคลุมออกทั้งหมด เพียงพับผ้าให้เห็นซาลาเปาที่จัดเรียงอยู่ด้านใน โดยเหลือส่วนหนึ่งคลุมไว้ เพื่อช่วยรักษาความอุ่นและป้องกันฝุ่นจากทางเดิน
ซาลาเปาทั้งห้าลูกยังอุ่นอยู่เล็กน้อยจากการเดินทาง
ผิวแป้งสีขาวนวล
จีบเล็ก ๆ เรียงตัวเป็นระเบียบ บางลูกมีรูปทรงไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่ขนาดใกล้เคียงกัน กลิ่นแป้งนึ่งสุกผสมกลิ่นผักดอง ที่ผ่านการผัดกับขิงและต้นหอมลอยอ่อน ๆ เมื่อนางขยับผ้าคลุม
อวี้หลันสูดลมหายใจลึก
เอาละ...
เคยทำอาหารเลี้ยงแขก สองร้อยแปดสิบคนมาแล้ว
จะขายซาลาเปาห้าลูกไม่ได้เชียวหรือ!
เธอยืดหลัง
ก่อนตะโกนเรียกลูกค้า
“ซาลาเปาร้อน ๆ เจ้าค่ะ!”
เสียงที่ออกไปแหบเล็กน้อย
และเบากว่าที่ตั้งใจมาก
อวี้หลันชะงัก
อ้าว...
ทำไมเสียงฉันเหมือนลูกแมวหิวข้าวแบบนี้!
ป้าหลิวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ หันมามอง
“เจ้าจะขายของหรือกระซิบคุยกับมด?”
— จบตอนที่ 8 —